Via mijn site krijg ik regelmatig vragen van mensen waar ik mijn foto’s heb gemaakt. Het gaat dan meestal om Urbex locaties, en via de mail lijken deze mensen oprecht en geïnteresseerd. Maar meerdere malen heb ik gemerkt dat ze maar op één ding uit zijn, namelijk de locatie. Zodra ze die binnen hebben, hoor je nooit meer wat van ze en worden deze locaties binnen de kortste keren met hun hele netwerk gedeeld. En lang niet iedereen van dat netwerk staat achter het Urbex motto: “take nothing but pictures, leave nothing but footprints”. Met als gevolg dat de locatie wordt platgelopen en leeggeroofd.

Maar bij sommige locaties is zelfs het achterlaten van een voetafdruk al teveel. Ik krijg namelijk ook verzoekjes om locaties waar ik mijn natuurfoto’s heb gemaakt. De laatste keer dat ik zo’n locatie heb gedeeld, ging het om een plek waar meerdere intviszwammen stonden. Via de mail gaf iemand mij te kennen dat hij een echte natuurvriend was, voor een school werkte en daar graag zelf ook wat foto’s wilde maken om in zijn lessen te kunnen gebruiken. In mijn naïviteit heb ik toen in detail gedeeld waar deze paddenstoelen stonden. Ik dacht er iemand mee blij te maken en een echte natuurvriend zou toch minstens net zo zorgvuldig en respectvol met de natuur omgaan als ikzelf. Het natuurvrienden motto is namelijk hetzelfde als dat van Urbexers, maar dan nog uitgebreid met: “kill nothing but time”. Het zou dus wel goed zijn, althans dat dacht ik.

Tot ik vorige week zelf naar die locatie terug ging. Normaal gesproken kwam er niemand en was hij onaangetast, maar nu leek het wel een arena, er liep een breed platgetrapt pad naar toe, er waren meerdere zwam-eieren dwars en overlangs doormidden gesneden, om de binnenkant te kunnen fotograferen, en overal waren er paddenstoelen vertrapt. Het leek alsof er een hele excursie was langsgekomen en het merendeel van de locatie was zwaar beschadigd, het is dus nog maar de vraag of er volgend jaar überhaupt nog inktviszwammen staan.

Dit was dus echt de allerlaatste keer dat ik, met wie dan ook, dergelijke informatie deel, je kunt mensen er gewoonweg niet mee vertrouwen, zeker zelfbenoemde natuurvrienden niet.

Lees ook: Intviszwam en Inktviszwam (2) (Clathrus algeri).

Deze zwam vind je vaak in bundels op houtstronken. Ze zijn heel algemeen en herkenbaar aan de geel tot vleeskleurige hoed met afwisbare schubjes. De steel heeft overlangse vezels en een dikke ring. De sombere honingzwam dankt zijn aanduiding “somber” aan de donkere vlekjes op de hoed en steel. De zwam is giftig maar deze gifstoffen zijn oplosbaar in water en niet bestand tegen hitte. Mits voorgekookt en gebraden is hij  dus wel voor consumptie geschikt.  De sombere honigzwam lijkt op de echte honingzwam, maar daarvan is de hoed geler en minder geschubd. Ze worden ook wel eens verward met de Schubbige bundelzwam, maar die is strogeel, heeft een rafelige hoed en geen ring.

Het mycelium van de sombere honingzwam dringt in het hout van de boom binnen en verspreidt zich via wortelvormige mycelium-draden (rizomorf, enigszins vergelijkbaar met worstelstokken bij planten) over grote afstanden onder de bast en tussen verschillende bomen. Op die manier  kan hij tot een enorm organisme uitgroeien. Eén van deze zwammen heeft dan ook de eer het grootste levende organisme ter wereld te zijn. In het Malheur National Forest in Amerika is er een exemplaar ontdekt van ca 2400 jaar oud (!) met een ondergronds mycelium van 9,6 km². Dit exemplaar heeft een geschat gewicht van 31.000 ton en heeft dan ook de terechte bijnaam Humongous fungus gekregen.

Klik hier voor meer berichten over paddenstoelen.

