Weblog

Duiven in de stad

dinsdag, 29 oktober 2013

duiven in de stad 7036Veel mensen verfoeien ze en proberen ze met allerlei scherpe punten van hun balkonnetjes en vensterbanken te weren. Stadsduiven zijn geen onverdeeld genoegen. Terwijl de winkeliers ze wel kunnen schieten vanwege de vogelpoep die ze op hun gevels achterlaten worden ze op het stadsplein door de bejaarden gevoerd. Duiven horen bij mijn beeld van een stad. Ik kan me geen Amsterdam of Antwerpen zonder duiven voorstellen. Eén van mijn vroegere herinneringen betreft het gekoer van duiven. Een rustgevend, melancholiek geluid dat me ‘smorgens vroeg voorzichtig voorbereide op de dag. En ook nu nog, als ik tijdens een wandeling ineens het geklap van duivenvleugels hoor, voelt dat juist. Van alle dieren die er met de mensen mee naar de steden zijn getrokken is er geen eentje die zich zo sterk in ons beeld van een stad heeft genesteld.

Eekhoorntjesbrood (Boletus edulis)

maandag, 28 oktober 2013

eekhoorntjesbrood de brand 10-2013 7022Zo af en toe vind je hem wel eens in het bos, tenminste als hij niet op advies van de NOS is geplukt. Onlangs was er tijdens het journaal een kort stukje over het plukken van wilde paddenstoelen en natuurlijk ging het toen ook over het eekhoorntjesbrood. Het advies was, dat iedereen gerust een bakje vol wilde paddenstoelen mocht plukken en dat het eekhoorntjesbrood toch wel één van de lekkerste inheemse paddenstoelen is. Nu klopt het dat deze paddenstoel goed smaakt, je kunt hem op elke manier bereiden en hij past bij vrijwel elk gerecht. Dat is echter nog geen reden om ze zomaar te gaan plukken. Onze natuur is al zo kwetsbaar, laat ze toch lekker staan voor de dieren. Daarbij is het plukken van wilde paddenstoelen in veel gebieden niet toegestaan, ongeacht wat de NOS zegt.

Zwarte Piet, wie kent hem niet

zaterdag, 26 oktober 2013

sinterklaasavondZwarte piet staat onder druk, volgens sommigen is hij een symbool van onderdrukking en niet meer van deze tijd. Ze willen hem dan ook een andere identiteit aanmeten. Je komt met deze discussie echter aan een stukje cultuur dat veel Nederlanders niet aan de multiculturele samenleving willen offeren. Nu zal ik niet beweren dat hun bezwaren er niet toe doen, het is altijd jammer als iemand ergens aanstoot aan neemt. Toch denk ik dat zwarte piet zich al lang van het racistische stereotype heeft ontworstelt. Er is geen kind dat nu nog een neger, Marokkaan of Creool voor zwarte piet aanziet. Hij is een identiteit op zich geworden. Ik denk ook niet dat we bang hoeven te zijn dat Sint met zijn pieten een slecht voorbeeld geven, ze zijn geen rolmodellen, niemand wil later tenslotte Sinterklaas worden. Gedurende een paar weken van het jaar wordt er in ons vlakke en gure landje een stukje folklore opgevoerd. Dan is piet de vrolijke noot in de donkere dagen, zelf zie ik daar geen kwaad in.

 

Lees ook: Sinterklaasletters en De tirannie van de geloofsovertuiging.

Joekels en kanjers

donderdag, 24 oktober 2013

Deze twee woorden zijn via verschillende talen in het Nederlands terecht gekomen. Oorspronkelijk is joekel ontleend aan ‘dshuklo’, het zigeunerwoord voor hond. Deze betekenis verschoof langzaam van ‘hond’ via ‘grote hond’ naar ‘groot object’. Kanjer daarentegen komt van het Latijnse canis. Ook dat betekent ‘hond’ en ook die betekenis is op eenzelfde manier verschoven. Joekels zijn dus eigenlijk gewoon kanjers.

Vlinderpoppen

dinsdag, 22 oktober 2013

chrysalis bastardsatijnvlinder (Euproctis chrysorrhoea) 9-2013 6973Alle vlinders doorlopen een volledige metamorfose. Ze beginnen als rups en eindigen als vlinder. Deze magische transformatie van beweegbare darm met oogjes naar vliegende bloem vindt plaats tijdens hun popstadium. Elke rups gaat uiteindelijk een rustfase in en breekt uit zijn velletje. Wat daar uit komt is een kleine sarcofaag. Deze pop of chrysalis heeft per vlindersoort een andere vorm maar dient om het veranderende lichaam van de rups te beschermen. Hierbinnen lossen organen op en vormen zich nieuwe. Het lange rekbare lichaam van de rups wordt beetje bij beetje omgebouwd tot een heel nieuw leven. Dit popstadium kan tussen de acht dagen en vier jaar duren en is de minst geziene verschijningsvorm van een vlinder. Omdat ze dan op haar kwetsbaarst is, zijn de meeste poppen dan ook goed verstopt of gecamoufleerd.

