Het kleine dorpje Doel ligt onder de rook van een kerncentrale op de linkeroever van de Schelde. Het moet wijken voor de uitbreiding van de Antwerpse haven. Deze uitbreidingsplannen stammen al uit 1963, al die tijd hebben protesten en juridische blunders het verdwijnen van Doel kunnen vertragen. Hoewel niemand is onteigend is het dorpje toch leeggebloed. Steeds meer bewoners vertrokken en in september 2003 werd de dorpsschool gesloten, er waren nog maar acht leerlingen over. Terwijl het inwonersaantal slonk groeide het aantal inbraken. Nadat Doel media aandacht had gekregen volgde er een ware golf aan kraak en inbraak. Al die tijd en zelfs nu nog woonden er echter mensen. Een bejaarde inwoner verwoorde zijn situatie als volgt: “Ik heb nachten wakker gelegen, er waren hier zowel bij dag als bij nacht roofbendes actief. Ze haalden alles weg wat maar kon worden losgemaakt. Radiatoren, kasten, dakvensters alles werd geroofd. Het werd stilletjes aan onleefbaar. Tegenwoordig is het minder, alles van waarde is al gesloopt. Er valt niet veel meer te halen”.

Door de jaren heen is Doel een bezienswaardigheid geworden. Na krakers en dieven kwamen de kunstenaars en toeristen. Toen ik er in 2010 ging fotograferen was net bekend gemaakt dat Doel definitief ging verdwijnen. We troffen gesloopte en vernielde woningen aan. Het was er rustig naast ons waren er slechts twee anderen, ook aan het fotograferen. Woningen waren van voren potdicht getimmerd maar lagen van achter volledig open, kozijnen waren verwijderd en veel was vernield. We vonden speelgoed, graffiti, bedden en huiswaar, allerlei sporen van eerdere en latere bewoning.

Teksten achter ramen en leuzen op muren spraken van wanhoop en onmacht. Veel bewoners hebben er alles aan gedaan om te kunnen blijven. Maar uiteindelijk bleek dat toch tevergeefs, ook zij zijn vertrokken.
Het was vreemd om zo’n woning te betreden, na de bewoners, de vandalen en de krakers kwamen nu de fotografen binnen. Het waren huizen die mensen met lood in hun schoenen hebben verlaten. Nu de verf verder afbladdert en de regen binnenkomt zijn zelfs de krakers grotendeels vertrokken. Toch zijn de woningen niet leeg, misschien omdat veel bewoners niet vrijwillig zijn vertrokken, ze teveel herinneringen en liefde hebben moeten achterlaten.

Een brief achter een raam: “ik heb hemel en aarde verzet..”.

Klik hier voor meer foto's van Doel