Vanwege haar voorkeur voor beschaduwde plekken wordt deze spin ook wel schaduwbaldakijnspin genoemd. Het is de grootste baldakijnspin van Nederland en België en ze kan tussen de 4,5 en 8 mm groot worden. Je vindt ze het hele jaar door maar het meest tussen midden april en begin juli. In tegenstelling tot de herfsthangmatspin wacht zij meestal in een schuilplaats naast haar web op een prooi. Ze heeft duidelijk geringde poten en een donker borststuk. Haar achterlichaam heeft een donkere bladtekening met een van voren wit tot naar achter toe grijze omranding. Vroeger behoorde Neriene ook tot het Linyphia genus, tegenwoordig wordt het echter als een ondergenus gezien. 

Deze algemene spin is makkelijk te herkennen aan de donkere stemvork op haar borststuk en aan haar achterlijf met de brede, zijdelings ingekeepte geheel met wit omzoomde, lengteband. Ze maakt haar hangweb tussen stijf gebladerte van allerlei planten en struiken en je vindt het in bomen zelfs tot op meerdere meters hoogte. Ze wacht onder het web op haar prooi maar spint deze niet in. Herfsthangmatspinnen worden tussen de 4,5 en 7 mm groot en vind je het meest tussen begin augustus en eind oktober.

De kleine kauri schelp Cypraea annulus werd in 1758 voor het eerst door Linnaeus beschreven. Het is een mooie gladde schelp die in Afrika, Azië en het Midden Oosten als geld werd gebruikt. Zijn huidige wetenschappelijke naam is Monetaria annulus (Schilder 1937). Monetaria verwijst naar munt. Annulus komt van anulus, het verkleinwoord van anus, dat ring betekent. Boven op de gladde schelp is er een duidelijke ring zichtbaar.

De Italianen die met deze betaalschelpen in aanraking kwamen vonden dat de opening in de schelp wel wat van een vagina had, om precies te zijn die van een varken. Zij noemden deze schelpen dan ook porcellana, van porcella, “zeugje”. Vrij vertaald “varkenskutje”. De mooie zachte glans van de kauri-schelpen leek ook nog ergens anders op. Het had veel weg van het nieuwe verfijnde aardewerk uit China. In Engeland vernoemde men dit aardewerk naar het land van herkomst “china,” maar in Italië vernoemde men het naar de kauri-schelpen, “porcellana,” en zo kwam in Europa de naam porselein in zwang.

Er is ook een kauri-schelp die naar een kameel is vernoemd. De Lyncina camelopardalis (kameel kauri) dankt zijn naam weliswaar aan de kleurenpracht van een kamelenvacht, maar dit dier heeft ook een andere verwijzing naar het vrouwelijke geslachtsorgaan opgeleverd, namelijk de camel-toe.

Messen uit Laguiole worden traditioneel volledig met de hand door één ambachtsman gemaakt, van begin tot eind. Het zijn dan ook geen goedkope messen, maar de kwaliteit en aandacht voor detail is zo groot dat de naam Laguiole veel waard is. Er wordt dan ook veel “namaak” geproduceerd. Van oudsher mochten alleen de messen uit Laguiole zelf, een klein dorpje in het Franse Centraal Massief, de naam Laguiole dragen. Twintig jaar geleden besloot een Parijse zakenman de naam Laguiole echter te deponeren en begon hij zijn spullen ook onder deze oude naam te verkopen. Sindsdien worden er overal messen onder de naam Laguiole uitgebracht. Ze komen nu niet meer alleen uit Frankrijk maar ook uit China en Pakistan.

Eén van de fabrikanten die zijn messen nog op de traditionele manier vervaardigt is Fontenille Pataud.  Hoewel ze uit Thiers komen en niet uit Laguiole, leveren ze absolute topkwaliteit. Het Fontenille Pataud Nature Classique Plein Os Véritable mes heeft een lemmet van 10 cm met een back-lock vergrendeling. Het handvat van dit mes, bij Laguiolemessen vanwege de elegante lijn vaak damesbeen genoemd, is in dit mes van runderbot gemaakt, het heeft geen bolsters en het loopt dus over de gehele lengte van het heft. Zoals alle originele Laguiole messen is het volledig met de hand door één werkman gemaakt. De veer en vlieg zijn uit één stuk en de afwerking is perfect. Het lemmet heeft de karakteristieke knik in de rug, die na 1/4 van de lengte naar beneden loopt. De snede loopt tot 3/4 van zijn lengte recht en kromt zich dan naar de scherpe punt. Het is een elegant en functioneel mes met geen enkel compromis in materiaal of fabricage.

De vorm van het traditionele Laguiole mes dankt veel aan de Spaanse Navaja. Geïntroduceerd in Aveyron door Spaanse herders is dit oorspronkelijk Arabisch-Spaanse ontwerp door de Fransen met enkele van hun lokale mesontwerpen zoals de Capuchadou, versmolten tot het langwerpige smalle Laguiole mes van nu. Het patroon van spijkers in de beschaling bestaat sinds het einde van de negentiende eeuw en stelt een herderskruis voor. Volgens de overlevering zouden herders, als zij tijdens hun lange trektochten wilden bidden, hun mes in de grond steken en daar dit kruis voor benutten. Het insect boven op de veer van de backlock is sinds 1829 een standaardonderdeel van de Laguiolemessen. Hoewel men dit in het Frans een vlieg (la mouche) noemt, spreekt men bij deze messen meestal over de bij. De mensen uit Aveyron zouden vanwege hun moed van Napoleon het recht hebben verkregen om dit symbool te dragen.

Deze messen zijn zo’n onderdeel van de cultuur van het centraal Massief dat veel restaurants in de omgeving van Laguiole bij hun gerechten geen mes geven, zij weten dat elke gast zijn eigen favoriete Laguiolemes bij zich heeft.