Tureluurs die zich in het slib van de Waddenzee voeden, krijgen noodgedwongen ook veel zand binnen. Samen met de schildjes van geleedpotigen en andere onverteerbare materialen, zoals graten en stukjes schelp, wordt dit in hun maag samengeperst en als een compacte bal uitgebraakt. Dit duurt maar een fractie van een seconde, de tureluur strekt kort zijn hals en opent zijn bek, waarna hij met een felle knik van zijn kop de braakbal ophoest en hem uitspuugt.

Lees ook: Tureluurs in de Groene Jonker (Tringas totanus) en Tureluur in Noorwegen (tringa totanus).