Dit werkstukje is, net als het vorige, uit nijlpaardentand gesneden. Het heeft me wel veel meer tijd gekost. Het is 8,5 cm hoog en amper 1 cm dik en stelt een gedroogd zeepaardje voor. Dit mythische dier heeft een afgeplat lichaam, de kop van een paard en een lange dunne snuit. Ze hebben een opvallend hoekig skelet van beenringen, wat zowel als inwendig en uitwendig skelet fungeert. Dit maakt ze zo stevig dat ze maar door weinig dieren worden gegeten. Het beperkt ze echter ook in hun beweging en ze zwemmen stijf en rechtop, met slechts hun kleine rugvinnetje als aandrijving. Bij een gedroogd exemplaar ligt de stevige schub-loze huid strak en ingevallen over de beenringen en lijkt het alsof het diertje binnenstebuiten is gekeerd. De vele beenplaten steken aan alle kanten door de vorm en laten goed zien hoe de kooi van hun lijf is samengesteld. Dit maakt hun vorm echter wel lastiger om te snijden. Je kunt vrijwel nergens een hoek afronden en moet overal rekening houden met de uitstekende punten.

In tegenstelling tot andere vissen hebben zeepaardjes een lange en flexibele nek en staart. Hun grijpstaart is de enige op aarde met een vierkante, in plaats van een ronde, doorsnede. Deze vierkante staarten zijn flexibel en buitengewoon sterk. Ze bestaan uit 36 vierkante beenribben, die elk uit vier l-vormige platen zijn opgebouwd. Een ronde staart wordt sneller platgedrukt en heeft minder oppervlakte contact. Dankzij hun vierkante staart loopt het zeepaardje dus niet alleen minder risico dat deze wordt afgebeten, maar heeft hij ook een superieure grip op de glibberige planten waaraan hij zich vastklemt. Hoewel een ronde staart iets flexibeler is en een groter bereik aan bewegingen kan maken, vraag je je toch af waarom alleen zeepaardjes deze vierkante staarten hebben ontwikkeld.

De wetenschappelijke naam voor zeepaard (Hippocampus) vind zijn oorsprong in hun buitenissige vorm. Hippo betekent paard en kampos monster. Vroeger dacht men dat een Zeepaard een groot en gruwelijk beest was (zie de Codex Urb. Lat. 276 editie nr. LX van Petrus Candidus).

Nu dit snijwerk af is, moet ik er alleen nog een doosje voor maken, zodat het goed bij Poivre d’Ivoire past.

Lees ook: Het Zeepaard en Poivre d’Ivoire.

Lunulicardia behoord net als Corculum tot de kokkels (Cardiidae). Deze grote familie tweekleppige kent een aantal soorten die men rekent tot de zogenaamde hartschelpen. Als je Lunulicardia bekijkt, snap je meteen waarom. In het Duits noemt men hem herzmuschel en in het Engels half heart cockel. De embryo’s ontwikkelen zich als vrij zwemmende larven die uitgroeien tot mosselachtige schelpen. In vergelijking met Corculum is Lunulicardia een stuk boller en wat minder fragiel. Ze worden ca 4cm groot en variëren in kleur tussen wit, zachtgeel en lichtroze. Het is een gewilde verzamelschelp die ook veel als geschenk wordt gegeven.

lees ook: Corculum cardissa.

De zwaard tentoonstelling Vlijmscherp Verleden in het Rijksmuseum voor Oudheden in leiden is nu helaas afgelopen. In alle eerlijkheid viel de tentoonstelling me enigszins tegen, ik vond hem te eenzijdig. Hoewel er fantastische zwaarden te zien waren, had ik toch op een iets grotere diversiteit gehoopt. Maar dat deed helemaal niets af aan het feit dat je daar voor het eerst sinds 3500 jaar alle zes de magische Plougrescant-Ommerschans zwaarden bij elkaar kon zien. Een unicum, dat zijn weerga niet kent en eigenlijk de internationale pers had mogen halen. Vreemd genoeg besteedde het museum er maar weinig aandacht aan. Waarschijnlijk zijn er te weinig mensen mee bekend.

Deze zes bronzen zwaarden stammen uit de midden bronstijd en zijn ca. 1500-1300 v Chr. gemaakt. Ondanks dat ze in drie verschillende landen zijn gevonden, twee in Engeland, twee in Nederland en twee in Frankrijk, zijn ze hoogstwaarschijnlijk door dezelfde maker of in hetzelfde atelier vervaardigt. De kwaliteit is ongekend hoog, eigenlijk te hoog voor het technische niveau dat wij de mensen van toen toeschrijven.  Ze zijn groot, onbruikbaar als zwaard en vermoedelijk als offerandes in vennen of rivieren achtergelaten. Ze zijn tussen de 42cm en 70 cm lang, bewust bot gelaten en hebben niet de gebruikelijke gaten voor bevestiging aan een heft. Ze zijn dus, zoals men dat noemt, ceremonieel, naar het echte nut kan men nu alleen maar raden. Toch kun je er niet omheen dat deze zwaarden stuk voor stuk een ijzersterke uitstraling hebben. Hun vorm is bijna absoluut, ze zijn volledig en compleet. 3500 Jaar oud, gemaakt op een manier die we niet volledig begrijpen, voor een nut dat ons nu ontgaat, krijg je toch het gevoel dat ze door de millennia heen alleen maar sterker zijn geworden, alsof de kracht van het water en de plaatsen waar ze zijn achtergelaten ze heeft opgeladen.

In het Noorden van Skye, ligt de Quiraing, een woest gebied waar het weer net zo veranderlijk is als het landschap. Dit hele gebied is ontstaan door een serie aardverschuivingen, en kenmerkt zich door scherpe spitsen, grasplateau’s, bemoste hellingen en steile wanden. Het lijkt op een enorm laken dat door een paar reuzenhanden is verfrommeld. De Quiraing ligt 543 meter boven zeeniveau en kijkt naar het Oosten uit over de Brogaig rivier die vanuit een hooggelegen meer in Staffin Bay uitmondt. Het is één van de mooiste gebieden die ik ken, woest, onvoorspelbaar en ongelooflijk divers. Ondanks de vele schapen die er grazen heeft het iets ontembaars, bijna alsof het buiten de tijd bestaat. Alsof de botten van een oudere wereld hier nog door de grond omhoog steken.

Lees ook: Staffin Island Skye, Mist op de Quiraing en Hardangervidda.

Bij nader inzien vond ik het gesneden pepertje toch nog niet helemaal af. Ik heb het steeltje flink wat dunner gesneden, waardoor het iets kwetsbaarder is geworden, maar de vorm wel sterker is. Om het veilig te kunnen bewaren heb ik er passend kistje bij gemaakt. Hierin wordt het op een zwart fluwelen laag gepresenteerd en kan het desgewenst ook veilig worden vervoerd. Het is daardoor ook meer dan alleen een los voorwerp en verdient dus een naam. Omdat de letters en klanken van peper en ivoor in het Frans zo mooi met elkaar spelen, heet het poivre d’ivoire.

Lees ook: Ivoren peper.