Lees ook: Steekmug (Culex pipiens), Midges in de Schotse Hooglanden en Massamoordenaar mug.

Sinds juli 2017 hangt er in de Hintze Hall van het Natural History Museum in Londen het skelet van een blauwe vinvis (Balaenoptera musculus). Voorheen kwam je het museum binnen op het skelet van  Dippy, de diplodocus, maar die tourt nu door het verenigde Koninkrijk. Als hij terugkomt, is men van plan om zijn skelet, wat eigenlijk al een afgietsel was, in brons te gieten en het in de tuin voor het museum te plaatsen.

Het skelet van deze vinvis is afkomstig van een dood exemplaar dat in 1891 in Wexford Harbour in Ierland was gestrand.  Het museum had dit skelet voor 250 pond gekocht en heeft het dus al sinds het begin in haar bezit.  Sinds 1934 hing het echter in de zoogdierenhal boven het model van een levend exemplaar en was daarom amper zichtbaar. Het skelet zelf is 25 meter lang en weegt 3 ton.

Nu het aan het plafond van Hintze Hall hangt, komt het enorme skelet pas goed tot zijn recht. Op foto’s lijkt het  vaak enigszins blauw maar dat komt omdat het meer door het natuurlijke koude daglicht dat door de ramen valt, dan door de warme kunstlichtlampen in het museum wordt verlicht. 

Toen ik binnenkwam moest ik wel even wennen, het skelet van de diplodocus was namelijk iconisch voor het museum. Maar ik vind dit skelet van de blauwe vinvis, die men Hope heeft genoemd, eigenlijk indrukwekkender.

Het museum heeft het skelet gedigitaliseerd en hier kun je zien hoe dat er uit ziet.

De zebra spinnen in mijn tuin zijn momenteel erg actief. Ik kom ze vrijwel overal tegen, op de muren, op plantenpotten, op struiken en op de tuinstoelen, overal behalve op de grond. Het lijkt wel alsof ze daar niet graag jagen. Het is verbazingwekkend hoe vaak ze succesvol zijn en zelfs grotere vliegen dan zichzelf weten te vangen.  Als ze hun prooi eenmaal vasthebben, laten ze die net als een echt roofdier, niet snel meer los, zelfs niet als je met je camera vlak bij komt. Ze tijgeren dan langzaam achteruit en houden hun prooi tussen zichzelf en het oog van de camera, wel zo makkelijk als je ze wilt fotograferen.

Lees ook: Zebraspin (salticus scenicus).

De zachte ronde vormen van Magdalena Abakanowicz embryology bewegen zich tussen verschillende werelden. Op het eerste gezicht lijken het keien, maar al snel transformeren ze in cocons en lichamelijke wezens. Als ingezwachtelde sarcofagen waarin zich een onbekend en kwetsbaar leven bevindt, liggen ze tegen en over elkaar op de kille lichtblauwe linoleumvloer van Tate Modern. Aan deze vormen heeft ze tussen 1978 en 1980 gewerkt. Ze woonde toen in Polen in een enkele kamer met slechts beperkte toegang tot materialen. Ze ploos oude juten zakken, nylon,  katoen en sisal touwen die ze in havens vond tot op de draad uit elkaar en vormden die om tot nieuwe wezens. Sommige lang en dun als droge mummies en andere bol en rond als een ei of zwangere buik. 

Het werk heeft iets onbeschrijflijk kwetsbaars. De stille stoffige vormen deden tegelijkertijd doods en sensueel aan. De zachte aaibare vormen nodigden uit om tegenaan te kruipen maar toch hield de lichamelijkheid en het vermoeden van het verstilde leven aan de binnenkant mij op een afstand. Dat, en de afscheiding die er voor stond.

Als je van architectuur houdt, moet je naar Londen, welke kant je ook opkijkt, overal word je daar verrast door de wildste combinaties van stijlen en vormen. Alles kom je er tegen, van classicisme tot Tudor en postmodernisme, alles staat naast en door elkaar.

Lees ook: Londen.