Omdat ik nog een botte oude bijl had liggen, heb ik deze na mijn vorige restauratie-project ook maar gelijk onder handen genomen. Deze bijlkop woog oorspronkelijk 600 gram, was rood beschilderd, had erg veel blutsen en deuken en was behalve bot, ook behoorlijk verroest. De kop heeft nu een nieuw profiel gekregen: de lijnen zijn zachter en de snijhoek van de snede is een stuk scherper.

De nieuwe steel is van esdoornhout, de nerf loopt parallel aan het bijlblad en in een rechte lijn door de hele steel. Meestal kiest men essenhout voor bijlstelen maar enkele van de oudste bijlen die men in Nederland heeft gevonden hadden een steel van esdoorn en deze houtsoort wordt ook steeds vaker gebruikt voor honkbalknuppels. Esdoornhout is iets minder flexibel dan essen, maar wel een stuk harder.

De vorm van de steel is geïnspireerd op die van een menselijk onderbeen. De steel is bewust kort gehouden. Hierdoor kun je niet met zoveel kracht uithalen als bij een langere steel, maar is hij wel een stuk makkelijker te hanteren. Het gemis aan kracht wordt door de slanke scherpe snede compenseerd omdat deze makkelijker in het hout bijt. Esdoornhout is van nature mooi licht, maar verkleurt snel geel als deze met olie wordt behandeld.  Door hem met een transparante witte beits te behandelen, behoudt hij zijn fraaie witte kleur. Al met al is het een prettig in de hand liggende bijl geworden die zelfs met weinig kracht toch veel gedaan krijgt.

De bijl weegt 712gram, is 34cm lang en heeft een snede van 9,2cm.

Lees ook: Gerestaureerde bijl.

Deze opvallende fopzwam kom je vooral tussen mos tegen. Hij groeit op allerlei bodems en is zeer algemeen. Hij onderscheidt zich van veel andere op elkaar lijkende fopzwammen door zijn paarse, violette kleur. De hoed kan 1 tot 6 centimeter breed worden en heeft aan de steel aangehechte lamellen. De lange dunne steel heeft dezelfde kleur als de hoed en is meestal vezelig.

In het Engels noemt men deze paddenstoel amethyst deceiver, omdat door de tijd de kleur verweert en hij daardoor steeds moeilijker wordt te determineren. Als de paddenstoel verdroogt,  wordt hij steeds witter.

Als mycorrhiza-paddenstoel leeft hij samen met beuken en eiken en soms ook met naaldbomen. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar omdat hij lijkt op het gewone elfenschermpje, dat giftig is en voor darmstoornissen kan zorgen, kun je hem toch maar beter laten staan. Daar komt nog bij dat deze zwam het vermogen heeft om arsenicum uit de bodem op te slaan en je weet natuurlijk nooit goed hoe het met de bodem waarop hij groeit is gesteld. Omdat de amethistzwam extra uitbundig groeit op grond waarin ammonia of andere stikstoffen zitten, zullen we deze toch al algemene zwam in Nederland waarschijnlijk steeds vaker gaan zien.

Lees ook: Schubbige fopzwam (Laccaria proxima).

Deze tere en minuscule paddenstoeltjes groeien in loofbossen op dode takjes of op de nerven van dode bladeren. Het hoedje is slechts een paar millimeter tot 1 centimeter breed en doorschijnend wit. De ver uit elkaar staande lamellen liggen als plooien straalsgewijs om de steel. Het paddenstoeltje wordt slechts enkele centimeters hoog en de aanvankelijk witte steel wordt verkleurd vanaf de voet geelbruin.

De hoed kan, na verdroging, bij regen weer opleven en je vindt deze kleine plaatjeszwammen vaak in groepjes bij elkaar op de natte bosgrond.

Het genus Marasmius is beschreven door Elias Magnus Fries, in 1938 plaatste hij plaatjeszwammen met witte sporen die na uitdroging opnieuw opleefden nadat ze nat waren gemaakt in deze groep. Hiermee onderscheiden ze zich van paddenstoelen die verrotten. Voor hem was het onderscheid tussen paddenstoelen die wel of niet verrotten een belangrijke classificatie-verschil. Dit onderscheid wordt door huidige mycologen echter niet meer als betrouwbaar gezien, maar ze hebben dit genus wel de oorspronkelijke naam laten houden . De naam marasmius komt van het Griekse marasmos: uitdrogen.