Dit kleine kevertje is de schrik van aspergetelers. De kever kent twee generaties per jaar en zowel de kevers als de larven voeden zich uitsluitend met asperges. Ze knagen aan de bladeren, waardoor de plant verzwakt en minder groeit. Hoewel veel telers nog steeds op insecticiden vertrouwen om hun asperges te beschermen zijn er ook steeds meer die op sluipwespen overschakelen. Deze sluipwespen zetten hun eitjes af in de rupsen of poppen van de kevers, waarna deze van binnenuit worden opgegeten. De kevertjes zelf zijn heel waakzaam, als je ze benaderdt zullen ze zich direct achter een stengel of blad verstoppen of, als dat niet helpt, op de grond laten vallen. Hoewel de volwassen kevers onder de grond overwinteren, kwam ik dit exemplaar achter een loszittend stuk schors van een acacia tegen. Men noemt deze mooie kever ook wel Aspergehaantje.

Lees ook: Middellandse Zeevlieg (Ceratitis capitata) en Koolmot (Plutella xylostella).

Deze foto's stonden nog op mijn camera. Ze zijn tegen de jaarwisseling gemaakt, toen het nog vroor. Door de afwatering van een viaduct liep water weg dat daar als een stalagtiet van ijs bleef hangen. Onderaan het viaduct, waar een gedeelte van het smeltwater op de grond terecht kwam, vormde het een grillige ijssculptuur over de dode begroeiing op de grond. 

Deze kleine groene krabspin is nog niet volwassen. Hij had zich voor de kou van de winter achter een stuk loszittend schors van een gestorven boom verstopt. Begin mei zal hij voor de laatste keer vervellen en zijn uiteindelijke grootte van 4 tot 6 mm bereiken. Groene krabspinnen zijn heel algemeen en zitten vaak op struiken of bloeiende planten. Ze jagen actief en verlammen hun prooi door deze in de nek te bijten. Het felle groene pigment in de kop en poten van de spin bevindt zich in zijn skelet en moet dus na elke vervelling opnieuw worden opgebouwd. De mannetjes voeren langdurige en uitgebreide rituele gevechten waarbij zij met gespreide voorpoten tegenover elkaar schijnbewegingen maken, dit houden ze soms urenlang vol. Dit gedrag is voor krabspinnen vrij ongewoon en zie je vaker bij springspinnen. De paring vindt plaats in de lucht, hangend aan een dunne zijdedraad van het vrouwtje. De eieren worden achter een dikke laag zijde, tussen een gedeeltelijk gebogen blad afgezet. In het najaar vind je de vrouwtjes soms bij zo’n blad, waar ze dan streng over haar eieren waakt.

Lees ook: Graskrabspin (Xysticus erraticus) en Krabspinnen.

Als je nu achter loszittend schors van dode bomen kijkt, vind je daar vaak tientallen witte cocons. Veel daarvan zijn van zakspinnen maar er zitten er ook van de Schorsmarpissa tussen, onze grootste inheemse springspin. De cocons van zakspinnen en Schorsmarpissa lijken sterk op elkaar, beide zijn ongeveer 2 cm groot, maar die van de Schorsmarpissa zijn veel sterker en scheuren niet zo snel als je ze uitrekt. Deze springspinnen zijn soms zo talrijk dat er meer dan 100 exemplaren op één boom kunnen voorkomen. In dat geval treedt er een hiërarchie in werking en zullen de exemplaren met een lagere rang zich terugtrekken als er een spin met een hogere status langskomt. Dit doen ze dan door hun voorpoten te spreiden en zich langzaam terug te trekken.

De vrouwtjes zijn makkelijk van de mannetjes te onderscheiden aan de gele haarband onder hun ogen. In de zomer vergroot zij haar woonspinsel  tot zo’n 4 cm en plaatst daarin haar platte eicocons. Dit kunnen er maximaal vijf zijn en ze zal haar eieren tot dat ze uitkomen bewaken. De jonge spinnen maken in de opvolgende winter hun eigen kleine cocons, waarin ze pas in de zomer daarna volwassen zullen worden. Pas het jaar daarna zullen zij zich zelf voortplanten. Springspinnen hebben enkele van de beste ogen van het dierenrijk en kunnen met hun acht ogen niet alleen 360 graden in de rondte kijken maar zien met hun voorste ogen, die je als twee koplampen aanstaren, ook uitstekend diepte. Daardoor kunnen ze hun prooi besluipen en bespringen.

De Schorsmarpissa is afgezien van zijn grootte (mannetjes tot 8 mm en vrouwtjes tot 11 mm), herkenbaar aan het afgeplatte lichaam, de duidelijk geringde poten en het contrastrijke grijs tot geelbruine kabelpatroon op het achterlijf. Ze komen overwegend voor op zonnige verticale stammen en zijn uiterst alert, bij de geringste verstoring kruipen ze in een nabijgelegen spleet of gat weg. Gelukkig zijn ze ook erg nieuwsgierig waardoor je ze soms  toch redelijk goed kunt fotograferen. De Schorsmarpissa is net als de Koninginnepage bij de pagevlinders de typesoort van het geslacht Marpissa.

Lees ook: Huisspringspin (Euophorus lanigera), Zebraspringspin (Salticus scenicus) en Eikenspringspin (Ballus chalybaeius).

Albert Heijn denkt ons te kunnen verleiden met zijn breedsprakige productpoëzie. De meest eenvoudige producten worden omschreven als culinaire hoogstandjes. Je kunt ze echter noemen zoals je wilt, chocoladebruine parels van glanzend satijn gevuld met donzige slagroom, of gewoon goedkope chocoladesoezen, deze waren ronduit smerig.