Vlak bij Halfweg, net naast de A200 richting Haarlem, bevindt zich een kolonie lepelaars. Ze broeden hier hoog in de bomen in oude nesten van reigers. Al een aantal jaren komen ze hier terug en deze lepelaars worden langzamerhand een nationale bezienswaardigheid. Er zijn dan ook aardig wat paparazzi die ze komen fotograferen. Toen ik er ’s middags was, liepen er nog zes andere fotografen rond. Van een afstandje moet dat er komisch hebben uitgezien, al die mannetjes met telelenzen die omhoogturend over het fietspad drentelden. Omdat de kolonie vrijwel alleen vanaf dit fietspad is te fotograferen en je dan feitelijk recht op het zuiden kijkt, fotografeer je dus tegen de zon in. Dat is samen met de boomtakken die voor de nesten zitten, bijna net zo’n grote uitdaging als het is om uit de voorwielen van alle wielrenners weg te blijven. Regelmatig werd er dan ook waarschuwend gebeld of geroepen en zag je op het laatste moment een fotograaf de berm in duiken.

Voor de lepelaars zelf zal het ook niet altijd makkelijk zijn om met die lange vleugels en poten tussen alle takken door te manoeuvreren. Soms zag je ze uit de verte aan komen vliegen om daarna luid klapwiekend af te remmen en op het nest te landen. Veel lepelaars vliegen tussen deze kolonie en de Groene Jonker heen en weer om zich daar te voeden. Als je op de A200 omhoog kijkt, zie je dus niet alleen maar vliegtuigen overkomen. Hoewel hun snavel er van voren vrij massief en topzwaar uitziet, kun je van de zijkant goed zien hoe plat deze eigenlijk is. Ze gebruiken deze lange dunne lepel om hun voedsel, zoals kleine visjes, larven en garnalen, uit ondiepe plassen, wadden en slikken te scheppen.

Omdat het felle tegenlicht het fotograferen lastig maakte en veel subtiele kleuren uitbleekte, wil ik nog eens later op de dag, of vroeg op de avond terug gaan. Ik had het geluk ze te zien paren en dan is het misschien wel leuk om straks ook de jongen te gaan bekijken.

In de titel staat drie keer anser omdat het hier om de westelijke ondersoort met de oranje snavel gaat, er bestaat ook nog een Anser anser rubirostris, deze heeft een roze snavel en komt meer in het oosten voor. Het gaat goed met de grauwe ganzen in Nederland, elk jaar nemen hun aantallen toe, sinds 2000 zelfs met 19% per jaar. Ze zijn één van de weinige vogelsoorten die profiteren van de verdroging en bemesting van onze weilanden. Je ziet ze dan ook steeds vaker tussen de koeien grazen. Deze grauwe ganzen zijn in de Groene Jonker gefotografeerd, waar ze in alle vroegte overvlogen. Tijdens de zonsopgang galmde hun melancholische getoeter over dit kleine gebied.

Lees ook: Huisgans (Anser anser domesticus).

Deze schede houdt het midden tussen een kiribako, een Japanse houten beschermkistje en een saya, een houten schede. De schede bestaat uit twee delen: het onderste waar het mes tot en met het eerste derde deel van het heft in past en het bovenste gedeelte, het deksel. De sluit-lijn loopt schuin over de schede, net zoals de lijn van de bolster dat doet bij het mes. De schede is van voren smaller dan aan de achterkant, waardoor de beide zijdes iets gekanteld ten opzichte van elkaar staan en de doorsnede een gelijkbenige trapezium vormt. Hij is gemaakt van ebbenhout met een onderlaag en  inleg van nijlpaardtand. De uitstekende binnenrand en de volledige binnenkant van het kistje is met papier beplakt. Hierdoor klemt het deksel zich goed vast en kan het mes niet beschadigen. Omdat de binnenkant van het onderste deel passend om het mes heen is gemaakt, kan dit niet rammelen en houdt het de schede scherp.

Lees ook: Zelfgemaakt mes no. 8, Schede voor zelfgemaakt mes en Schede voor mes no. 6.

