Het leven was mooi. Met één zwiep van zijn machtige staart klopte hij de golven tot schuim, schoot hij als een torpedo door het water. Heel vroeger had zijn soort armen en benen, maar nu niet meer. Nu zat zijn huid als een strakgespannen duikpak om hem heen, zijn armen en benen waren verdwenen.

Voor hem proefde hij een wijfje, het water leek natter en zoeter. Hij kon haar nog niet zien maar des te beter horen. Ze lokte hem met haar ritmische bewegingen en zong voor hem. Zijn kop begon te bonzen, zijn huid leek strakker te zitten, daar voor hem zwom ze. Het zwakke licht dat door het water filterde gleed over haar mooie lijf. Hij leek langer te worden, sterker, zijn vel spande nog strakker om hem heen. Nog een paar bewegingen van zijn gespierde staart en hij was bij haar. Toen hij haar gladde huid voelde schoten er vonken door zijn machtige lijf. Ze gaf zich aan hem, nodigde hem uit. Terwijl zijn bewustzijn zich vernauwde, hij geen enkel geluid meer hoorde, stootte hij met al zijn kracht naar haar. Maar ze trok zich terug,.. Had hij zich vergist? Nee, enkele meters verder lonkte ze, smachtte ze. Hij bewoog zich naar haar en weer stootte hij, maar weer schoot ze bij hem weg. Hij wilde haar vasthouden, omklemmen, beletten weg te gaan. Maar hoe hij ook zijn best deed, elke keer als hij tegen haar stootte duwde hij haar verder weg. Het bloed raasde door zijn enorme kop, zijn hele lijf stond op barsten. Vol onbegrip keek zij hem teleurgesteld aan. Zij wilde hem zo graag waarom duwde hij haar dan van zich af.

Hij hield het nog een half uur vol maar als een kind dat telkens als het een voetbal wil pakken deze ongewild met de voet wegschopt kon hij haar niet bij zich houden. Elke machtige actie van zijn gespannen lijf zorgde voor een even grote reactie. Met elke stoot waarmee hij in haar kwam duwde hij haar ook weer van zich af. Hij stond op springen, wilde uit zijn vel knappen, probeerde zijn verdwenen armen en benen naar buiten te denken. Maar het had geen zin. Hij zat gevangen in zijn gestroomlijnde vel.

Altijd en overal wordt er gestolen. Niet alleen bij mensen maar ook bij dieren. Als je ziet hoeveel nestmateriaal en eten vogels onderling stelen valt onze mensen misdaad daar een beetje bij in het niet. Sommige vogels halen meer nestmateriaal uit de nestjes van anderen dan dat ze zelf verzamelen, het is dan ook een klein wonder dat er überhaupt nog nestjes worden gemaakt. Alleen is het bij vogels zo dat als je wat pikt je daarna niet met het slachtoffer in discussie kunt gaan. Word je betrapt trekt hij je je veren uit. Deze stopt hij dan weer in zijn eigen nestje.

Bij mensen ligt de zaak wat ingewikkelder. Je hoort veel dieven ter verdediging aanvoeren dat het maar “spullen” zijn of dat de bestolene “het makkelijk kan missen”. Het lijkt haast dat veel mensen denken dat diefstal niet erg is en dat ze “het toch kunnen proberen”. Het schijnt alleen erg te zijn als je wordt betrapt. Dit beeld wordt nog versterkt als je sommige mensen trots hoort uitleggen hoe ze de verzekering hebben opgelicht of hoe ze dat kratje bier zonder betalen langs de kassa hebben gekregen. Als je steelt steel je geen “spullen” wat je steelt is de tijd en energie die een ander heeft geïnvesteerd om deze spullen te vergaren of te maken. Ze zijn geen dief van onze portemonnee, ze stelen onze tijd, ons leven. Zo bekeken kan ik me heel goed voorstellen dat iemand zwaar pissig wordt als er iets bij hem wordt weggehaald. Ik weet nog goed hoe boos ik was toen mijn blauwe racefiets werd gestolen. Ik had twee jaar voor die fiets gespaard en was er half Europa op doorheen gefietst. Ik kon de dief wel schieten, letterlijk.

Bij mij op het werk worden veel dieven aangehouden, en allemaal gaan ze in discussie. Er is er geen één die de consequenties durft te nemen. Maar laatst maakte een 60-jarige dief het wel heel bont. Nadat hij was betrapt en aangehouden besloot hij dat hij niet op de politie kon wachten. Hij had zijn fiets buiten niet op slot gedaan en iemand zou hem eens mogen stelen. Zo iemand wil je toch zijn veren uittrekken.

Het lijkt ongelooflijk maar alle hondjes die wij kennen behoren tot één en dezelfde soort. Alle Pekineesjes, Deense Doggen, Boxers, Beagles, Schnautzers, Chihuahua’s en zelfs Poedels zijn eigenlijk gewoon hetzelfde beestje, namelijk een hond. Goed ze zien er anders uit maar het zijn geen verschillende soorten. Ze kunnen zich gewoon met elkaar voortplanten. Wat wij hen door de eeuwen heen ook hebben laten doen, vandaar al die verschillende variëteiten.

