Mijn laatste mes heeft een verborgen angel en een houten handvat. Het is gemaakt uit Bohler N690 en heeft een lange valse snede.

Het hele mes is 32 cm lang en weegt 349 gram. Het lemmet is 7 mm dik, heeft een snede van 16 cm en is op het breedste punt 5 cm hoog. Het is vlak geslepen tot een zeer dun snijvlak, direct voor de primaire snede is het lemmet slechts 0,4 mm dik, waardoor het erg goed snijdt. Het staal heeft een zacht matte afwerking doordat het met de hand tot 600 grit is afgewerkt. De fijne schuurlijnen volgen daarbij de kromming van het snijvlak.

Doordat de valse snede vanaf de rug van het mes via de slijplijn van de snede naar de punt toe loopt, vormt het lemmet vanaf de rug bezien, via de ricasso naar voren, een scherpe driehoek, die in de dunne lijn van de valse snede doorloopt tot in de punt.

Het handvat is van parelhout (Louro faia) met gevulkaniseerde papieren spacers en een zwart linnen micarta guard. Deze guard is vlak bij de ricasso 6 cm hoog en 1,7 cm breed. Het handvat loopt vanaf de achterkant, taps af naar het lemmet en heeft een duidelijke vingergroef. Het is mijn extreemst gevormde én comfortabelste handvat tot nu toe. Het is met meerdere lagen Tungolie afgewerkt en tot een zachte glans opgewreven. Ik denk dat ik er binnenkort ook maar een leren schede voor maak.

Klik hier voor het bericht over mes no. 13 en hier voor meer foto's van zelfgemaakte messen.

Begin maart had deze kanoet nog zijn witgrijze winterkleed. In de zomer kleurt hij dieporanje met gevlekte rug en vleugels. Het is na de tureluur (Tringa totanus) de grootste strandloper uit deze familie. Kanoeten of kanoetstrandlopers worden tot 26 cm lang en hebben een vleugelspanwijdte tot 54 cm breed. Ze leven in de getijdezones grotendeels van kleine schaaldieren zoals nonnetjes en kokkels maar eten ook kreeftachtige, wormen en slakken.

Dit jonge exemplaar foerageerde atypisch niet aan de vloedlijn maar op een drassig grasveldje vlak daarachter. Hij was daar niet toevallig want ik kwam hem meerdere dagen op exact dezelfde plaats tegen. Hij ving daar vooral wormen en slakken.

Het verhaal gaat dat deze vogels hun oorspronkelijke naam Tringa canutus van Linnaeus kregen, omdat hun foerageergedrag langs de getijdelijn hem deed denken aan het verhaal van koning Knoet de Grote. Knoet zou het getij ooit opdracht hebben gegeven om te stoppen zodat zijn voeten niet nat zouden worden. De naam kan echter net zo goed een onomatopee zijn, gebaseerd op de knorrige roep van de vogel.

Lees ook: Drieteenstrandloper (Calidris alba), Drieteenstrandlopers in de ochtendzon en Paarse strandloper (Calidris maritima).

De Groene Jonker is een echt vogelparadijs, er vliegen ’s morgens vroeg wulpen en ganzen over en tussen het riet zitten rietzangers en putters. Op het water drijven eenden, ganzen, meerkoeten en zwanen. De laatste keer dat ik er was, stonden aan de rand van het water ook nog reigers en een paar lepelaars. Deze lepelaars waren echter erg schichtig, toen ik aan kwam lopen vlogen ze meteen op. Maar in plaats van weg te vliegen, draaiden ze eerst nog een paar rondjes boven mijn hoofd. Terwijl ze zo overvlogen zag ik dat één van hen iets in zijn bek had, het ging allemaal echter te vlug om goed te zien wat dat was, ik wist echter nog net snel wat foto’s te maken. Ik zag thuis pas dat het een flinke vis betrof. Het formaat daarvan en dat hij hem met zich mee de lucht in nam, verbaasde me. Ik dacht dat ze alleen klein grut zoals waterinsecten, garnalen, visjes en kleine amfibieën aten, niet iets dat veel groter is dan een jonge platvis, grondel of stekelbaars. Maar het blijkt dat ze net als reigers veel grotere prooien aankunnen en regelmatig ook een flinke vis verschalken. Omdat garnalen en insecten, in relatie tot de beter verteerbare vissen, meer restanten in de braakballen achterlaten, dacht men vroeger dat zij de voornaamste voedselbron van lepelaars waren. Recent onderzoek toonde echter aan dat ca. 60% van hun dieet uit vis bestaat.

