The Imitation Game met Benedict Cumberbatch krijgt 8,1 op Imdb. In 2001 kwam A Beautiful Mind met Russel Crowe uit, deze won een Oscar en krijgt 8,2 op Imdb. Het is verbazingwekkend hoeveel deze twee films qua structuur en verhaal op elkaar lijken en hoe gewild dit genre bij het publiek is geworden. Ze vertellen allebei het verhaal van een getergd genie in zijn strijd met zichzelf en sociale acceptatie. Dit klinkt helaas net zo clichématig als dit genre is geworden. Hollywood produceert met grote regelmaat dit soort historische ‘op ware gebeurtenissen gebaseerde’ biografieën. Het zijn echter vooral Oscar vehikels en bioscooptrekkers. Biopics zijn big business.

De laatste jaren worden we door dit soort films overspoeld. En of ze nu over Turner, Turing, Mandela, Diana, Banks, Grace, of Hawkins gaan, ze vertellen allemaal eenzelfde, politiek correct, compromis van de werkelijkheid. Een verhaal dat de kijkers makkelijk slikken en ze net voldoende achtergrondinformatie geeft, om ze het gevoel te geven dat ze iets hebben geleerd. De les is echter eenzijdig en vaak gespeend van echte diepgang.

Hoewel ik The Imitation Game een vaardige, zij het enigszins zoutloze film vond, stoorde ik me wel aan de eenzijdige belichting van de historische feiten. Een mankement dat de meeste van deze biopics hebben. Ze herschrijven geschiedenis en creëren helden enkel en alleen om bioscoopkaartjes te verkopen. Daarbij gaan ze echte controverse uit de weg. In plaats van een compleet en complex verhaal, bieden ze de kijker precies wat hij verwacht, een behapbare halve waarheid zonder al te scherpe randjes.

In de Antwerpse Zoo was het bloedheet. De meeste dieren lagen in de schaduw en de bezoekers liepen met frisdrank en ijsjes. Ook de zeehonden hadden het warm, maar zij lagen tenminste in het water. Af en toe kwamen ze even boven, om zich meteen daarna weer naar de koelere bodem te laten zakken. 

Weinig is zo bevredigend als de plons waarmee een steen in het water valt. De opspattende fontein van druppels is de kers op de taart en ik ken niemand die hier als kind geen plezier aan beleefde. Alles eraan is mooi, van de spanning voordat de steen het water raakt tot aan de langzaam wegtrekkende kringen op het water. Toen we tijdens de vakantie in Zweden aan het Bysjön-meer bij Charlottenberg stonden, pakte mijn zoontje dan ook gelijk wat stenen van de kant om ze daarna met een grote glimlach in het water te gooien. Ik had mijn camera meegenomen om in het late licht wat foto’s van het meer te maken. Zijn enthousiasme was echter zo aanstekelijk dat ik besloot om van de nood een deugd te maken.

Toen ik deze spin voor het eerst zag dacht ik dat het een opgedroogd vogelpoepje was. Het duurde ook even voor ik hem goed had gedetermineerd.  De Driehoekwebspin wordt meestal afgebeeld in zijn roodbruine tekening, zonder de witte en zwarte vlekken aan de zijkant van hun abdomen. Deze spin behoort  tot de Uloboridae, de wielwebkaardespinnen. Deze familie heeft geen gif en een afwijkende stand van hun ogen. Hyptiotes heeft daarbij de apartste oogstand, zijn ogen staan niet zoals gebruikelijk in rijen. Zijn twee achterste ogen zijn zeer groot en steken uit, ze staan vrijwel in het midden van zijn kopborststuk.

De driehoekswebspin heeft korte stevige poten, een bepoederd, viltig uiterlijk en een calamistrum met één rij borstels. De vrouwtjes worden ca. 5 a 6 mm groot. De iets kleinere mannetjes hebben opvallend grote palpen die bijna even groot zijn als het kopborststuk. Deze in Nederland zeldzame spin maakt een driehoekig web met vier spaken. Hierover heen ligt een cribelaat spinsel. Van de punt van de driehoek loopt een signaaldraad naar de spin, die zich zelf met een andere draad uit de spintepels aan een tak heeft geankerd. Het web heeft geen kleefdruppels, maar is toch buitengewoon effectief. Als een prooi het web raakt, laat de spin dit web, dat hij onder spanning houdt, vieren door zijn ankerdraad te verlengen. Hierdoor schiet het web een stuk naar voren en vouwt het  zich om de prooi, de cribelaten draden verkleven hierbij, waardoor de prooi niet kan ontsnappen. Door het web herhaaldelijk te spannen en los te laten verstrikt de spin de prooi steeds meer. De prooi wordt daarna uitgebreid ingesponnen, dit kan bij grotere prooien zoals sprinkhanen wel 30 minuten duren, waarna de spin hem naar een schuilhoek meeneemt en uitzuigt. Tijdens rust of nachtelijke pauzes bevestigt de spin de signaaldraad rechtstreeks aan een tak, zodat het web intact blijft.

De kleinere mannetjes weven een speciale werfdraad waarmee ze zich naar het web van een vrouwtje laten zakken. Hier geven ze via speciale treksignalen te kennen dat zij geen prooi zijn. Na de paring legt het vrouwtje haar eitjes in een vaalgrijze platte langwerpige cocon, die vaak moeilijk is te vinden. De jonge spinnen overwinteren in deze cocon, de totale ontwikkeling duurt twee jaar. 

Op Ven, het eiland dat Tycho Brayhe van de Deense koning had gekregen, en waar hij veel van zijn astronomische waarnemingen heeft gedaan, ligt het Tycho Brahe museum. Tijdens mijn vakantie zijn we er speciaal voor naar Zweden afgereisd (tijdens de tijd van Tycho, was dit nog Deens grondgebied). Tycho Brahe is een van de meest kleurrijke personen uit de geschiedenis. Hij wist met het blote oog verbluffend nauwkeurige waarnemingen van de steren en onze planeten te maken. Het Tycho Brahe museum gaat dan ook uitgebreid in op de manier en nauwgezetheid waarmee hij de sterren in kaart bracht, maar gaat volledig voorbij aan de man zelf. Niets over wie hij was, niets over zijn privé-dwerg, zijn relatie met de koningin van Denemarken, zijn dronken eland of de dubieuze omstandigheden van zijn dood. En dat terwijl dit de man is die een duel aanging vanwege een wiskundige formule, naar wie een krater op de maan én op mars zijn vernoemd, die model heeft gestaan voor Shakespeares Hamlet en die meerder malen is opgegraven. Er wordt zelfs nergens gesproken over zijn gouden neus. In zijn eigen museum, op zijn eigen eiland wordt de persoon Tycho Brahe teruggebracht tot een voetnoot in de wetenschapsgeschiedenis.   

Lees ook: Tycho Brahe.