Elke ochtend als ik mijn fiets in de stalling plaats is mijn plekje vrij. Behalve als ik een keertje later begin. Dan is mijn routine verstoord en ben ik gelijk mijn plekje kwijt. Iedereen stalt zijn fiets op steeds hetzelfde tijdstip en op steeds dezelfde plaats. Dat geeft niet alleen rust maar ook overzicht en zorgt ervoor dat het stallen en vinden van je fiets met een minimum aan stress gepaard gaat. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat kinderen in de klas, werknemers bij een vergadering en reizigers op het perron steeds dezelfde plek opzoeken. Voor dieren is dit niet anders. Zowel jagers als prooidieren hanteren een scherpomlijnde routine. Jagers jagen waar ze eerder succes hebben gehad en prooien schuilen waar ze eerder veilig zijn geweest. Zo werken hersenen. Een gedachte of handeling wordt ingesleten als een groef in een plaat. Elke keer wordt die groef dieper, de zenuwverbindingen sterker en telkens wordt het moeilijker om uit die groef te stappen. Eenmaal iets aangeleerd is het hondsmoeilijk om dat weer af te leren. Het is niet zo makkelijk om een plaat te laten overslaan. Iemand die dat regelmatig doet, iemand die zijn routine regelmatig verstoord noemen we al snel gestoord.

En terecht. Omdat een of andere idioot zijn fiets op mijn plekje heeft gezet heb ik hem ergens anders moeten stallen. En degene wiens plekje ik heb bezet moet dat natuurlijk ook weer, enzovoort, enzovoort. Zo zie je maar hoe het doorbreken van slechts één routine de hele maatschappij kan ontwrichten, zul je zien dat ik straks mijn fiets niet terug kan vinden.

Het is raar maar dit kleine woordje blijk je niet meer te kunnen gebruiken zonder een nederige toelichting of uitleg. Op de vele vragen die men je per dag stelt mag je altijd ja zeggen en geen haan die er naar kraait. Zeg je echter op een beleefde manier nee, dan moet je dat altijd minimaal drie maal doen. Goed, ik begrijp dat men het fijn vindt om iemand aardig te vinden en om aardig gevonden te worden moet je vaak ja zeggen. Maar nee is ook een antwoord.

Als je een keer beleefd nee zegt snap ik best dat de vraagsteller even moet omschakelen, hij verwacht ja, krijgt dat niet te horen en moet zijn wereldbeeld even aanpassen. De meeste mensen hebben daar wel wat tijd voor nodig en dus herhalen ze dezelfde vraag op een andere manier want je zult ze wel niet goed begrepen hebben. Als je dan nogmaals nee zegt, nog beleefder en vaak zelfs met een toelichting, gaan ze fronsen. Wat hebben ze nu weer voor een rare snoeshaan voor zich, zei hij nou echt nee? Dus wordt de vraag nogmaals uitgesproken op een langzame en goed gearticuleerde manier, vaak kijken ze er nu ook een beetje boos bij en om hun “verzoek” kracht bij te zetten is dit ook vaak het moment waarop ze hun hoofd naar je toebuigen en hun handen gebruiken. Alsof ze met een slechthorende te doen hebben proberen ze hun vraag als het ware in de lucht uit te beelden. Vanzelfsprekend spiegel je je beleefd aan deze contactgestoorde en praat je op een even langzame en duidelijke manier. Door ook je hoofd naar voren te buigen en je handen te bewegen hoop je de vrager duidelijk te maken dat hij je de eerste keer al goed had verstaan. Dit is dan ook vaak het moment dat de wereld bij de vrager onder zijn voeten uit valt, enigszins gefrustreerd doet hij een stap terug en kijkt je nog eens goed aan. Langzaam begint bij hem het besef te dagen dat je echt niet van plan bent om ja te gaan zeggen. Gelukkig voor hem slaat dan zijn zelfverdedigingmechaniek toe en verzekert hij zichzelf ervan dat niet zijn vraag maar jouw antwoord onbeleefd was. Sterker nog niet alleen jouw antwoord maar je hele houding is onbeleefd, hoe kan hij anders verklaren dat je nee zei. Laten we eerlijk zijn, alleen een arrogant en zeer onbeleefd persoon zou negatief op zijn verzoek kunnen reageren. Het moment om het gesprek te beëindigen is dan ook eindelijk aangebroken. Gebelgd als hij is laat hij nog even weten dat hij je zeer onvriendelijk vindt en draait hij zich op zijn hakken om. Terwijl jij je afvraagt of je de volgende keer misschien beter kan doen alsof je zijn vraag niet had begrepen begin je aan jezelf te twijfelen. Was je nou echt onbeleefd of kon deze vraagsteller er gewoon niet tegen dat je nee zei?

