Deze zwam groeit het liefst op dennenstobben of aan de voet van naaldbomen. Het vruchtlichaam ontwikkeld zich in de herfst en groeit dan erg snel. Vaak omvat het tijdens deze groei andere planten zoals gras of takjes. De zwam begint als een brede zachte fluweel gele hoed met een trechtervormig centrum, maar al binnen enkele weken scheidt hij een kleverige stof uit en kleurt hij donker. Een oud vruchtlichaam is helemaal verhard en zwart. De dennenvoetzwam is een parasitaire schimmel die bruinrot aan de stam en wortels veroorzaakt. De zwam kan zich pas vestigen als de boom is verzwakt. Lang na de dood van zijn gastheer blijft de zwam in het hout aanwezig en kan jaren na het vellen van de boom nog tevoorschijn komen. 

Deze zwam werd vroeger veel gebruikt om stoffen en wol mee te kleuren. De gele randen van een jonge zwam kunnen worden gebruikt om iets helder geel mee te kleuren, terwijl de donkerdere gedeelten een roestbruine kleur afgeven. Afhankelijk van het te verven materiaal en het gebruikte fixeermiddel kan deze zwam een gele, gouden, groene en bruine kleurstof opleveren. Als fixeermiddel gebruikt men metaalionen van oa. tin, koper of ijzer die ervoor zorgen dat de kleurstoffen zich aan de vezels hechten.

De familienaam Phaeolus betekent donker of obscuur en verwijst naar de donkere kleur van oudere exemplaren.

Ons dappere Roodborstje (Erithacus rubecula) heeft helemaal geen rood borstje. Het is vlammend oranje en je zou dus, zeker in ons koningsgezinde landje, verwachten dat hij Oranjeborstje zou heten. Toen men in de 15e eeuw een volksnaam aan dit vogeltje gaf, noemde men hem in Engeland Robin Redbreast, het was namelijk gewoon om aan bekende dieren menselijke namen te geven.  Later verwaterde dit tot Robin. Wij noemden dit vogeltje Roodborstje en de Fransen, Rouge-gorge. Blijkbaar was in de 15e eeuw iedereen kleurenblind.

Het woord oranje kende men voor de 16e eeuw echter helemaal niet. Pas na de introductie van de sinasappel begon men diens naam voor de kleur te gebruiken. In het Engels heet de sinasappel orange. Oranje komt van het Oud-Franse pomme d’orenge, dat zelf weer afkomstig is van het Italiaanse arancia, dat weer teruggaat op het Arabische nāranj en het Sanskrit naranga. Oranje zaken werden voor de introductie van de sinaasappel dus gewoon rood genoemd. Zo had men rood haar en zag men rode herten en roodborstjes.

De Latijnse naam van het Roodborstje, Erithacus rubecula, verwijst ook weer naar rood. Rubecula is een verkleinwoord dat is afgeleid van ruber, het Latijn voor rood. We zien dit woord ook terug in Ruby, het Engelse voor robijn.

Lees ook: Isabellawit, Gedoodverfd, Violet en Caput mortuum.

Nederland kent een aantal grote aalscholverkolonies, één daarvan ligt in de Amsterdamse waterleidingduinen. Tijdens een buitengewoon gure dag was ik daar laatst gaan fotograferen. De kolonie zie, hoor en ruik je al van verre. Aalscholvers zijn forse, tot 1 meter, grote vogels, die gezamenlijk heel wat kabaal kunnen maken. De bomen waar ze in nestelen en de grond eronder zijn bedekt met hun witte uitwerpselen. Deze stront is zo zuur dat nagenoeg alle begroeiing in de kolonie sterft. Alles ruikt er sterk naar vis en guano. De meeste Aalscholvers krijgen nu hun mooie zomerkleed. De veren op hun kop en bij hun wangen kleuren dan grijs en ze krijgen witte plekken op hun dijen. Aalscholvers behoren tot een hele oude vogelfamilie, één die nog sterk lijkt op de allereerste vogels die ooit tegelijkertijd met de dinosauriërs leefden.

Gisteren maakte ik na het eten nog even een klein ommetje. Het begon al te schemeren dus de meeste hondenbezitters kwamen naar buiten. Er is een omgekeerd evenredig verband tussen de kans dat je een hondenbezitter kunt zien en het moment dat zij hun hond uitlaten. Een relatie die ongetwijfeld wordt ingegeven door het feit dat zij niet graag met hun vingers in een boterhamzakje door een warme hondendrol graaien, wat helaas weer resulteert in veel onopgeruimde hondenstront en een frisse aversie van niet hondenliefhebbers tegen deze asociale uitlaters.

Gisterenavond hoorde ik al van verre zo’n eigenaar tegen zijn hondje blaffen. Met heftige gebaren en verheven stem probeerde hij zijn troetel iets duidelijk te maken. Blijkbaar maakte dit baasje zich behoorlijk druk want je kon zijn commentaar tot aan het einde van de straat horen. Nu heb ik niets tegen hondenliefhebbers, maar deze specifieke dierenvriend heb ik niet al te hoog zitten. Ik bedoel hoe dom kun je zijn, hondjes spreken toch geen Nederlands. Zelfs geen plat Tilburgs. Hoewel dat behoorlijk dicht in de buurt van blaffen komt, kun je er gevoeglijk toch van uitgaan dat het gemiddelde teefje hier geen touw aan vast kan knopen.

Lees ook: Rassen en soorten, Ruiken en geroken worden, Het gras aan de overkant, Vluchtgedrag en Kleine dingen.

In de Amsterdamse waterleidingduinen leven zo veel damherten dat ze de biodiversiteit van het natuurgebied aantasten en ze binnenkort (na veel protest) mogen worden afgeschoten om de populatie terug te dringen. Nu is het normaal gesproken zo dat je in onze natuur echt niet zo snel een hert tegenkomt, het is eerder uitzondering dan regel. Behalve in de Amsterdamse waterleidingduinen. Tijdens een relatief korte wandeling op een donkere gure dag, heb ik er (ongelogen) zo’n 100 gezien. De eerste stonden al op een paar meter van de ingang bij het hek. Ze zijn niet schuw en je kunt ze, als je rustig beweegt, makkelijk tot op een meter of tien benaderen. Dat zal straks wel veranderen. Naarmate er steeds meer worden afgeschoten zullen ze wel wat schichtiger worden. En eigenlijk is dat ook natuurlijk, want nu krijg je af en toe het gevoel op een grote kinderboerderij te lopen. De damherten in dit gebied hebben geen natuurlijke vijanden en konden zich dus ongehinderd voortplanten. De reden voor het afschot is in mijn ogen dan ook legitiem, grote stukken grond zijn kaalgevreten en veel bomen en struiken, zoals de zeldzame kardinaalsmuts zijn van hun bast ontdaan. Als de biodiversiteit van de flora achteruit gaat, volgt al snel die van de fauna.