Lees ook: Lepelaars in de bomen (Platalea leucordia), Afikaanse lepelaars (Platalea alba) en Waarom vogels met lange poten vaak op één poot staan.

Het was al weer een poos geleden dat ik naar de Brand was geweest om boomkikkers te fotograferen. Die locatie wordt in het algemeen niet aan de grote klok gehangen en ik schrok dan ook van het grote aantal fotografen dat ik daar tegenkwam. Het is meestal geen goed teken als dergelijke locaties te bekend worden, want er zijn altijd fotografen die het geen probleem vinden om de boel te vertrappen of boomkikkers op te pakken en ergens anders neer te zetten. Niet al te lang geleden was de locatie zelfs tijdelijk afgesloten omdat sommige fotografen vloeibare stikstof en haarlak hadden gebruikt om een “betere” foto van deze kwetsbare dieren te kunnen maken. Gelukkig hielden ze vandaag allemaal een respectvolle afstand van elkaar en de kikkers en deden ze er alles aan om ze niet te verstoren.

De meeste kikkertjes zitten normaal gesproken op de bramen rondom het veldje, maar dit keer werd ik door een andere fotograaf geattendeerd op een aantal kikkertjes die midden in het veld op een grote berenklauw zaten. Eerst dacht ik dat hij ze daar zelf had neergezet, maar er zaten er meerdere op één plant en op een enkele berenklauwen in de buurt zaten er nog meer. Het leek er dus op dat ze er zelf naar toe waren gekropen om tegen de stam of boven op de bloemkoppen te kunnen zonnen.

Je kon bij de kikkers die op een tak zaten goed zien hoe ze hun achterpoten onder hun lichaam vouwden en zichzelf om de tak heen klemden. Toen ik aankwam was het nog bewolkt maar langzamerhand trok het open en kwam de zon steeds meer tevoorschijn, enkele kikkertjes zochten toen een betere plekje en dat gaf mij de gelegenheid om ze te zien klimmen en hun lange dunne vingers met de zuignappen te fotograferen. Zelfs de jonge exemplaren klommen behendig langs de stengels en hadden goed grip.

Lees ook: Boomkikkers en Zonnende boomkikkers.

Begin maart was ik op Schiermonnikoog en zag ik aan de kust een paar mannelijke eidereenden. Levende vrouwtjes zag ik niet, maar dode kwam ik wel langs de kustlijn tegen. Eidereenden zijn in onze regio niet talrijk en het verbaasde mij dan ook dat ik relatief veel dode vrouwtjes tegenkwam. Op één enkele wandeling vond ik er al drie. Ik weet niet of dit toeval was of dat er iets anders aan de hand was. Feit blijft dat ik vaker op Schiermonnikoog kom, maar daar nog nooit eerder een dode eider aantrof.

Eidereenden zijn de grootste eenden die men in Europa kan zien en ze wegen tot wel 3 kg. Ondanks hun grootte halen ze in vlucht snelheden van wel 113 km/u. De opvallende mannetjes zijn zwart-wit met een wit-roze borst en een groene vlek op het achterhoofd, de vrouwtjes zijn echter onopvallend bruin met zwarte streepjes.

De eidernesten worden gevoerd met dons, in het Engels eiderdown, dat van de borst van het vrouwtje komt. Dit dons wordt al eeuwen verzameld en gebruikt in kussens en quilts. Hun wetenschappelijke naam: Somateria mollissimus, komt van het Griekse soma “lichaam” en erion “wol” en het Latijnse mollissimus voor “erg zacht”.