Marvel Comics is een Amerikaanse uitgever van stripboeken die de wereld al op een gigantisch aantal striphelden heeft getrakteerd. Ze staan niet voor niets bekend als ‘The house of ideas’. Veel van hun helden hebben een eigen stripserie en gaan al decennia lang mee. Af en toe werkten deze superhelden zelfs samen en ontstonden er speciale superheldenteams zoals The avangers, die hun strip debuut in september 1963 maakten. In dit allereerste deel stonden Thor, Iron man en de Hulk tegenover Loki, een duivelse god uit Asgard. In de filmversie van 2012 worden zij in dezelfde strijd bijgestaan door Hawkeye, Black widow en Captain America.

Marvel is al een tijdje succesvol in het overzetten van hun superhelden universum naar het witte doek. Films als Ironman (2008), Thor (2011) en Captain America (2011) staan niet alleen op zichzelf maar dienen ook als een proloog voor The avengers (2012). Joss Whedon (The cabin in the woods-2011) kreeg van Marvel de opdracht om van The avengers een succes te maken. Het is hem gelukt om een mooie balans tussen ‘over the top’ actie, humor en karakterdiepgang te vinden. Hij speelt handig in op de verschillende ego’s en achtergronden van zijn personages en hun interactie zorgt er voor dat de film ook op de niet-actie momenten sterk is. De dialogen zijn interessant en de one-liners leuk. Geen enkel karakter blijft onderbelicht en iedere acteur zit goed in zijn rol. In deze film is meer ook beter.

The avengers krijgt 8,5 ster op IMDB. Veel critici vinden dit niet terecht en wijzen er op dat dit absoluut geen Citizen Cane is. Zij vergeten echter dat je elke film op zijn eigen merites én binnen zijn eigen referentiekader moet beoordelen. The avengers is verreweg één van de beste superhelden films tot nu toe. De regie, dialogen, special-effects en actie staan allemaal ten diensten van het verhaal. Het is een 143 minuten durende kermisrit die zowel de hardcore comic fan als de onvoorbereide bioscoopbezoeker kan boeien. Maakt het dan nog uit dat de film over onaangepaste fanatici op een hoog eiwitdieet gaat? Dat de diepere boodschap op een pak melk thuis hoort? Iedereen heeft een held nodig. De één zoekt hem op het voetbalveld, de ander in een comic.

Het is bijna onmogelijk om het over Cabin in the woods te hebben zonder iets van zijn mysterie weg te nemen. Daarom hou ik het er maar op dat het Joss Whedon wederom is gelukt om een cliché een nieuw leven in te blazen. Whedon begint zich zo langzamerhand te bewijzen als één van de beste scenarioschrijvers in Hollywood. Bekend van Buffy en Angel zullen de meeste hem wel kennen als iemand die graag een nieuwe draai aan een vaak uitgekauwd thema geeft. In Firefly, wat mij betreft zijn beste werk, combineerde hij op een uitermate succesvolle manier sciencefiction met western en in The Avengers lukte het hem om van meer ook daadwerkelijk beter te maken. Met Cabin in the woods gaat hij volledig aan de haal met een standaard horror gegeven. Vijf archetypische tieners brengen een weekendje door in een oude blokhut midden in de wildernis. Binnen korte tijd lukt het hun om een aantal zombies tot leven te brengen en begint hun ellende. Terwijl zij voor hun leven vechten is er echter een groep wetenschappers die er alles aan doet om hun het leven zuur te maken.

Cabin in the woods is een echte ‘tongue in cheek’ horrorfilm, met kalme pas wordt vrijwel iedereen in vrijwel de juiste volgorde op fantasierijke wijze afgemaakt. Er is genoeg spanning en bloed om het genre eer aan te doen. De acteurs spelen met zichtbaar plezier en de regie is zo strak als een tourniquet. Ondanks dat het verhaal sterk op plotwendingen leunt is het geen enkel probleem om deze film een tweede of derde keer te bekijken.

