Oorspronkelijk komt deze mooie cicade helemaal niet bij ons voor, net zo min als de rododendron zelf. Deze komt oorspronkelijk uit Klein-Azië. Toch heeft de rododendron zich al zo lang in Europa gevestigd dat hij hier nu ook in het wild voorkomt. De verschillende rododendronsoorten zijn vanuit Japan (1680), Siberië (1727), Amerika (1736) en China (1823) in Europa geïntroduceerd.

De Rododendroncicade stamt oorspronkelijk uit Noord-Amerika. Sinds 1930 heeft hij zich in Engeland en sinds 1970 ook in Europa gevestigd. De eerste waarneming in Nederland stamt uit 1983. Het is nu één van onze mooiste cicaden, hij heeft een geel onderlijf en poten, een licht groenblauw bovenlijf met felle rode strepen en een zwarte band over zijn snuit en ogen. Ze worden maximaal 9 mm groot en de larven ontwikkelen zich uitsluitend op rododendrons. Volwassen rododendroncicades kunnen zich echter ook met andere planten voeden.

De eitjes van deze cicaden worden begin augustus in een bloemknop afgezet. Deze knop blijft dan dicht, verkleurt bruin en verdroogt. De rododendroncicade wordt verantwoordelijk gehouden voor de verspreiding van een rododendron-schimmel  (Pycnostysanus azaleae) die nu door Europa raast. Veel tuiniers zijn dan ook niet blij met dit diertje. De jonge beekgroene larven lijken enigszins op bladluizen maar zijn veel beweeglijker. Pas in de loop van de zomer ontwikkelen ze vleugels en krijgen ze hun fraaie kleuren. Net zoals de meeste cicaden zijn het goede springers en je kunt ze met een duidelijke “tik” van blad naar blad horen springen. Je ziet ze vaak bij elkaar zonnen, maar als je ze stoort, schuiven ze vlug naar de onderzijde van het blad.

Lees ook: Koekoeksspog.

De spinnen van dit genus (Xysticus) kennen een vrij apart paargedrag. Voor het mannetje met de paring begint, boeit hij de poten van het vrouwtje met een dwars over haar lichaam getrokken spindraad. Daarna kruipt het mannetje over haar lichaam naar achteren en manoeuvreert zichzelf in een buik aan buikpositie, waarna hij afwisselend beide tasters bij haar inbrengt. Na de paring loopt het vrouwtje ongehinderd door haar "boeien" weg. Haar bondage is blijkbaar meer een symbolische dan een praktische daad. 

Lees ook parende strekspinnen en parende spinnen.

Dit mooie vliegje vond ik thuis op de kersen in de fruitschaal. Ik heb er snel wat foto’s van gemaakt en het toen meteen doodgeslagen. Iets wat ik normaal gesproken echt niet zou doen, maar deze vlieg die ook wel citrusboorvlieg of mediterrane fruitvlieg wordt genoemd is wereldwijd één van de meest gevreesde vliegen. Het is eigenlijk geen echte fruitvlieg maar een boorvlieg. Ze leggen hun eitjes in fruit, zoals kers, perzik en sinaasappel, welke daarna in razend tempo door de larven tot een onverkoopbare pulp worden gegeten. In America is ze verantwoordelijk geweest voor het mislukken van enorme oogsten en heeft ze voor enkele miljarden aan schade veroorzaakt voor men ze enigszins onder controle kreeg. Ook nu is men nog heel alert op meldingen van dit beestje. Zo ontdekte men in 2003 in een lokval in het Westland slechts één middellandse zeevlieg, toch was dit reden genoeg om voor drie maanden lang de export van paprika’s naar Japan stil te leggen. Oorspronkelijk is dit vliegje afkomstig uit het Middellandse zeegebied, maar door de internationale fruithandel heeft ze zich in rap tempo over meerdere werelddelen weten te verspreiden. 

Tegenwoordig bieden veel televisieseries wat bioscoopfilms missen, een goed verhaal en interessante personages. Veel mensen zijn de steeds grotere budgets, betere special-effects en steeds dezelfde en te mooie acteurs van bioscoopfilms zat, liever kiezen ze voor een serie waarbij ze zich kunnen inleven in de personages. Zo kijken wij momenteel alle afleveringen van A Touch of Frost terug. Kleine geloofwaardige verhalen over de problemen en fouten van echte mensen, met veel mededogen verteld en knap geacteerd. Detective Inspector Jack Frost heeft weinig op met organisatie en regels, hij werkt liever vanuit zijn intuïtie. Omdat hij resultaat boekt en een sterk moreel kompas heeft accepteert men zijn gedrag maar zijn stugge en eigenwijze houding zorgen voor veel wrijving op zijn werk en in zijn privé leven. De serie heeft 15 seizoenen gedraaid, en 11 prijzen, waaronder meerdere Bafta-awards, gewonnen. Een afleveringen duurt 1,5 uur en weet elke minuut je aandacht erbij te houden. Iedere aflevering heeft een hoofdthema en brengt op een knappe manier meerdere aspecten van een zaak onder de aandacht, het verhaal wordt met mededogen en inzicht verteld en tegelijkertijd toont het de grauwheid en scherpe kantjes van onze samenleving.

David Jason, de acteur die Jack Frost speelt heeft met deze rol een uniek en blijvend personage neergezet. Toch is dit niet de eerste televisieserie waar hij bekendheid mee verwerft. Hij is één van de bekendste en meest gewaardeerde acteurs van Engeland. Tussen 1981 en 2003 speelde hij Del Boy in Only Fools and Horses. Een klassieke komedie die 65 afleveringen lang het reilen en zijlen van de broertjes Trotter volgde. Hoewel ze amper geld hadden om aan hun kont te krabben verloren ze nooit de hoop op een dag miljonairs te worden. De verhalen werden met sublieme timing gebracht en zaten vaak verrassend complex in elkaar, ook deze serie heeft David Jason veel prijzen en waardering opgeleverd.

Beide series spelen zich aan de zelfkant van de maatschappij af en allebei worden ze met inzicht verteld, toch vraag je je af hoe het mogelijk is dat de optimistische ritselaar Del Boy door dezelfde acteur wordt gespeld als de eigenwijze vereenzaamde inspector Frost. Laten we het er maar op houden dat sommige acteurs het mooiste schitteren op het kleine scherm, waar wij niet teveel worden afgeleid door explosies en special effects, en we ons door hen voor een uurtje kunnen laten betoveren.

Waar runderen zijn, vindt je strontvliegen. Deze zijn voor hun ontwikkeling namelijk afhankelijk van koeienvlaaien. Hoewel hun hele leven om de stront draait, zullen ze er nooit van eten. De geel behaarde mannetjes ontmoeten de grijsgroene vrouwtjes bij verse koeienvlaaien. Aangetrokken door de geur komen ze (als vliegen) op de stront af. Hier zullen ze een vrouwtje claimen en met haar paren. De eitjes die het wijfje later op een vlaai laat vallen hebben kleine vleugeltjes, deze zorgen ervoor dat ze niet in de stront zakken en verdrinken. Al binnen 1 - 2 dagen komen de eitjes uit. Afhankelijk van de temperatuur kunnen de larven zich tussen de 10 en 80 dagen tot volwassen vlieg ontwikkelen. De strontvlieglarven zelf eten ook niet van de stront maar leven van de larven van andere insecten, die dat wel doen. Een koeienvlaai  is het oerwoud waar de strontvlieglarven jagen. Als volwassen strontvliegen leven ze van nectar en kleine insecten die ze met hun korte scherpe zuigsnuit uitzuigen.