Umicore is een Belgisch bedrijf wiens geschiedenis meer dan 200 jaar terug gaat. De vroegste voorloper van het bedrijf stamt uit 1805 als Jean Jacques Dony de concessierechten voor de zinkmijnen van Vieille Montagne verkrijgt. In 1906 wordt Union Miniere opgericht om de minerale ondergrond van Belgisch Congo te ontginnen en komt Vieille Montagne in handen van Union Miniere. Uit deze tijd stamt ook de controverse over Union Miniere’s politieke rol in Congo. Sinds de jaren 90 houdt de firma zich steeds minder met ontginning bezig en veranderdt haar naam in Umicore. Het metaalverwerkingsbedrijf heeft zich gespecialiseerd in recycling, raffinage en verwerking van edelmetaalhoudende materialen. Het boekte in 2010 een winst van 342,5 miljoen Euro en heeft ongeveer 15.000 mensen in dienst.

Umicore ligt in Antwerpen in de wijk Hoboken aan de ketelmakerijstraat. Het bedrijf komt vanwege zijn verwerking van zware metalen nog regelmatig in opspraak. Een recent onderzoek heeft aangetoond dat kinderen die in de buurt van de fabriek wonen meer lood in hun bloed hebben. Kinderen in de directe omgeving worden dan ook aangeraden om zich regelmatig te wassen en het nagelbijten af te leren (!). De Umicore-fabriek produceerde jarenlang non-ferro metalen en de omgeving rond de fabriek is daardoor vervuild met zware metalen zoals lood en cadmium.

Het prestigieuze, door Conix ontworpen, hoofdkantoor van Umicore is meer dan een beetje geïnspireerd op het ontwerp van Diller & Scofidio voor de Eyebeam ateliers in New York. Het is echter toch een geslaagd ontwerp waarbij de golvende lijnen een net contrast vormen met de oude gebouwen en torens. De gevel en het dak zijn compleet bekleed met zink. Het nieuwe gebouw lijkt hierdoor op één geglooide zinken plaat. Dit is blijkbaar niet alleen om bouwtechnische redenen want in 2007 fuseerde Umicore haar zinkactiviteiten met Zinifex tot het Nystar-concern. Deze werd hierdoor gelijk marktleider van de wereldzinkproductie. Saillant detail is dat de Archizinc Trophee dat dit ontwerp heeft gewonnen werd toegekend door VM Zinc, een onderdeel van de Building Unit van Umicore zelf.

klik hier voor meer foto's van Umicore

Het oorspronkelijke slachthuis aan de slachthuislaan in Antwerpen stamt uit 1875 en was ontworpen door Pieter Jan August Dens. Het werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest. Van dit oude slachthuis resten nog een gedeeltelijk smeedijzeren omheining en twee dienstgebouwen. De architect Smets ontwierp in 1951 het nieuwe en grotere slachthuis. Dit stedelijk slachthuis moest in 2006 om hygiënische redenen zijn deuren sluiten en werd verkocht aan een privéontwikkelaar die er een groothandelscentrum met catering in onder wilde brengen. De gebouwen staan op een enkele afgesloten loods na echter nog steeds leeg. Ze zijn in verval geraakt door sluikstort en zwervers. Het meer dan 130 jaar oude slachthuis is een begrip in Antwerpen en gaf in zijn hoogtijdagen werk aan meer dan 600 mensen.

klik hier voor meer foto's van het slachthuis

Het is allang bekend dat Bonobo-apen er wat betreft seks zeer liberale ideeën op nahouden. Vrijages komen voor tussen alle geslachten, familiebanden en leeftijden. En blijkbaar niet alleen omdat ze het lekker vinden maar vooral ook om de onderlinge sociale banden te versterken. Wetenschappers hebben onlangs ontdekt dat Bonobovrouwtjes het volume van hun seksgeluiden aanpassen aan de sociale rang van hun partner. Hoe hoger de rang van hun sekspartner hoe harder de copulatiekreten van het vrouwtje. Dit is volgens de wetenschappers hun manier om vriendschap te sluiten met een invloedrijke soortgenoot. Wat deze wetenschappers dus eigenlijk hebben ontdekt is dat Bonobo-vrouwtjes een orgasme simuleren om hun partner te plezieren. Blijkbaar zijn ook dieren in staat tot een neporgasme.

