In het bos kwam ik een oma tegen die met drie kleine kinderen wandelde. Ik zag al vanaf een afstand dat ze foto’s van haar kleinkinderen aan het maken was en dat ze iets bij zich hadden. Toen ik langsliep wees ze me op een dode eekhoorn die op hetzelfde bankje lag als waar de kinderen op zaten. Terwijl ze me uitlegde dat ze die honderden meters verder langs een fietspad hadden gevonden, aaiden de kleintjes uitvoerig het dode beestje.

Ze vertelde me dat de eekhoorn nog leefde en bewoog toen ze hem vonden, maar dat hij langs het pad lag en er niet best uitzag. De oma gaf aan hem nog mond op mond beademing te hebben gegeven (!) en ook hartmassage (!), maar dat hij het helaas toch niet had gered. Ik vroeg haar beduusd of ze een grapje maakte, maar ze leek volkomen oprecht.

Blijkbaar had ze daarna de net overleden eekhoorn nog even benut voor meerdere social-media momentjes met haar kleinkinderen, die er ook nog even mee hadden geknuffeld (!). De oudste van de kinderen kan niet meer dan een jaar of vier zijn geweest, alle drie zaten ze uitvoerig met hun vingers in hun mond of neus en aten ze snoepgoed.

Ik heb nog even geprobeerd om haar uit te leggen dat een zieltogend dier dat geen uiterlijke verwondingen heeft, misschien wel ziek is, en dat het dan wellicht geen goed idee is om zo’n beestje te knuffelen en daarna lekker met je vingers in je mond te zitten. Maar ik geloof niet dat die boodschap binnenkwam. Ik hoop oprecht dat deze eekhoorn was aangereden of uit een boom was gevallen en dat hij niet ziek was. En ook dat hij anders toch wel aan zijn verwondingen was overleden en niet alleen even buiten adem was en aan paar opgeblazen longen en een ingedrukte borstkast is gestorven.

Lees ook: Verkeersslachtoffers, Dood en de bergeend, Dood en de bonte kraai (Corvus cornix) en Een Snip op Straat (Scolopax rusticola).