Dit is net als de Grote wenteltrap, de Japanse wonderschelp en de Gouden kauri één van die zeldzame schelpen waar lange tijd slechts één of enkele exemplaren van bekend waren. Het eerste exemplaar behoorde aan John Tradescant, dezelfde 17e eeuwse verzamelaar die ook de enige complete opgezette dodo bezat. Deze schelp behoorde tot zijn enorme privéverzameling, die was gehuisvest in zijn woning die algemeen bekend stond als Tradescants Ark. Zijn rariteitenkabinet vormde Engelands eerste openbare museum, het Musaeum Tradescantianum. Na het overlijden van Tradescant de oudere en diens vrouw, ging de collectie over naar de rijke verzamelaar Elias Ashmole en vormde de basis voor het huidige Ashmolean museum in Oxford.

Tradescants schelp  werd tegen het einde van de 17e eeuw voor het eerst door Martin Lister geïllustreerd. Het duurde echter nog anderhalve eeuw voor hij in 1852 door Thomas Gray werd beschreven als Strombus listeri. Een beroemde verzamelaarster uit die tijd, Mvr de Burgh, had echter een tweede exemplaar bemachtigd. Maar omdat zij niet op de hoogte was van de schelp in Tradescants collectie liet zij haar schelp door Sowerby (II) determineren. In 1870 beschreef hij haar exemplaar als Strombus mirabilis. Het duurde tot ver in de volgende eeuw tot men meerdere exemplaren van deze schelp vond. In 1965 kwam men er een aantal tegen in trawlernetten en sindsdien is de schelp redelijk algemeen, hoewel men slechts zelden een exemplaar met operculum vindt. In 1998 creëerde men een apart genus voor deze schelp. Sindsdien gaat hij door het leven als Mirabilistrombus listeri, een samen voegsel van beide eerdere namen. Hoe John Tradescant aan het allereerste exemplaar is gekomen, blijft een raadsel.

Deze herbivore slakken leven op zandbodems in de Golf van Bengalen, op dieptes tussen de 40 en 150 meter. De schelp kent weinig variatie, is gemiddeld 13 cm lang en wordt zelden groter dan 16 cm. De windingen zijn in het midden gekield en bij volwassen dieren is de lichaamswinding groter dan de helft van de schelp. De voor strombus schelpen karakteristieke strombuskerf aan de onderkant van de schelp, waar het gesteelde oog van de slak doorheen steekt, heeft de vorm van en brede inkeping. De schelp is het makkelijkst te herkennen aan de hoge spits op palatale zijde van de buitenlip.

Het afgebeelde exemplaar is afkomstig uit Thailand, uit een diepte bij het Chan Damri strand.

Andere strombus-schelpen zijn: Lambis chiragra chiragra en Tibia fusus.

Veel van de mooiste fossielen van trilobiet komen uit Marokko. Bij Alnif, Erfoud en Tabourik vond men in het harde kalksteen van het Atlasgebergte grote hoeveelheden fossielen. Helaas is het erg moeilijk en tijdrovend om deze fossielen uit het gesteente te halen. Omdat kopers veel geld neertellen voor een uniek en compleet exemplaar, bleek het winstgevender deze zelf te maken. Men smeert dus vaak incomplete fossielen af en lakt ze na, voegt losse onderdelen tot een blijkbaar nieuwe of zeldzame soort samen of verwerkt volledige afgietsels van een gaaf exemplaar op een zandstenen ondergrond om de kopie er echt uit te laten zien. Juist omdat er zo veel geld in deze handel omgaat is het percentage vervalste kopieën hoog. Er wordt vermoed dat bijna 90% van de trilobieten die uit Marokko komen, zijn vervalst. Aan het restaureren van enkele kleine details zal vrijwel niemand zich storen, maar als je veel hebt betaald voor een samengesteld fossiel of een afgegoten kopie, voel je je toch genept.

Het is niet makkelijk om tussen al die aangeboden fossielen de “echte” er uit te vissen, zeker niet omdat de vervalsingstechnieken steeds beter worden. Toch zijn er een paar trucs waar je houvast aan kunt hebben. Je kunt pas zien of er zich een fossiel in een stuk gesteente bevindt, als je deze eerst doorbreekt. Daardoor loopt er door elk echt trilobiet fossiel een breuklijn door het fossiel zelf. Als de steen is gebroken en men aan het breukvlak ziet dat er een fossiel inzit, verwijdert men de harde steenlaag die om de trilobiet zit en lijmt men beide vlakken weer aan elkaar. Een, zij het vaak zeer dunne breuklijn, is dus de eerste indicatie dat tenminste een gedeelte van het fossiel echt is. Als men meerdere fossielfragmenten tot een nieuw exemplaar lijmt, ziet men dit vaak het snelst aan de afwijkende symmetrie van het namaakfossiel. Bij het samenstellen is het namelijk erg moeilijk om deze symmetrie en de onderlinge verhoudingen van de delen goed in stand te houden. Een afgegoten kopie kun je soms met een vergrootglas herkennen aan de kleine luchtbelletjes die er bij het uitharden aan de oppervlakte ontstaan. Ook zijn deze afgietsels vaak minder gedetailleerd. Zeker de minuscule gefacetteerde ogen zijn lastig om te kopiëren. Ervaren trilobiet-kopers zie je soms in het fossiel bijten. Je tanden voelen tenslotte het snelst het verschil tussen steen en kunststof. Als een fossiel is afgesmeerd en bijgesneden wordt deze daarna afgelakt om de “restauraties” te verdoezelen. Deze laklaag kun je met een wattenstaafje met aceton vaak wegpoetsen. Dit heeft geen nadelig effect op echte fossielen, zij worden na preparatie vaak nog met aceton ontvet om ze er mooier uit te laten zien. Als je geluk hebt, verandert deze poetsbeurt niets aan je fossiel en brengt hij hoogstens enkele kleine cosmetische restauraties aan het licht. Als je ervan overtuigd bent dat je een vervalste trilobiet hebt gekocht zou je deze als ultieme bewijs natuurlijk nog kunnen doorzagen. Alhoewel ik mezelf dat niet snel zie doen.