Omdat het mooi weer beloofde te worden was ik afgelopen weekend vroeg opgestaan en in het donker naar de Groene Jonker gereden, zodat ik daar nog voor de zonsopgang zou aankomen. Niet geheel onverwacht was de parkeerplaats nog helemaal leeg en was ik de enige bezoeker. Vlak voor zonsopgang zwol het gezang aan en lieten alle vogels van zich horen, overal om mee heen was het een kabaal van jewelste. Elke vogel zong om het hardst en daarbovenuit hoorde je regelmatig het harde gegak van overvliegende ganzen. Tussen het riet zongen blauwborstjes en rietgorzen en regelmatig vlogen er vluchten wulpen en grutto’s over. Iets later op de ochtend kwamen er meer bezoekers en tegen koffietijd liep het er vol met fotografen. Soms stonden ze in bosjes bij elkaar naar een verstopt blauwborstje tussen het riet te staren. Ik heb er de hele ochtend heerlijk gewandeld en foto’s gemaakt van oa. blauwborstjes, grutto’s, rietgorzen en tureluurs. 

In het natuurgebied de Groene Jonker vind je in de ondiepe plassen regelmatig tureluurs naar voedsel zoeken. Hun broedseizoen loopt vanaf half april tot juni. Tureluurs leggen 4 à 5 eieren in een ondiepe kuil tussen het gras, die ze als ze niet broeden, camoufleren door het omliggende gras over het nest heen te buigen. De Tureluur is geen beschermde vogel hoewel hun aantal in Europa de laatste jaren wel gestaag afneemt. De oorzaak hiervoor is net zoals bij veel andere flora en fauna, het verdrogen van de landbouwgebieden en het afnemen van ruige kwelders.

De naam van deze bekende vogel is gedeeltelijk een onomatopee en gedeeltelijk afgeleid van het oude Frans gezegde: cést toujours la meme turelure, het is altijd hetzelfde liedje. Zijn bekende roep: het herhaalde tju-lu-lu, maakt hem in het veld makkelijk herkenbaar. Daarnaast heeft hij twee lange felrood-oranje poten en een kenmerkende rode snavelbasis. Deze onderscheiden hem van de kleinere bosruiter waar hij qua verenkleed mee verward zou kunnen worden.

Lees ook: Baardmannetjes (Panurus biarmicus) in de Vlaardingse Rietputten, Steenloper (Arenaria interpres) en Drieteenstrandloper (Calidris alba).

Het is een raar gezicht, die felgroene tropische vogels in ons platte polderland. Toch komen ze steeds vaker voor. Een aantal ontsnapte exemplaren uit de jaren 60 hebben zich flink vermenigvuldigd en over het midden-westelijke deel van ons kikkerlandje verspreid. Tegenwoordig vind je daar in stadsparken en tuinen steeds vaker groepen halsbandparkieten. Ze broeden er graag in holen in oude bomen, zoals in lege spechtenholen, of lege nestkasten. 

In de Broekpolder bij Vlaardingen heeft men een speciaal mountainbike-terrein aangelegd, hier kronkelen fietspaden zich tussen de struiken en bomen door. Tussen dit groen staan ook een groot aantal kale dode bomen, waar zich nu in de oude gaten van spechten een kolonie halsbandparkieten heeft gevestigd. Daar maken ze een kabaal van jewelste en trekken ze zich helemaal niets aan van al die fervente fietsers. Het lijkt alsof ze weinig van de tamheid van hun voorouders zijn verloren, je kunt ze een stuk makkelijker benaderen dan veel inheemse vogels. Het gevaar is hier hoogstens dat je, terwijl je met je camera in de hand omhoog staat te kijken, door een kolonne mountainbikers van je sokken wordt gereden.

Halsbandparkieten vestigen zich niet ver van grote steden omdat ze in strenge winters vaak nog afhankelijk zijn van bijvoer. De mannetjes zijn vanaf hun derde levensjaar aan hun karakteristieke zwarte halsband van de vrouwtjes te onderscheiden. Hoewel ze overdag in kleine groepjes van 10 tot 15 stuks leven, hebben ze de neiging om massaal in een boom te overnachten. Je kunt ze ’s avonds soms in groepen van enkele honderden stuks een boom zien zoeken. Men vermoedt dat deze vogels zich op termijn steeds verder over ons land zullen verspreiden en daarmee de populatiegroottes van andere holenbroeders, zoals spechten en boomklevers, kunnen verkleinen.