Veel van mijn dromen zijn chaotisch en onverklaarbaar. Vooral als ik diep slaap lijken ze in een hoger tempo voorbij te schieten dan ik kan volgen. Maar soms, als ik niet zo diep slaap, gaan ze trager en zijn ze op de één of andere manier ook duidelijker. Dan bewegen ze zich op een tempo dat ik niet alleen makkelijker kan volgen maar vaak ook enigszins kan sturen. Zeker vroeg in de ochtend als ik langzaam wakker begin te worden lukt het me wel eens om terug in zo’n droom te duiken. Omdat deze droom dan niet meer volledig door mijn onderbewuste wordt gestuurd is hij natuurlijk wel wat minder chaotisch maar kan ik hem wel vaak bij sturen en er een richting aan geven.

Eergisteren had ik na lange tijd weer eens een nachtmerrie. Iedereen heeft wel eens verontrustende dromen maar een echte nachtmerrie, zo eentje waar je twee dagen daarna nog last van hebt, had ik al heel erg lang niet meer gehad. Omdat deze droom niet chaotisch was en zich in een volgbaar tempo afwikkelde ga ik ervan uit dat ik niet in diepe slaap was. Toch kon ik hem niet bijsturen. Hij wikkelde zich volledig onafhankelijk van mijn bewustzijn af. De beelden moeten dus wel uit mijn onderbewuste komen. Mijn onderbewuste maakt blijkbaar van zulke makkelijk te duiden beelden gebruik dat ik enigszins teleurgesteld ben in de vorm waarin de boodschap werd gegoten. Alsof zelfs mijn onderbewuste geen vertrouwen in mijn analytische vermogens heeft was het een droom met bijkans een ondertiteling en nasynchronisatie. Maar zoals zo vaak is de simpelste boodschap het sterkst en ondanks dat ik donders goed weet waar deze nachtmerrie vandaan kwam kan ik hem toch niet van me af zetten. Zelfs als je de vorm van de boodschap doorziet kun je blijkbaar niet om de inhoud heen.

In de kantine op het werk staat bij ons altijd een TV aan. Vaak zijn het Sesamstraat, Tell-sell of een lokale zender die mijn aandacht proberen te vangen. Vandaag was het echter een politieke uitzending. Een debat met allerlei bevlogen sprekers die antwoord gaven op indringende vragen van hevig geïnteresseerde interviewers. Van alle zenders die er normaal aan staan bleek er echter geen één zo gemakkelijk te negeren als dit politieke debat. Of het nu kwam door de redelijkheid en zaligheid die van de stem van de sprekers afdroop of vanwege het feit dat zij op volledig automatische piloot allerlei platitudes en clichés ten gehore brachten, ze konden me niet boeien. Geoefend in de juiste stembuigingen wisten zij een voor henzelf al lang niet meer interessante boodschap toch nog met enige flair te brengen. Het ging eerder over welsprekendheid en het verbaal scoren van punten dan om enige inhoud. En dat is nu net wat me aan de huidige politiek zo mateloos stoort. Als je op het journaal iets over een debat, politiek conflict of wetsvoorstel hoort gaat het vrijwel altijd over de politici. Hij of zij heeft toe moeten geven, hij of zij heeft gezichtsverlies geleden, hij of zij kwam als winnaar uit de bus. Zelden hoor je iets inhoudelijks.

Het lijkt wel alsof de politici zelf ook al het geloof in hun stemmers zijn verloren. Alsof ze beseffen dat de kiezers toch niet op inhoud kunnen kiezen, gaan ze voor de soap. Ze selecteren partijkandidaten op uiterlijk en welsprekendheid en gaan met hun partij om alsof het een voetbalclubje is. Winnen daar gaat het om, en winnen doe je alleen door te scoren. Verkiezingsposters met lullige slagzinnen en geretoucheerde foto’s lijken nog het meest op voetbalplaatjes. Kies je voor Rutte, Cohen of Geert? We identificeren de partij met de politicus. Als zo’n nette man als Rutte voor zijn partij staat moet het toch wel goed zitten met de standpunten van deze partij? Er is nog een bedrijfstak die op exact dezelfde manier werkt, namelijk de reclamebranche. “Koop dit product want als ze mij kunnen betalen om dit product aan te prijzen moet het product toch wel goed zijn?” Is zo’n kopje koffie nu echt lekkerder omdat hij door George Clooney wordt aangeprezen? Is de boodschap nu echt beter als hij door Rutte in plaats van Balkenende wordt gebracht?

Misschien zouden we alle politici moeten verplichten een burka te dragen. Worden wij niet meer verleid om de persoon met de partij te verwisselen en letten we misschien eindelijk eens wat meer op de inhoud.