Wij mensen verschillen uiterlijk heel wat minder van elkaar. Als er menselijke equivalenten van Bull Mastiffs, Dwerg Spaniëls, Collies, Dobermanns, Shar Pei’s en Sint Bernhards op aarde rondliepen, maakten we ons misschien heel wat minder druk om zoiets onnozels als een klein verschil in huidskleur. Mensen verschillen misschien niet zoveel in uiterlijk maar gelukkig kunnen ze hun individualiteit nog wel tonen door zich te conformeren aan een kledingmerk of kledingsvoorschrift. Zo bekeken zijn er wel degelijk allerlei verschillende mensensoorten. Je hebt Hippies, Gothics, Lolita’s, Punkers, Gabbers, Wiggers, Rockers, Guido’s, Skinheads, Rastafarians, Metalheads, en wat al niet meer. Als mensen hun identiteit uiten door zich aan een groep te conformeren moeten ze natuurlijk wel dezelfde vacht hebben hoe weet je anders tot welke soort ze behoren. Honden maken zich daar dan weer veel minder druk om. Een Pekineesje ruikt net zo graag bij een Teckeltje aan zijn gat als bij een Hazewind.

U weet net zo goed als ik dat onze samenleving vergrijst. Maar waar zijn al die bejaarden dan? Waar is dat karakteristieke grijs. Waar zijn de alpino-opa’s met wandelstok? Waar zijn de hangouderen die op een bankje de jonge moeders nastaren?

Niet in een kroeg, daar zag ik ze alleen in mijn jeugd. Zittend achter een borrel of hangend over het biljard. Die karakteristieke oude mannetjes zijn allang vervangen door veertigers met te opzichtige brillen. Ook niet in de supermarkt. Daar vind je alleen nog maar gestreste moeders, verveeld kijkende alleenstaande vaders of studenten die kant en klaarmaaltijden “scoren”. Zelfs in de binnenstad zijn ze verdwenen. Tussen al de Marokkaanse hangjongeren, enquêteurs, Veronica-gids-uitdelers en stadstoezicht-houders is er nagenoeg geen 80 plusser te bekennen. Jaren geleden stond ik nog met ongemeend veel plezier op zo’n gebocheld oud vrouwtje te wachten tot ze voor zou dringen om vervolgens met haar strippenkaart een halfje bruin af te rekenen. Nu parkeren de dertigers hun auto op de stoep en dringen voor omdat ze verkeerd geparkeerd staan. Als onze samenleving vergrijst zie ik er zo weinig van, waar zijn al die bejaarden? Wat spoken ze uit?

Zijn al die bejaarden verstandig geworden, laten ze het coma-drinken over aan de jeugd? Zijn ze bang om nee te zeggen en blijven ze thuis omdat ze al voor 50% van hun AOW aan Natuurmonumenten overmaken? Of zou het zijn dat ze de Albert Hein bezorgdienst hebben ontdekt of een betere kleurspoeling waardoor het paars van het oude besje is veranderd in mystiek mahoniebruin?

Volgens alle statistieken wordt men steeds ouder, maar laten we eerlijk zijn, oud is niet sexy. Met oud verkoop je geen auto’s ( i-pads, Louis Vuitton of Dolce & gabbana). We houden van jong en lekker en sexy. En al die beruchte en gevreesde vergrijsde oudjes, die zitten in bejaardenhuizen. Aan de rand van de samenleving en beschermde kern. Net als bij alle andere kuddedieren, daar waar ze het eerst geofferd kunnen worden. Want als kuddedieren zich in een beschermende kring opstellen doen ze dat niet om de ouderen en zwakkere te beschermen. In tegenstelling, die kring zorgt ervoor dat de sterken beschermd zijn. Die ouderen en zwakken worden naar de buitenkant geduwd zodat zij als eersten worden opgevreten.

De mate van onze individualiteit is niet afhakelijk van het individu maar van de groep. Des te groter de groep des te minder de individualiteit.

Dat komt door onze neiging tot groepsgedrag, we zijn tenslotte kuddedieren. Als je twee mensen bij elkaar zet, kunnen ze het met elkaar eens of oneens zijn. Zet je echter duizend mensen bij elkaar, dan zullen ze het vrijwel allemaal met elkaar eens zijn. De kans dat een eenzame wandelaar een drenkeling uit een sloot vist, is heel wat groter dan dat deze drenkeling wordt gered als hij op een drukke dag in een Amsterdamse gracht gaat watertrappelen. Een massa is nu eenmaal intellectueel en moreel minder vaardig dan een individu. Hierdoor reageert een massa ook altijd irrationeler en impulsiever. In een massa verliest een mens al snel zijn eigen verantwoordelijkheidsbesef. Als je niet zeker weet wat je moet doen doe je maar hetzelfde als de rest. En laten we eerlijk zijn, wie weet nou altijd zeker wat hij moet doen? Het is nu eenmaal niet makkelijk om in je eentje tegen 999 anderen te moeten opstaan.

Wat mensen tegen een enkeling durven uiten, verzwijgen ze vaak voor de groep. Ik merk het tijdens vergaderingen, vlak voor een bijeenkomst zie je individuen elkaar opzoeken en hoor je ze kritische opmerkingen maken. Dan durven ze nog op teentjes te trappen. Tijdens de vergadering is het echter een heel ander verhaal. Het enige dat dan nog wordt ingetrapt zijn open deuren. En net zoals het vaak leuker is om met een groep iemand uit te lachen dan uitgelachen te worden is de kans dat iemand de pispaal van de vergadering te hulp schiet ongeveer even groot als bij die drenkeling in de Amsterdamse gracht.

Onze kostbare individualiteit wordt een lachertje als we ons in een groep bevinden, we zijn slechts individuen als we op onszelf zijn.

lees ook gratis griepprik