 

Deze pop van de Basterdsatijnvlinder (Euproctis chrysorrhoea) zit normaal gesproken ingesponnen tussen wat verdorde blaadjes. Net als de poppen van de meeste nachtvlinders is hij donker en glad. Je kunt in de huid van deze pop de onderdelen van de vlinder al zien liggen. De voelsprieten, roltong en vleugels zijn met dunne lijnen in zijn huid geëtst. In dit kleine kistje, onder deze dunne laag leer voltrekt zich één van de grootste wonderen van onze wereld.

 

De mooiste foto’s van vlinder-metamorfoses vind je bij Silvia Reiche op www.vlinderfotografie.nl

 

Lees ook: Koninginnepage (2).

Popeyes marketingsucces

zondag, 20 oktober 2013

popeyeHet fantastische strip- en cartoonfiguur Popeye werd in 1929 voor het eerst door Elzie Segar in zijn krantenstrip “Thimble Theatre” (1919-1938) geïntroduceerd. Zoals iedereen weet, was Popeye zo sterk omdat hij spinazie (uit blik) at, binnen korte tijd werd hij zelfs populairder dan Mickey Mouse. Toen de Amerikaanse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog een vlees schaarste verwachtte, zette zij Popeye in om hun bevolking te stimuleren meer groenten (en wat minder vlees) te eten. Deze marketingcampagne was buitengewoon succesvol, de spinazieconsumptie in de Verenigde Staten steeg met zo’n dertig procent. Veel Amerikaanse militairen droegen destijds een Popeye-tatoeage en ‘the sailorman’ bleef decennia lang heel populair. Deze marketingtactiek is daarna nog vele malen herhaald. Voor diegene onder ons die hem zich nog kunnen herinneren, Joris Driepinter was Nederlands equivalent van Popeye. Alleen moest deze geen spinazie maar melk promoten.

 

Lees ook: Lou Prentice

Dode dieren

dinsdag, 15 oktober 2013

kikker de moer 03-2011 5033-Tijdens mijn wandelingen kom ik regelmatig dode dieren tegen. Als mens hebben we geleerd om weg te kijken, we vinden het vies of ongepast om naar dood te staren. Maar net als het leven heeft de dood zo zijn eigen expressies en kleuren.

 

Klik hier voor meer foto's.

Sarah Bernhardt

maandag, 14 oktober 2013

Nadar Sarah BernhardtSarah Bernhardt (1844-1923) was de allergrootste artieste van haar tijd en werd zowel bejubeld als gehaat. Ze trad oa. op in Parijs, Londen, Amsterdam en New York. Vanwege haar charismatische en voor die tijd sensuele manier van acteren werd ze door veel moraalridders verguist. Tijdens haar tournee door Amerika noemde de Anglicaanse bisschop van Chicago haar tijdens een vlammende preek vanaf zijn kansel, dan ook ‘hoer van Babylon’. Dankzij deze negatief bedoelde publiciteit nam haar populariteit echter alleen maar toe. Waarop de atheïstische Sarah de bisschop prompt een vergoeding van tweehonderd dollar stuurde. Sarah, zelf ook niet op haar mondje gevallen, bedankte hem in een begeleidend briefje voor al zijn goede werk. Normaal gesproken gaf zij in elke nieuwe stad ongeveer vierhonderd dollar uit voor publiciteit. Omdat de bisschop voor haar al de helft van het werk had gedaan, vond ze dat hij recht had op tweehonderd dollar.

 

Lees ook: The greenwich time lady.

Tijd is kou

vrijdag, 11 oktober 2013

verbleekte foto 04-2011 6221Vroeger vergeelden de zwart-wit foto’s. Na verloop van tijd verkleurde het papier en vervaagde het beeld. Net als bij een herinnering sleten de scherpe kantjes en bleef er een zachter beeld over. Kleurenfoto’s vergelen echter niet, zij verbleken. Als eerste verdwijnen de warmste kleuren, tot er alleen nog blauw en grijs overblijven. Zo verliezen zelfs de warmste herinnering en de heetste foto’s na verloop van tijd hun hitte. Tijd is koude. Zij onttrekt alle emotie en kleur aan de wereld.

 

Lees ook:Entropie en tijd en Rood of Blauw.

Het kerkje onder drie daken

zondag, 6 oktober 2013

ardal kyrke 8-2013 6774ardal kyrke 8-2013 6748ardal kyrke 8-2013 6758ardal kyrke 8-2013 6753Aan de Westkust van Noorwegen staat in Ardal een klein vroeg 17e eeuws houten kerkje. De buurtbewoners noemen dit het kerkje onder de drie daken. Toen bleek dat hun kerk te klein was, hebben zij deze tot twee keer toe verder uitgebreid. Elke extensie ziet eruit als een uitgeschoven deel, waardoor deze kerk veel weg heeft van een religieuze matrousjka. Hoewel de buitenmuren enigszins recht staan is binnen alles schots en scheef en lijkt het nog het meest op een schip. Brede dwarsbalken lopen over het middenpad en de zitplaatsen aan de zijkant van het pad doen sterk aan de roeibanken van een galei denken. De houten deuren en panelen zijn op een typerend Scandinavische manier gesneden en de wanden en plafonds zijn op een mooie naïeve manier beschilderd. Het is een kleine gezellige ruimte waar je elk moment verwacht een golfslag te voelen.

 

Lees ook: Eglise Saint Étienne du mont.