We gaan er vaak van uit dat het onze talenten en onze keuzes in het leven zijn die onze toekomst bepalen. Toch is het vaker ons gebrek aan talent, ons gebrek aan doorzettingsvermogen en de keuzes die ons worden ontnomen die onze richting in het leven bepalen.

Iedereen wordt met een zekere aanleg geboren en iedereen heeft bepaalde levensverwachtingen. Helaas blijken onze talenten vaak niet goed genoeg en onze wensen niet haalbaar. Misschien is dat maar beter ook want anders zou iedere musicus in het symfonie orkest spelen en bleef er niemand over om een bruiloft op te leuken. Ook lijkt een wereld vol met brandweermannen, piloten, verpleegsters en prinsesjes me niet echt leefbaar. De meeste mensen vinden na één of twee teleurstellingen in het leven wel een eigen niche waarin ze hun bestaan kunnen uitleven. Maar wat als sommige mensen nou wel in één keer in hun levensdroom waren geslaagd?

Wat als Louis Reard een beter automonteur was en geen tijd of energie over had gehad om de bikini te ontwerpen? Wat als de Amerikaanse psycholoog William Moulton Marston, de ontwerper van de polygraaf (leugendetector) een betere psycholoog was en in zijn vrije tijd Wonderwoman niet had gecreëerd? Wat als Fred Emmer, de enige nieuwslezer die zich nooit versprak, bij de NOS was blijven werken en geen erotische boeken was gaan schrijven? Wat als Ad Visser tevreden was met zijn presentatorschap van Toppop en Sobriëtas nooit had geschreven? Wat als Ronald Reagan een beter acteur was geweest en niet de 40e president van de Verenigde Staten was geworden? Wat als Idi Amin, “de slachter van Afrika” een beter bokser was geweest? Zouden er dan niet 300.000 mensen tijdens zijn dictatoriale bewind in Oeganda zijn vermoord? En wat als Adolf Hitler wel was aangenomen op de Weense kunstacademie en zijn droom om kunstschilder te worden waar had kunnen maken?

Zonder Ad Visser’s Sobriëtas en Fred Emmer zijn erotiek kan ik nog wel leven maar een wereld zonder Wonderwoman en bikini kan ik me niet voorstellen.

In het begin van de 19e eeuw hadden veel Europese steden hun eigen tijd. Het was op hetzelfde moment vroeger in Luik dan in Antwerpen en in Brugge was het later dan in Mechelen. Op zich was dat geen probleem want iedereen binnen dezelfde tijdscapsule leefde volgend hetzelfde ritme, namelijk de tijd die de klok op hun kerk aangaf. Maar toen de spoorwegen veel steden met elkaar gingen verbinden, zorgde dit wel voor problemen met de dienstregeling. Men had sterk behoefte aan een geharmoniseerde tijd.

De Belg Adolphe Quetelet bepaalde met een meridiaankijker de lengtegraad van elke grote stad en bracht zogenaamde middaglijnen in deze steden aan. Zo legde hij dunne koperen lijnen in veel kerkvloeren die precies de noord-zuid richting aangaven. Via een klein gaatje in een raam wierp de zon hier een lichtvlek op die de hoogste zonnestand aangaf. Deze werd gebruikt als ijkpunt voor het middaguur. Deze meridianen van Quetelet hebben een bepaalde lengte want de zonnestand varieert in hoogte tussen 21 juni en 21 december. Met deze variërende zonnestand verschuift natuurlijk ook de lichtvlek op de lijn. Met de komst van elektriciteit kon men klokken echter gemakkelijker gelijk zetten en gebruikte men deze meridianen niet meer. Zo verschoof ook de tijdsaanduiding van de kerkklokken naar de stationsklokken. Dankzij de komst van de spoorwegen keek men niet meer naar de kerk(toren) op om de tijd te bepalen en ging de zon op hetzelfde moment op in Brugge en Mechelen. In de kathedraal van Antwerpen kun je deze meridianen van Quetelet nog zien. Hier lopen ze dwars over de kerkvloer en verscheidene graven, tijd is altijd al belangrijker geweest dan rust.

