De Viper Start wordt gemaakt door de firma Tecnocut in Maniago Italië. Maniago is van oudsher de plaats waar veel Italiaanse kwaliteitsmessen vandaan komen, vergelijkbaar met Seki in Japan of Solingen in Duitsland. De Start is ontworpen door Fabrizio Silvestrelli, hij staat bekend om zijn harmonieuze materiaalgebruik en de elegante lijnen van zijn ontwerpen. De Start is een fors zakmes met een back-lock vergrendeling. Deze messen zijn vanwege hun constructie vaak wat lastiger met één hand te openen. De Start loopt echter perfect, hij heeft voldoende detent om het blad gesloten te houden maar opent met een simpele beweging van de duim razendsnel en soepel. Het blad is van D2 staal en de handvaten zijn van carbonfiber. Maar er zijn meerdere uitvoeringen verkrijgbaar. D2 staal bevat relatief veel koolstof en chroom. Als het in aanraking komt met zuren of vocht kan het daardoor wat sneller corroderen. De Viper heeft dan ook een speciale PVD coating om het blad hiertegen te beschermen. Het D2 staal is buitengewoon sterk en houdt zijn snede zeer lang. Het is lastig maar vlijmscherp te slijpen en naar mijn mening één van de beste staalsoorten die je voor een mes kunt gebruiken. Het is echter een duur staal dat moeilijk is te bewerken en wordt om die reden niet zo vaak in messen benut. Het mes weegt 178 gram, heeft een blad van 10,5cm en is geopend 23,5 cm lang.

De Start ziet er tegelijkertijd gevaarlijk en elegant uit, het is een functioneel mes dat met zeer veel zorg in elkaar is gezet. Het heeft één van de comfortabelste handvaten die ik ooit in een zakmes heb gezien. De rondingen zorgen voor een meer dan perfecte grip. Het mes valt natuurlijk in de holte van de hand en voelt vertrouwd en veilig, ongeacht of je het nu in een bovenhandse of onderhandse grip vasthoudt. Zoals alle Viper messen zijn alle onderdelen afgerond, ook de stalen liners en de volledig gesloten rug. Je vindt er nergens scherpe randjes of hoeken die het comfort verminderen. Wat opvalt, is dat de handvaten over het draaimechanisme heen vallen en dus één onderbroken handvat vormen. Hierdoor lijkt het opengeklapt meer op een vaststaand dan op een vouwmes. Het lemmet heeft een buik die zich laat achter de bijna rechte punt inzet en in een flauwe recurve eindigt. Deze kromming van het lemmet doet enigszins aan die van de beroemde Romeinse Pugio denken, de klassieke dolk van de Romeinse legionairs. De enige rechte lijn van het mes is die die de snede van de valse snede scheidt. Alle andere lijnen en vormen zijn organisch en glooiend. Van het bladvormige lemmet tot het iets schuin aflopende heft zwellen en wijken de vormen tot één organisch en esthetisch geheel.

Lees ook: Boker Plus Kwaiken en Zero Tolerance 300bw.

De rups van de Gamma-uil is geelachtig groen met een zwarte streep aan elke zijde van de kop. Hij is meestal 4 cm lang en heeft een golvende lijn over zijn hele lengte. De achterkant van de rups is duidelijk dikker en loopt dan ineens scherp schuin af naar zijn achter schuivers. Deze rupsen zijn heel algemeen en leven op verschillende planten. Ook in mijn tuin kom ik ze regelmatig tegen. Een van deze rupsen had hij zich op een blad in een lichte cocon ingesponnen en was verpopt. De lichte reflecterende vlekken op de buik van de pop spreidden zich soms tot over de voorkant uit en de pop lijkt dan bijna doorschijnend. Kenmerkend is de uitstekende bolle kielpunt onder aan de voorkant van de pop waar de vleugels en de punt van de lange tong zich bevinden. Nadat ik ze naar binnen had gehaald kwam de vlinder al na een week tevoorschijn.

