Op de Erasmuscampus in Anderlecht bij Brussel staat het relatief onbekende Geneeskundemuseum. Sinds 1995 probeert dit een brug tussen kunst en geneeskunde te slaan en toont het niet alleen een kleine collectie van archeologische stukken maar ook medische objecten, instrumenten en wassen beelden. Het museum is echter niet voor iedereen, want sommige objecten kunnen zelfs voor geoefende bezoekers behoorlijk verontrustend zijn.

Het museum heeft enkele zeer interessante stukken in zijn collectie, zoals een anatomisch model van Auzoux en anatomische wassen beelden van de Belgische dokter Pierre Spitzner. Daarnaast heeft het objecten van Precolumbiaanse geneeskunde en stukken uit Afrika, Azië en de Arabische wereld en gaat men zelfs wat dieper in op religie, mythologie en magie.

Wat voor mij het museum kenmerkte waren de studentikoze presentaties. Het heeft enkele zeer interessante objecten in de collectie, maar de plaatsing en presentatie was in veel gevallen bijna amateuristisch. Veel objecten verdienden meer dan lukraak neergezet te worden.  In één zaal lag oude vieze vloerbedekking en leek het alsof men alles even snel tegen de muren aan had geschoven, er lagen losse stekkerblokken tussen de objecten op de vloer en eventuele uitleg was vaak op een los stukje papier getypt. Toch stoorde ik me daar niet aan, in sommige gevallen vond ik het zelfs sterker dan een steriele en tot in de puntjes verzorgde presentatie. Nu voelde het alsof je iets ontdekte, iets bijzonders tegenkwam op een plek waar het eigenlijk niet helemaal thuishoorde.

Ik ben wel wat gewend als het gaat om anatomische presentaties van lichaamsdelen of organen, toch waren er hier in deze setting een paar bij, die mij flink verontrustten. Zoals die van de torso van een volwassen man. Op een eenvoudig bijzettafeltje stond een glazen bak met formaldehyde  waarin het opengesneden lichaam van een man lag. Zijn hoofd en ledematen waren verwijderd en zijn zeemleren huid was daar strak overheen getrokken en met grove steken dichtgenaaid. Hij leek sterk op een stuk slachtvlees, zijn penis hadden ze laten zitten en was het enige dat verwees naar zijn verloren menselijkheid. Op het kleine op kopieerpapier getypte kaartje ernaast stond de kille tekst: Biologische pot, buste en interne organen.

In de laatste zaal van het museum staat een collectie wassen beelden. Deze zijn afkomstig van een Frans rariteitenkabinet en geven een uniek beeld van de verschillende stadia van geslachtziektes. Het museum waarschuwt de bezoekers vooraf, zeker die met kleine kinderen, dat deze collectie zich in deze zaal bevindt, zodat een ieder voor zich kan besluiten of hij hiermee geconfronteerd wil worden. Voor mij stonden deze beelden echter heel ver van mij af en voelde ik hierover geen enkel onbehagen, zeker niet in vergelijking tot dat aquarium met die torso, waar blijkbaar iedereen wel zonder enige emotie langsloopt.

Klik hier voor meer foto’s van het Geneeskundemuseum in Brussel en hier voor meer foto’s van andere musea en oude collecties.