Alleen de mannetjes van de oranjetip hebben de karakteristieke oranje vleugelpunten. Je vindt de vlinders vaak in vochtige bloemrijke weilanden. In rusthouding hebben de niet bedekte onderkanten van de voorvleugels dezelfde kleur als de onderzijde van de achtervleugels, de groenachtige schutkleur loopt dan dus door. Toch zie je het felle oranje vaak nog dwars door de vleugels heen schijnen, het is dan net of het vlindertje zijn eigen zonsopgang bij zich heeft. Het vrouwtje zet haar eitjes afzonderlijk af op de kelkbladjes van verschillende kruisbloemen. De rups eet eerst van de bloemen en dan van de rijpende vruchten. De pop van de oranjetip hangt met een dun draadje aan een dorre tak en lijkt vanwege de puntvormig uitgerekte kopzijde zo sterk op een doorn dat de pop vrijwel onzichtbaar wordt.

De laatste dagen heeft het aan een stuk door geregend en ik was het zat om binnen te zitten. Tussen de buien door haalde ik mijn camera te voorschijn en ben ik gaan wandelen. Ondanks de kou vond ik tussen de planten aan een bosrand een gevlekte dennenboktor. Dit is een van de mooiste boktorren van Nederland en de enige Raghium-soort die zich niet alleen in dennenbomen maar ook in loofbomen kan ontwikkelen. Ze hebben twee duidelijke stekels op hun borststuk en kenmerkende gele vlekken op hun dekschilden. Afhankelijk van hun ontwikkeling kunnen ze tussen de 12 en 22 mm groot worden. Ze vreten zich als larve door het hout en verpoppen vlak onder het schors. Van mei tot augustus vind je ze soms op schermbloemen.

Lees ook: Distelboktor (Agapanthia villosoviridescens).

Van 1906 tot 1989 werden er in Beringen kolen gewonnen. De Charbonnages de Beringen was één van de zeven mijnen van het Kempens steenkoolbekken. Ze leverden vette steenkool die bestemd was voor de zware staalindustrie. Haar mijnschachten reikten tot 850 m diepte en er werkten in 1948 zelfs 6796 man. In totaal is er in Beringen bijna 80 miljoen ton aan steenkool gedolven. Momenteel is er in een groot gedeelte van de oorspronkelijke gebouwen het Vlaams Mijnmuseum gehuisd. Er staan echter nog steeds een paar gebouwen leeg.

Die ruimtes zijn echter al lang niet meer veilig en hebben al aan vier mensen het leven gekost. Zoals alle gebouwen uit die tijd zijn ze vrijwel geheel uit ijzer opgetrokken. En als ijzer niet wordt bijgehouden, gaat het roesten. De vloeren zitten op veel plaatsen vol met gaten en sommige draagbalken hebben het begeven. Het gebouw kreunt en kraakt en bij elke stap die je doet dwarrelt er meer roest naar beneden. 

Klik hier voor meer foto's van Charbonnages de Beringen.

Lees ook: Hasard Cheratte.

Een koe is zo’n beetje het zachtaardigste dier dat je je kunt voorstellen. De hele dag staan ze met hun kont in de wind te grazen. Heel af en toe, als er een trein langskomt knipperen ze even afwezig met hun ogen waarna ze hun dagelijkse routine van liggen, staan, kauwen en herkauwen weer hervatten. Toch zijn deze vegetarische herkauwers lang niet zo onschuldig als wij denken, regelmatig maken ze een culinaire uitstap. Als koeien niet voldoende voedingsstoffen uit het gras binnen krijgen zoeken ze die ergens anders. Ze vinden in vogels dan een goede bron van calcium en fosfor. Er zijn veel gedocumenteerde gevallen waarin een koe een kuiken doodt en opeet, in India kwam een boer er zelfs achter dan zijn (heilige) koe verantwoordelijk was voor het verdwijnen van 50 van zijn kippen.

Niet alleen koeien verschalken wel eens een kippetje, ook schapen en herten keren zich regelmatig naar gevogelte of zelfs konijnen als een welkome variatie op hun dieet. Zeker van herten die een gewei groeien en dus extra behoefte aan calcium hebben, is bekend dat ze wel eens een vogeltje verschalken.

Paul Verhoeven heeft een aantal iconische films gemaakt. In 2012 vond men het helaas nodig om zijn visionaire Total Recall uit 1990 nog eens dunnetjes over te doen. Het resultaat was een zinloos aftreksel dat iedereen zo snel mogelijk probeerde te vergeten. Verhoevens film was vele malen beter. Dit jaar heeft men nog een film van hem verfilmd, ditmaal Robocop uit 1987. Verhoevens Robocop is een ijzersterke film die geweld mengde met maatschappij kritiek en een strak verteld verhaal met goede acteerprestaties. De nieuwe versie uit 2014 van regisseur José Padilha is op zijn best vaardig te noemen. Het kan echter op geen enkel vlak de vergelijking met Verhoevens film aan. Het is een zoutloos verhaal met een bloedeloze held en een zinloze schurk. Het mist de scherpe kantjes en het cynisme van Verhoeven en wordt op geen enkel moment spannend. Laten we hopen dat Hollywood hierna Starship Troopers (1997) met rust laat.