Nu heb ik met al deze kennis in mijn achterhoofd onlangs een Marokkaanse trilobiet gekocht. Voor zo ver als ik het kan controleren is dit “eerlijk” fossiel. Hoewel ik er al vrij veel (€155.- na afdingen) voor heb betaald, durfde ik het toch niet aan om een duurdere te kopen. Ondanks dat er enkele waanzinnig mooie en gedetailleerde trilobieten bij waren die drie tot vier keer zo duur waren.

De Japanse wonderschelp is een dunwandige maar stevige schelp die wel wat van een wenteltrap heeft. De binnenkant is helder wit en de buitenkant heeft een fijne structuur en zandkleur. Ze worden tot 10 cm groot en komen voor aan de Zuidkust van Japan bij de eilanden Honshu en Shikoku in diep water tussen de 120 en 180 m. Volgens velen is dit de mooist gevormde schelp ter wereld en heeft Frank Loyd Wright zich erdoor laten inspireren bij het ontwerpen van het Guggenheim museum in new York. De schelp werd in 1877 voor het eerst beschreven door French Angas. In The proceedings of the Zoological Society London, schreef hij: This very remarkable shell, quite unlike anything hitherto met with, was recently brought from Japan by Mr Charles Thatcher. Omdat Angas de schelp niet goed binnen de bestaande soorten wist te plaatsen vernoemde hij hem naar Mr Thatcher. Het duurde meer dan een halve eeuw tot men een tweede exemplaar vond. Pas in de 50er jaren van de volgende eeuw, kwam deze wonderlijke schelp vaker op de markt.

Klik hier voor meer berichten over schelpen.

Ongeveer 50.000 jaar geleden, sloeg er 5 km ten westen van de Canyon Diablo in Arizona een 30 ton zware meteoriet in. De inslag veroorzaakte een krater met een diameter van 1,2 km en 170 meter diepte. Lange tijd stond hij bekend als de Canyon Diablo Crater. Toen het gebruikelijk werd om natuurlijke landschapskenmerken naar het dichtstbijzijnde postkantoor te vernoemen, kreeg hij die van een kantoor dat profetisch de naam Meteor droeg. Sindsdien staat hij bekend als de Meteor Crater. Lange tijd was er binnen de wetenschappelijke wereld veel discussie over het ontstaan van kraters die er wel als vulkaankraters uitzagen, maar geen vulkanische activiteit vertoonden. Daniel Barringer (1860-1929), wiens familie nog steeds het grondgebied van de krater beheert, was de eerste die de wereld wist te overtuigen van het feit dat het hier om een inslagkrater van een meteoriet ging. Meteor Crater wordt sindsdien ook vaak de Barringer Crater genoemd. De meteoriet zelf heet echter nog steeds de Canyon Diablo Meteoriet, vernoemd naar het al lang verlaten stadje dat aan het Canyon Diablo ravijn ligt. In 1953 heeft men, dankzij onderzoek van deze meteoriet, de geschatte leeftijd van de Aarde kunnen verfijnen tot om en nabij de 70 miljoen jaar. Er zijn fragmenten van 485 kg tot slechts enkele grammen gevonden. Het afgebeelde fragment weegt 45 gram en heb ik afgelopen week op een mineralenbeurs in Antwerpen op de kop getikt. Het ijzer van deze meteoriet werd al door de eerste Amerikaanse Indianen gebruikt en wordt ook nu nog verzameld en verhandeld.

Lees ook: De Campo del Cielo Meteoriet en De Sikhote-Alin Meteoriet.

Dark energy is een onbekende en onzichtbare vorm van energie die moet verklaren waarom de uitdijing van het heelal versnelt. Het is een hypothese uit de 90er jaren van de vorige eeuw die, ondanks dat er veelal wordt aangenomen dat hij juist is, vooralsnog niet is bewezen. We kunnen alleen de vermeende effecten ervan waarnemen, niet de bron zelf. Eén van de meest in het oog springende effecten is de bekende roodverschuiving van sterren. Deze verschuiving suggereert dat het heelal zich de laatste helft van zijn bestaan sneller uitbreidt.

Een team van Spaanse wetenschappers claimt echter dat het zinloos is om naar het bestaan van dark energy te blijven zoeken omdat de hele hypothese verkeerd is. Volgens hun kunnen alle effecten die wij aan het bestaan van dark energy toekennen, worden verklaard door het feit dat de tijd zelf steeds langzamer loopt. Zij stellen dat de tijd sinds het ontstaan van het heelal langzaam tot stilstand komt en uiteindelijk helemaal zal stoppen.

De vermoedelijke versnelling van het uitdijende heelal en de roodverschuiving van de sterren zou volgens hen verklaard kunnen worden door het verschil in snelheid tussen de tijd waarin het licht van de sterren die wij zien bestonden en onze huidige vertraagde tijd. Het duurt heel lang voor het licht van een ster ons bereikt, in die tussentijd kan onze tijd al langzamer zijn gaan lopen. Dit verschil in snelheid kan de illusie creëren alsof alles van ons wegsnelt. De vertraging van de tijd zou nagenoeg onmerkbaar langzaam gaan, maar gezien de enorme afstanden die het licht van sterren afleggen alleen daar zichtbaar zijn.

Lees ook: Entropie en tijd enTijd is kou.