Het gamma-uitje is een duidelijk herkenbare en algemene vlinder die je in de zomermaanden overal aantreft. Op het eerste gezicht lijkt hij saai gekleurd en valt alleen de omgekeerde Y-vormige vlek op zijn voorvleugels op. Als je hem wat beter bekijkt, zul je echter zien dat hij een scala aan gemarmerde tinten bruin, groen en soms zelfs paars heeft. Als hij op een boomstam zit is hij nagenoeg onzichtbaar. De opvallende grote kuif op zijn borststuk is kenmerkend voor veel uitjes en in rust houdt hij zijn vleugels als een afdakje omhoog. Ze overwinteren niet in Nederland en trekken eind september en oktober weer naar het Zuiden.

Met de slaap in mijn ogen rij ik langs knipperende stoplichten. Ik zie bruin glas dat als kandij tegen de rand van het fietspad ligt en een etalageruit die is versierd met frietbakjes en klodders mayonaise. In een vensterbank staan verfrommelde blikjes en reclamefolders hopen zich als papier-maché op bij een verstopte afvoerput. Het kapotte glas van een bushokje balanceert als een bevroren web binnen zijn stalen sponning en op een straathoek pikt een manke duif de brokjes uit een plas kots. In de vroege ochtend is de stad niet op haar voordeligst, dan blaast ze haar rotte adem door de straten. 

Ik ga niet graag naar kappers, ik hou niet van hun kletspraatjes en vertrouw ze niet bij mijn oren. Voor je het weet nemen ze met hun snelle scharen een stukje vlees mee en zit er bloed op het laken. Deze vrees is niet geheel ongegrond, van oudsher zetten kappers hun staal in meer dan alleen je haar.

In de middeleeuwen ging men niet alleen voor een nieuwe coup naar de barbier. Als je niet lekker in je vel zat of wat bleekjes zag, sneed de kapper je open. Aderlatingen waren aan de orde van de dag. En omdat een barbier toch scherpe messen had, was het voor hem een kleine moeite om zijn klanten gelijk ook wat bloed af te nemen. Als hij een ader opende, kneep de klant stevig in een witte stok om het bloed makkelijker te laten stromen. De barbier ving het bloed dan in een "laatdoek" op. Het ouderwetse rood-witte uithangbord van kappers verwijst naar deze witte barbiersstok en het rode bloed. Zoals ik al zij, ik ga niet graag naar de kapper, maar als er eentje dan ook nog zo’n ouderwets uithangbord heeft, blijf ik er helemaal weg.

De zelfmoord onder lemmingen wordt vaak als metafoor gebruikt voor mensen die de algemene opinie klakkeloos volgen, met vaak gevaarlijke of fatale consequenties. Jarenlang geloofde iedereen namelijk dat lemmingen zich van de rotsen wierpen en massaal zelfmoord plegen. Ze zouden dit doen om hun bevolkingsgroei onder controle te houden en dit gedrag zou de enorme fluctuaties in de lemmingpopulatie verklaren. Hoewel veel lemmingen migreren en sommige tijdens die trek inderdaad overlijden, wil dit nog niet zeggen dat ze zich vrijwillig van de rotsen in zee werpen. Deze misvatting danken we aan Disney. Zij toonden in “White Wilderness”, hun bekroonde natuurdocumentaire uit 1958, filmbeelden van lemmingen die zich van een hoge klif af in de poolzee wierpen. Alleen sprongen deze diertjes niet vrijwillig, maar werden ze door Disney-medewerkers het water in geschoven. Disney had een aantal lemmingen vanuit de Hudson baai in Calgary naar Alberta Canada laten vliegen om ze daar speciaal voor de film te lanceren. Dit was overigens niet de enige scene uit de documentaire die de werkelijkheid niet helemaal benaderde. De film bevat ook beelden van een jonge ijsbeer die van een poolijshelling afrolt, deze scenes werden binnen in een studio in Calgary opgenomen.