In 1625 formuleerde Fabricius zijn doctrine van Aura Seminalis. Volgens deze visie werd een kind volledig gemaakt uit de grondstoffen van de vrouw, haar eicel en haar bloed. Het enige dat de man toevoegde was een emanatie, een aura, dat tijdens de coïtus aan de vrouw werd overgedragen. Het duurde tot de tweede helft van de negentiende eeuw voor men zich realiseerde dat het het sperma zelf was en niet deze mystieke uitstraling die voor de bevruchting zorgde.

Men is het lang niet altijd eens geweest over de exacte oorzaak van bevruchting en allerhande gebeurtenissen kregen de oorzaak. Van zonnestralen en maneschijn tot een vleugje wind. Vooral de noordenwind, Boreas, schreef men een buitengewone vruchtbaarheid toe en het was algemeen bekend dat merries die zonder tussenkomst van een hengst drachtig waren geworden met hun kont in de wind naar het noorden hadden gestaan. Men geloofde dat er geen enkele fysieke inbreng van een man nodig was om een vrouw zwanger te maken en er waren genoeg “gedocumenteerde” gevallen bekend waarin een vrouw zonder enige vorm van coïtale geslachtsgemeenschap zwanger was geworden. Zo was er een vrouw, wiens vagina te klein was en die dus altijd anaal door haar man werd genomen, die toch door haar man zijn emanatie, zijn `saadlug` was bezwangerd en zelfs enkele vrouwen die middels tribadisme elkaar, zonder enige tussenkomst van een mannelijk agens, wisten te bevruchten.

Natuurlijk weet men al sinds de oudheid dat er iets moest zijn dat aan kinderen de kenmerken van de ouders mee gaf. Pythagoras (572 v. Chr.) was verantwoordelijk voor de theorie die stelde dat een eitje uitgroeide tot een embryo en er slechts een elementaire stimulus nodig was om deze ontwikkeling in gang te zetten. De vrouw leverde zogezegd alle grondstoffen maar de man de essentie, de kracht. Aristoteles (384-322 v. Chr.) noemde in navolging van Pythagoras deze stimulus een mystieke invloed en William Harvey (1578-1657) noemde dit, in navolging van Fabricius, aura seminalis. William Harvey heeft weliswaar uitvoerig onderzoek naar de oorzaak van bevruchtingen gedaan maar ook hij was het in het begin eens met de theorie van de aura seminalis. Wel gaf zijn onderzoek hem het inzicht dat alle voortplanting vanuit een ei begint. We danken aan hem dan ook de beroemde uitspraak: ex ovo omnia, alles uit het ei. Daarmee legde hij meer de nadruk op de vrouwelijke dan op de mannelijke bijdrage. Binnen het Preformationisme, een stroming die geloofde dat organismen ontstaan vanuit miniatuur versies van zichzelf en dat de vorm van levende dingen al bestond voor de ontwikkeling ervan waren er twee stromingen. De Ovisten die geloofden dat het wezen volledig vanuit het ei ontstond en de Spermisten zoals Antonie van Leeuwenhoek, die onder de microscoop zelfs mini-mensjes in de kop van een spermacel zag. Pas toen men in de tweede helft van de negentiende eeuw wetenschappelijk kon bewijzen dat sperma een eicel daadwerkelijk fysiek bevrucht kwam men tot de voor de hand liggende conclusie dat een man en vrouw samen hun fysieke bijdrage aan bevruchting en voortplanting schenken.

Vroeger kon men zich behalve verspreken, verslikken en verstappen ook nog verzien. Deze traumatische ervaring was echter vooral voorbehouden aan zwangere vrouwen. Als een vrouw tijdens haar zwangerschap iets schrikbarends had gezien of iets traumatisch had meegemaakt kon dat haar ongeboren vrucht beïnvloeden en zou zij de essentie van die angst kunnen baren. Op die wijze werden de geboortes van vogelmensen, alligatorjongens en kinderen met hondenkoppen verklaard. De moeders van kinderen met een hazenlip waren tijdens hun zwangerschap door een haas opgeschrikt en moeders van kinderen met Ichthyose, een erfelijke schubachtige huid, zouden te vaak aan zee zijn geweest. Al deze kinderen hadden de uiterlijke kenmerken overgenomen van datgene waar de moeder tijdens haar zwangerschap door was beïndrukt. Het was dus zaak om als zwangere vrouw bij ‘freakshows’ en kermissen weg te blijven, tenminste als je niet wilde dat je kind daar ook kwam te werken.

Verzien (Du: versehen, En: maternal impression) was ook de oorzaak van Joseph Merricks uiterlijk. Zijn moeder zou tijdens haar zwangerschap zijn gevallen en door een olifant van een circusparade zijn opgeschrikt. Het feit dat zij zich verzag resulteerde in de lichamelijke deformaties die van haar zoon de “Elephant Man” maakte.

Lees ook: Lusus naturae.

Deze stevige schelp met lange vingers behoort tot de Strombidae (Vleugelhoorns). Omdat deze soort geslachtsdimorfie kent zijn de mannetjes eenvoudig van de vrouwtjes te onderscheidden. De bulten die de mannelijke slakken op hun schouder dragen hebben allemaal ongeveer dezelfde maat en al hun vingers liggen in één vlak. De vrouwtjes hebben één duidelijk dikkere schouderbult en hun vijfde vinger steekt omhoog. De slakken leven op zand en modderbodems voor de kusten van de tropische gedeelten van de Indische en de Stille Oceaan. Ze eten algen en plantaardige detritus.