Vannacht om 02:00 uur gaat de klok een uurtje vooruit. Onze nacht is dan dus een uurtje korter. Op zich vind ik zomertijd prima, niks mis mee, maar waarom dat nou weer midden in de nacht moet gebeuren? Laten we dat toch gewoon overdag doen om een uur of 16.00. Wat dat betreft stel ik bij deze voor dat de zomertijd vanaf nu op de eerste maandag van de lente om 16.00 ingaat. Dan zetten we de klok lekker op 17:00uur en kunnen we met zijn allen eens een keertje vroeg naar huis. Met een uurtje minder werken kan ik heel wat makkelijker leven dan met een uurtje minder slaap en voor de maatschappij en het milieu is het ook wel eens goed als we met zijn allen een uurtje minder consumeren.

lees ook wintertijd

Vandaag om 17.01 wordt de nieuwe i-pad 2 uitgebracht. In de winkels staan nu de telefoons roodgloeiend, iedereen probeert zo’n apparaatje te reserveren. Helaas doet Apple niet aan reserveren en hanteren zij het volstrekt egalistische “first in first out”. Er zit voor hun fans dan ook niets anders op dan op tijd in de lange rijen aan te sluiten. En de fanaten zijn bereid om te wachten. De allereerste stonden om 07.00uur al voor de winkels. Zoals zo vaak bij Apple producten kenmerken deze wachtenden zich ook nu door een bijna religieuze bekoring. Met een gespannen glimlach op de lippen weten zij die vroeg zijn gekomen zich vrijwel zeker van hun i-pad.

Bij binnenkomst in de winkels is ook direct duidelijk waar zij voor komen, geen andere klant is zo gretig, zo bereid tot wachten en zo compulsief in zijn aanschaf. Verenigd door een soort van sociale lepra zijn zij als enigen bereid om alles te laten liggen teneinde hun langverwachte gadget te kunnen aanschaffen. Zoals religieuze fanaten zich soms door hun oplichtende aureool laten herkennen is het bij deze apostelen voelbaar aan een zacht oplichtende i op hun voorhoofd. De i van idioot.

Deze woningen waren bestemd voor cipiers van de gevangenis in Merksplas België. Het apart staande huizenblok van acht woningen was voor bewakers van de laagste klasse. Hoewel het wooncomfort er beperkt was hadden deze cipiers dankzij hun baan een toekomst en waren daarom blij er te mogen wonen. Vandaar de naam “Zoete inval”. Bij bevordering kwam men in aanmerking voor een grotere en mooiere woning elders op het domein. Hoe hoger men in de hiërarchie steeg des te meer treden men voor de voordeur van zijn woning had (een treetje hoger). De woningen aan Zoete Inval 1 t/m 8 stammen uit ca 1931 en hebben de drempel van hun voordeur gelijk aan het straatniveau liggen. Ze liggen ten Noord-Oosten van de gevangenis en zijn twee aan twee gespiegeld gebouwd. De achtertuin is ommuurd en de bijgebouwen, die de wc’s bevatten, zijn gekoppeld. De Zoete Inval staat al geruime tijd leeg en is, net als de bij de strafkolonie horende Grote Hoeve, een beschermd gebouw.

klik hier voor meer foto's van Zoete Inval