Magnolia is een film uit 1999 van Paul Thomas Anderson. Het is een drie uur durende mozaïek film, waarin binnen het tijdsbestek van 24 uur de belevenissen van meerdere personages in elkaar worden verweven. Als je deze mooie en complexe film al in één thema zou willen vangen zou je kunnen stellen dat het gaat over 'de zonden van de vader'. In het Oude Testament staat geschreven dat deze zonden een duizendmaal over de zoon worden uitgestort. In de film zoeken twee stervende vaders de vergiffenis van hun kinderen. Meerdere karakters krijgen een spiegelbeeld in een ander personage en de vele losse verhaallijnen worden op deze manier eigenlijk tweemaal verteld. Vrijwel iedereen in de film gaat gebukt onder een belastend verleden en probeert zo goed mogelijk om zijn verdriet een plaats te geven en om aansluiting te vinden bij een ander. De cast is subliem en vele onder hen spelen de rol van hun leven. De film legt met oneindig veel liefde de zielen van de verschillende personages bloot en laat ons zonder enig oordeel te geven met elk van hen meeleven. Magnolia begint met een prachtige proloog, houdt daarna elke seconde je aandacht vast en legt laag over laag van diepgang en emotie om daarna met een episch einde van letterlijk Bijbelse proporties te eindigen.

Knopen leggen hoort bij mensen. Er zijn knopen gevonden die meer dan 9000 jaar geleden zijn gelegd. Voor veel beroepen is een goede kennis van knopen nog steeds onontbeerlijk. Knopen zijn door onze geschiedenis heen dan ook voor de meest uiteenlopende doeleinden gebruikt. Mensen leggen knopen om hun dieren mee vast te zetten, hun zeilen te trimmen, hun schoenen of stropdas mee te strikken, voor bruggenbouw, chirurgie en zelfs voor magie. Knopen zijn zo oud als de mensheid zelf.

De reefknoop, vierkante knoop of platte knoop, is een zogenaamde verbindingssteek die al bekend was bij de holenmens. Het is een gemakkelijk te leggen knoop die wordt gebruikt om twee stukken koord met elkaar te verbinden. Je legt hem door eerst een overhandse knoop links over rechts te leggen en daarboven nog één maar dan rechts over links. Op die manier ontstaat er een knoop waarbij beiden stukken touw een mooie lus om elkaar heen vormen. Als je in plaats van het eind van het touw een lusje gebruikt krijg je de bekende veterstrik. De reefknoop is beduidend sterker dan het ‘oude wijf’ een vergelijkbare knoop waarbij je niet ‘links over rechts en rechts over links’ maar beide knopen in de zelfde richting legt. Ondanks dat de reefknoop niet goed voldoet als er veel kracht op de lijn komt te staan is het een goede platliggende knoop die minder snel schuift en beknijpt dan het oude wijf. Hij werd vrijwel overal voor gebruikt en lijkt spontaan op verschillende plaatsen te zijn ontstaan. Hij dankt zijn moderne naam aan de scheepvaart waar hij werd gebruikt om de zeilen mee te reven. Bij de oude Grieken stond hij bekend als de Herculesknoop (Herakleotikon hamma). Bij de Romeinen legden vrouwen deze knopen in een touw om het middel in de hoop dat hen dit vruchtbaarder zou maken (Hercules had 70 kinderen). De Romeinse historicus Plinius de Oudere (23-79) schreef dat wonden die met deze knoop werden verbonden, sneller genazen. Medische hulpverleners gebruiken deze knoop nu nog steeds om verbanden mee te knopen.

Toen ik ’s avonds laat op het station in Breda op de trein wachtte, stond er een jonge vrouw naast me. Alles aan haar was anders. Ze droeg een kleurige rok tot net onder haar knieën, degelijke schoenen met bandjes en een kort jasje met schoudervulling. Het leek alsof ze uit één van de modebladen was gestapt, die mijn moeder vroeger altijd op tafel had liggen. Ze keek enigszins onrustig om zich heen. Niet onvriendelijk of agressief zoals de meeste mensen als ze niet willen worden aangekeken, maar gewoon ietwat onwennig. Ze viel meteen op. Toen ik de bijna lege treinwagon instapte, ging ze op een bankje schuin aan de andere kant van mij en het gangpad zitten. Niemand gaat ik een bijna lege trein immers naast iemand anders zitten, zelfs zij niet. Toen de meeste reizigers hun telefoon uit hun tas of jas hadden gehaald keek zij nog even om zich heen. Het was al donker dus je kon niet meer door de ramen naar buiten kijken, als je dat wel deed zag je de reflecties van onderzoekende gezichten die elkaar via deze ruiten stiekem bekeken. Zij keek ook, maar direct, niet via de ruiten. Toen ze mij aankeek gaf ik haar een beduusd knikje en werd ik getrakteerd op een ontspannen glimlach, blijkbaar was haar onrust verdwenen nu ze in de trein zat. Daarna haalde ze een breiwerkje uit haar handtas. Even later hoorde ik alleen nog het gepiep van de mobiele telefoons en het getik van haar naalden.