Schelpen van de Strombidae familie zijn vaak te herkennen aan hun kenmerkende Strombuskerf, een inkeping in de voorkant van de buitenste lip. Tijdens het voeden steekt de slak daar een gesteeld oog door naar buiten om de omgeving in de gaten te kunnen houden. Ondanks zijn afwijkende uiterlijk behoort ook de Tibia fusus tot de Vleugelhoorns. Het operculum (afsluitdekseltje) van de Lambis chiragra is sikkelvormig, aan één kant getand en te klein om de hele opening van de schelp mee te kunnen afsluiten. De slak gebruikt hem echter als verdedigingswapen en om meer grip op het zand te krijgen als hij zich voortbeweegt.

Vandaag is het de internationale dag voor de rechten van de mens en de International Humanist and Ethical Union (IHEU) heeft een uniek en vernietigend document uitgegeven. Uit hun onderzoek komt overduidelijk naar voren dat in veel landen atheïsten, humanisten, rationalisten en vrijdenkers stelselmatig worden benadeeld ten opzichte van “gelovigen”. Dit beperkt zich niet alleen tot de extreem Islamitische landen, ook in Amerika, Turkije, Indonesië en Tunesië worden niet-gelovigen als buitenstaanders behandeld, gediscrimineerd en vervolgd. In zeven staten in de VS mogen atheïsten zelfs geen openbaar ambt bekleden. Het rapport vermeldt 60 landen waar atheïsten worden beperkt in hun mensenrechten, zoals het recht van meningsuiting, hun toegang tot openbaar onderwijs en hun baankansen. Er zijn zelfs gevallen bekend waar men niet mocht trouwen of werd geëxecuteerd als men zich afwende van het geloof van hun ouders.

Dat religies al eeuwen lang hun volgelingen aansporen om andersdenkenden buiten te sluiten is op zich niets nieuws. Dat er nu een prestigieus rapport naar buiten wordt gebracht dat dit bevestigt echter wel. Eeuwen lang heeft de angst voor religieus geweld en machtsmisbruik andersdenkenden ervan weerhouden om zich daar over uit te spreken. Als moderne opvattingen met middeleeuwse religies in de clinch raken blijken het de atheïsten te zijn die het onderspit delven. Ook in onze “moderne” maatschappij wordt er nog steeds sneller gesproken over discriminatie van, dan door, religieuze groeperingen.

Lees ook: De tirannie van de geloofsovertuiging.

Jacques de Vaucanson (1709-1782) was een Franse uitvinder die meerdere automaten (mechanische poppen), heeft gemaakt. Zijn meesterwerk was Le Canard Digérateur, een mechanische eend die niet alleen met zijn vleugels kon slaan, kon zwemmen, eten en drinken maar die zelfs kon poepen. Voltaire schreef ooit over dit mechanische wonder: “Sans… le canard de Vaucanson vous n’auriez rien qui fit ressouvenir de la glorie de la France” (Zonder … de eend van Vaucanson is er niets om je te herinneren aan de glorie van Frankrijk). Deze eend maakte in 1739 terecht een diepe indruk. Het was een ongeëvenaard mechanisch meesterwerk. Eén enkele vleugel zou al meer dan vierhonderd bewegende delen bevatten. Maar het bleef niet bij een beetje fladderen, deze eend at graan en dronk water, kon deze verwerken en scheidde het daarna als poep weer uit. Vaucanson had een mechanisme gebouwd dat de meest intieme van de natuurlijke processen kon nabootsen, namelijk dat van de vertering en de stoelgang.

Zijn eend kon dit helaas niet echt, in zijn mechanisme sloeg hij het voedsel dat hij tot zich nam in een container op en scheidde hij een voor geprepareerde massa vanuit een andere container weer uit. Het was echter wel Vaucansons wens dat een automaat ooit tot een dergelijk proces in staat zou zijn. Binnen in het mechaniek van de eend gebruikte Vaucanson wel als eerste een flexibele rubberen buis en hij wordt dan ook geroemd als de uitvinder daarvan. Vaucansons eend was een ode aan de wetenschap en het bewijs dat men oprecht geloofde dat we uiteindelijk alle geheimen van onze fysieke wereld konden doorgronden en reproduceren. Het was een bijna mythisch staaltje van mechanica dat voor het eerst de grenzen tussen het mechanische en het natuurlijk deed vervagen.

Wim Delvoye vervulde in 2006 uiteindelijk Vaucansons wens. Deze Belgische kunstenaar maakte in samenwerking met wetenschappers een opstelling die zo getrouw mogelijk het menselijke spijsverteringssysteem nabootst. Deze machine lijkt nog het meest op een verzameling kolven en bekers. Ze verteert niet alleen voedsel maar scheidt dit ook in de vorm van een drol weer uit. Wim noemt deze machine Cloaca, naar de uitscheidingsopening van vogels, zoals die van een eend. Sinds zijn machine in werking is gezet heeft hij al menige drol gedraaid, welke stuk voor stuk in plastic zijn geseald en verkocht.

Zijn machine creëert iets dat tegelijkertijd buitengewoon complex en volkomen nutteloos is. Door deze kunstmatige stront in te sealen lukt het hem ook nog om een normaal waardeloos afvalproduct als verzamelobject te verkopen. Hij heeft een strontmachine gemaakt die een verkoopbaar product fabriceert. Een mooi symbool voor de vele industrieën die onze wereld met volkomen nutteloze rotzooi overspoelen.