Lees ook entropie en tijd.

In het Paradijs kreeg Adam de opdracht van God om de dieren in het veld en de vogels in de lucht te benoemen. Sindsdien heeft iedereen het recht om elk nieuw dier, plant of mineraal dat hij ontdekt een naam te geven. De meeste wetenschappers kiezen ervoor om een nieuwe ontdekking op een sobere bijna omschrijvende manier te benoemen. Maar niet allemaal. Zo noemde Linnaeus een onooglijk stukje onkruid naar zijn grootste criticus en is er een blinde grotkever met bruine dekschildjes naar Hitler vernoemd. De paleontoloog Richard Fortey heeft een worm (Kruschevia ridicula) naar Nikita Khrushchev, de voormalige sofjet leider vernoemd en een aantal trilobietjes (Sid viciously en Johnny rotteni) naar Sid Vicious en Johnny Rotten van The Sexpistols.

Professor Quentin Wheeler vernoemde een aantal kleine slijm- en uitwerpsel etende kevertjes echter naar George W. Bush en zijn kabinet (Agathidium bushi, A. rumsfeldi en A. cheneyi). Een eer waar de voormalige president hem later nog persoonlijk voor heeft bedankt. Blijkbaar was hij zeer vereerd in dezelfde soortenrij te zijn opgenomen als het kleine zwarte kevertje met de helmachtige kop (A. vaderi) vernoemd naar Darth Vader, Dark Lord of the Sith.

Linnaeus is de grootste naamgever van de geschiedenis. Hij deelde de levende natuur in. Van hem komt het onderscheid in klassen, ordes, geslachten en soorten. Voor het plantenrijk maakte hij een indeling op basis van geslachtsorganen. In de 18e eeuw was men echter niet gewend om over seksualiteit te praten. Velen weigerden zelfs om het idee van geslachtelijke voortplanting bij planten te overwegen. De grootste tegenstander van Linnaeus was Johann Siegesbeck. Hij geloofde niet dat de goede Heere dergelijke “hoererij” en “schunnigheid” zou toestaan. Uiteindelijk hebben we de indeling van Linnaeus natuurlijk overgenomen, net als zijn namensysteem. Elke soort wordt benoemd met een geslacht- en soortennaam. En zo is Johann Siegesbeck toch nog onsterfelijk geworden. In de naam van het minuscule en onooglijke plantje Siegesbeckia orientalis dat Linnaeus het heeft gegeven.

Mijn jongste nichtje is een mongooltje of zoals men het tegenwoordig liever zegt lijdt ze aan het syndroom van Down. Ze heeft prachtige blauwe ogen die een beetje schuin staan. Vrijwel alle mongooltjes zijn direct herkenbaar, bijna alsof ze tot een apart ras horen. Dat dergelijke gehandicapten zo op elkaar lijken is al opmerkelijk genoeg maar waarom we ze mongooltjes noemen is te danken aan de zwakzinnige ideeën van Dr. John Down.

Als directeur van een gekkenhuis dacht hij uiterlijke kenmerken van andere rassen in zijn patiënten te herkennen. Hij geloofde dat de eigenschappen van onze voorouders voortleefden in zwakzinnigen en in niet-blanke rassen. Zoals je soms nog wel eens mensen met een staart of paarden met meer dan één hoef aan hun been tegen komt, geloofde hij dat zwakzinnigheid een terugval op een vroeger mensstadia was, een atavisme. Chinezen, Negers en Mongolen waren tenslotte net zo zwakzinnig als die arme blanken die tot hun niveau waren teruggevallen. Hij zag niet-blanken slechts als voorstadia van de moderne intelligente mens.

In zijn artikel “ethnic classifications of idiots” deelt hij de gehandicapten in allerlei etnische categorieën in. Down herkende in zijn patiënten oa. Ethiopiërs, Maleiers, Chinezen en Mongolen. Van al zijn classificaties is alleen die van mongooltje blijven kleven. Dankzij Dr. John Down’s racistische ideeën noemt men mijn mooie nichtje een mongooltje. Toch hoor ik dat liever dan dat ze haar associëren met de krankzinnige Down.