Gister had ik voor het eerst sinds jaren weer een snoepje dat paars smaakte. Vroeger had ik dat veel vaker, een smaak met een bepaalde kleur of een kleur met een bepaalde geur. Ik vraag me af of dat iets is dat ik mezelf afleer. Ik weet dat ik dit soort ervaringen in mijn jeugd veel vaker had.

Synesthesie of vermenging van zintuigen is op zich niets raars, veel mensen hebben het en sommigen kunnen er zelfs verbazingwekkende dingen mee. Zoals Daniel Paul Tammet. Geboren als een hoogbegaafde autist met epilepsie is hij zeer bekwaam in taal en rekenen. Hij is in staat om in één week een taal te leren en spreekt deze daarna alsof het zijn moedertaal was. Tammet is ook erg goed in hoofdrekenen. Hij “ziet” cijfers. Voor hem heeft elk cijfer zijn eigen kleur en vorm en daardoor is hij in staat om het resultaat van zijn berekeningen als een soort van landschap te “zien”. Het getal 289 ervaart hij als buitengewoon lelijk en 333 als heel mooi. Het getal pi, dat hij binnen vijf uur tot op 22.514 decimalen kan opzeggen, beschrijft hij als prachtig.

Bij lijken treedt na een uur of zes de lijkstijfheid in. Het begint in het gezicht en breidt zich langzaam uit over het gehele lichaam. Het duurt daarna nog één tot drieënhalve dag voor het lichaam weer slap wordt. Je mag er dus vanuit gaan dat een slap lijk of net, of zo’n twee tot vier dagen dood is.

Ik heb er eerder nooit bij stilgestaan maar het blijkt dat dit voor alle soorten spieren geld. Mensen-, koeien-, varkens- en kippen-spieren. Het zogenaamde verse vlees van de slager is dus helemaal niet zo vers. Als het echt vers was dan zou het vlees stijf worden nadat we het gekocht hadden of stijf in de vitrine bij de slager liggen. Wat wij eten is helemaal geen “vers” vlees, wat wij eten is vlees dat lang genoeg dood is om weer slap te worden, wij eten aas.

In 1726 schreef Jonathan Swift in Gullivers travels over een vlo met op zijn rug een kleinere vlo, die op zijn beurt een nog kleinere vlo heeft. Sinds Leeuwenhoek in 1676 met zijn primitieve microscoop de allereerste eencellige heeft gezien zijn onze instrumenten alleen maar beter geworden en vinden we steeds kleiner leven. Toch gaan we ervan uit dat er niet alleen grenzen zijn aan wat we kunnen waarnemen maar ook aan hoe klein leven kan zijn. Zo makkelijk als we oneindigheid in grootte, zoals in het universum, accepteren lukt ons dat blijkbaar niet in “kleinte”. Nog niet al te lang geleden ging men ervan uit dat 800 nanometer (0,000 000 800 meter) het absolute minimum formaat van het leven was. Toen vond men echter een microbe van slechts 400Nm. De wetenschappers stelde hun inschatting toen bij naar zo’n 200Nm. Zou je een bacterie-cel strippen tot zijn minimale essentie dan zouden alleen al het DNA, RNA en de ribosomen deze 200Nm nodig hebben. Enige jaren geleden claimden wetenschappers echter nanobacteriën ontdekt te hebben. Minibacteriën van slechts 100Nm. De wetenschap buigt zich nu over de vraag of deze nanobacteriën of nano’s wel echt leven.

Is er wel een grens aan hoe klein leven kan zijn? Of moeten we met elke nieuwe en betere microscoop onze definities van leven blijven bijstellen? Een vlo op een vlo op een vlo, tot in het oneindige?

Het blijkt dat een gewone watervlo, je weet wel die kleine wriemelende beestjes die je vroeger aan je visjes voerde toen je nog een aquarium had (of was je zo iemand die z’n guppies alleen droogvoer gaf?, misschien heb je zelfs wel nooit visjes gehad, in dat geval heb je waarschijnlijk ook geen flauw idee wat een watervlo is.), dat kleine beestje heeft meer genen dan wij! Om precies te zijn 31.000 stuks. En dat terwijl wij het met slechts 23.000 genen moeten doen. Voor wetenschappers geldt het eenvoudige axioma: meer is beter. Hoe meer subsidie hoe beter het onderzoek en hoe meer genen des te meer unieke eigenschappen. Deze bewuste wetenschappers hebben het vermoeden dat dit komt omdat; ”ze zich dertig procent sneller voortplanten dan mensen”. Nu kan het natuurlijk zijn dat het berichtje dat ik hierover heb gelezen verkeerd is vertaald, overgenomen of gekopieerd, of moet ik zeggen vermenigvuldigd? Want net als bij genen gaat er bij het kopiëren van teksten ook wel eens iets mis. Maar goed, stel dat deze vlooien meer genen hebben dan wij omdat ze zich sneller vermenigvuldigen (elke 20 jaar een nieuwe generatie watervlooien lijkt mij ook wel wat weinig, hoe oud worden die beestjes dan wel niet?) Zou dat dan betekenen dat bacteriën die zich nog sneller voortplanten nog meer genen hebben? Welnee, de enige soort die zich voortplant en echt veel genen heeft is de plant. Vaak meer dan 50.000. Wij mensen komen wat betreft unieke overerfelijke eigenschappen nog onder de planten en watervlooien. Gelukkig geldt er in de kunst een ander axioma: minder is meer, zullen we maar denken.

En gelukkig maar, niets zo saai als altijd mooi weer. Het zijn juist verandering en afwisseling die alles interessant maken. Wat dat betreft kunnen veel mannen nog iets van vrouwen leren. Nienke Klunder is een fotografe die met identiteit en transformaties speelt. Ze heeft zichzelf gefotografeerd als de meest uiteenlopende vrouwen. Elk persoon dat ze uitbeeldt heeft haar eigen achtergrond en is volledig anders dan de andere. Haar, make-up en kleding tonen een volledig andere persoonlijkheid. Nienke speelt met de manier waarop vrouwen zich gedragen en kleden binnen verschillende sociale normen en culturen.

Bekijk hier al haar personages.