Je houdt ervan of je verfoeit ze, er is bijna geen middenweg. Hoewel vrijwel iedereen zeeslakken lust, mosselen gaan tenslotte grif over de tong, zijn de meeste mensen minder enthousiast over landslakken. Behalve in Frankrijk, daar is men er dol op. De meest gewaardeerde landslak is de wijngaardslak, een forse grijsbruine slak die al eeuwen lang wordt verzameld. De Romeinen waren de eerste die de wijngaardslak in noordwest Europa importeerden en sindsdien is het de meest gegeten landslak ter wereld, al was het maar omdat gedurende de Middeleeuwen het eten van slakken tijdens de vastentijd was toegestaan.  Monniken kweekten ze dan ook op grote schaal. Een slak is tenslotte geen vlees of vis.

Tijdens onze vakantie aan de Frans-Zwitserse grens stonden we op een klein grasveldje naast wat ruwe begroeiing. Toen we er een natte nacht met de tent hadden doorgebracht, was het veldje de volgende ochtend bezaaid met wijngaardslakken.  Hoewel ik mijn gezin er niet toe kon verleiden om ze voor het avondeten te rapen, waren andere campingbezoekers minder schuw. Al na een half uurtje was er geen slak meer te bekennen.

Lees ook: Rotganzen en aswoensdag.

Deze mooie gedraaide stenen van respectievelijk 13 en 14,5 cm lang, zijn feitelijk versteende schildpaddrollen. Ze werden grofweg 50 miljoen jaar geleden op Madagaskar gelegd. Dergelijke stenen noemt men nu coprolieten. Ze worden pas sinds 1829 als versteende uitwerpselen herkent, voor die tijd stonden ze bekend als bezoar. Deze stenen werden lange tijd als tegengif gebruikt. Als je in een glas een bezoar zou plaatsen, zou deze het gif in het glas neutraliseren. Bezoar komt van het Perzische pād-zahr, dat tegengif betekend. De eerste medicinale meldingen van deze stenen stammen uit 1161. In 1575 was er een arts die aan de geneeskrachtige eigenschappen van de bezoar twijfelde en hier onderzoek naar deed. Hij wist een ter dood veroordeelde kok, die zilver uit de keuken van de koning had gestolen, er toe te bewegen om zich te laten vergiftigen in plaats van zich te laten ophangen. Hoewel deze arts, Ambroise Paré,  hem samen met het gif ook een bezoar toediende , stierf de kok niet geheel onverwacht, zeven uur later alsnog een uiterst pijnlijke dood.

Toch waren de geneeskrachtige eigenschappen die men aan versteende uitwerpselen toeschreef niet geheel onterecht. Modern onderzoek toont aan dat bezoars wel degelijk sommige giftige stoffen kunnen neutraliseren. Als ze in een arsenicum oplossing worden gelegd, wisselen ze het giftige arsenaat uit voor fosfaat en binden ze het giftige arseniet aan zwavel uit de proteïne die in halfverteerd haar zitten. Zowel zwavel als fosfaat zijn stoffen die veelvuldig in versteende uitwerpselen voorkomen. Vanwege het hoge fosfaatgehalte zijn coprolieten zelfs geruime tijd als bron voor meststoffen gebruikt.

De beroemdste coproliet is de Lloyds Bank coproliet. Deze 19,5cm lange versteende drol is de grootste bekende menselijke coproliet. Oorspronkelijk was hij eigendom van een negende eeuwse Viking met een voorkeur voor vlees en brood en veel last van darmparasieten. Helaas heeft iemand dit kleinood tijdens een tentoonstelling in 2003 uit zijn handen laten vallen waardoor het in drie stukken brak. Momenteel ligt hij echter gerestaureerd en al achter gepantserd glas in het Jorvik Viking Centrum in York Engeland. In tegenstelling tot de vele expressieve vormen die sommige coprolieten hebben ziet deze er ook uit als een gewone grote drol.

Lees ook: Bernard Courtois en blaaswier en Vaucansons eend.

Als men de cijfermatige gegevens uit de (Hebreeuwse) Bijbel letterlijk neemt, zou de Aarde tussen de 6061 en 5776 jaar oud zijn. Waarbij de hemel en aarde door één enkele scheppingsdaad, die slechts zes dagen duurde, zouden zijn ontstaan. In dat wereldbeeld is geen plaats voor evolutie, laat staan voor wezens die meer dan 470.000.000 jaar geleden leefden. Dieren zoals de ortoceras, een uitgestorven soort zeedieren, die wel wat van een nautilus weghadden. Maar zoals zo vaak worden feiten die niet met iemands wereldbeeld overeenkomen, genegeerd, of zelfs met voeten getreden. Zoals in een kerk in Malmo waar in de luxe marmeren vloer nog de fossielen uit het Midden-Ordovicum zitten. Terwijl de gelovigen met opgeheven hoofd naar de glas-in-lood ramen en de heiligenbeelden opkijken staan ze met hun sloffen letterlijk op het bewijs dat de aarde veel ouder is dan hun leer beweert.

Lees ook: Anoniem en tijd.

Under the skin is een film die zich moeilijk in woorden laat vangen. Hij lijkt in niets op de bekende sci-fi films die ervan uitgaan dat de gemiddelde kijker elke vijf minuten een special effect en een samenvatting van het verhaal nodig heeft.

De film volgt een buitenaards wezen in het lichaam van een mooie jonge  vrouw. Ze jaagt op mannen en wordt hierin geholpen door een motorrijder. Op een bijna schuchtere manier probeert ze met jonge mannen in gesprek te komen en lokt ze hen mee naar een huis. Eenmaal binnen verleidt ze haar vangst en zinkt deze langzaam weg in een zwarte poel. Gaandeweg komt ze echter in conflict met zichzelf en haar lijf en verliest ze haar taak uit het oog. De rol is Scarlett Johansson op het lijf geschreven en ze  weet op subtiele wijze een mooie balans tussen twijfel, leegte en honger over te brengen. Samen met de spaarzame, kale beelden en passende muziek laat de film een ongemakkelijk gevoel achter. Under the skin heeft enkele prachtige scenes en overtuigt zonder zichzelf te willen verklaren.

Mijn zoontje heeft nu de leeftijd dat hij tijdens oud en nieuw geen genoegen meer met sterretjes neemt. Dit jaar had hij met zijn eigen zakgeld ook wat klein vuurwerk gekocht, zoals raketjes en grondtollen. Terwijl de buren op straat voor vele duizenden euro’s de lucht in schoten, stak hij in onze tuin zijn eigen vuurpijltjes aan. Onder een oorverdovend geknal en een helverlichte hemel schoot zijn eigen pijl met een zacht gefluit de lucht in. Het was het mooiste vuurwerk van de hele avond.