Hoewel ik mijn tweede zelfgemaakte mes uit 2015 best geslaagd vond, waren er toch een paar dingen waar ik me later aan stoorde. Op zich is dat niet zo gek, het was tenslotte pas mijn tweede mes. Toen ik het ontwierp, had ik iets te veel aandacht aan de vorm en het lijnenspel besteed en niet genoeg aan het gebruiksgemak. De ergonomie kon beter en de snij-eigenschappen lieten ook wat te wensen over. In plaats van een hele nieuwe variant te maken, besloot ik om de eerste versie aan te passen. Op het eerste gezicht lijken deze aanpassingen niet zo ingrijpend, maar ze maken wel een wereld van verschil. Het mes ligt nu niet alleen prettiger in de hand, het snijdt ook veel beter.

Om te beginnen heb ik de sik achter de kleine choil weggeslepen en vervangen voor een grote choil die als vingergroef dienst kan doen, op die manier kun je het mes ook dichter op het lemmet vasthouden voor meer controle bij het snijden. Het schuine vlak voor op de bolsters (krop) is vergroot en er is een extra vlak aan de bovenkant ingeslepen. Dit vlak maakt de voorkant van het heft slanker, verandert de lijnen in het mes en zorgt dat het makkelijker in de hand ligt. De onderkant van de bolsters tussen beide choils is afgerond en de grote vingeruitsparing in het handvat is wat dieper gemaakt. Deze is, net als de onderkant van de achterzijde van het heft, verder afgerond. De korte omhooglopende curve aan de achterkant van het mes is iets afgevlakt, waardoor dit wat minder in de handpalm drukt en de lange curves van het mes beter uitkomen. De afronding van het heft begint iets achter het uiteinde, waardoor het zijprofiel gelijk is gebleven maar de pink wat meer houvast heeft. Verder is de stompe hoek op de achterkant afgevlakt naar een zwakke curve.

Het lemmet was bij de snijrand iets te dik waardoor het mes wat moeizaam door dikkere materialen heen sneed. Het profiel is van een volledige platte slijping (flatgrind) met dubbele vouw (double bevel) naar een gedeeltelijke convexe slijping aangepast. Het begint bij de rug van het lemmet als een flatgrind en buigt zich richting de snede langzaam naar binnen, hierdoor zit er nog genoeg vlees op het staal maar snijdt het wel een stuk makkelijker. De plungeline, de overgang op het lemmet tussen de ricasso en de snede is van een steile rechte lijn naar een zachte curve tot tegenaan de bolsters doorgetrokken. De punt zelf is ook iets verlaagd, waardoor het droppointprofiel beter uitkomt en wat stomper gemaakt zodat hij bij steek- en wrikwerk minder kwetsbaar is. Omdat ik het beter bij dit mes vond passen, heb ik de afwerking van het schuurwerk wat grover gehouden, ook is het lemmet nu i.p.v. in de lengterichting, schuin op de snede afgewerkt. Dankzij alle aanpassingen is het mes een stukje licht geworden.  Al met al vind ik het er flink op vooruit gegaan, maar ik ga er zeker geen gewoonte van maken om al mijn eerdere messen aan te passen.

Les ook: Tweede zelfgemaakt mes.

Vroeger was mij verteld, dat je, als je iets had geschreven wat een ander niet mocht lezen, je dit niet moest doorkrassen, maar er een nieuwe tekst overheen moest schrijven. Op die manier zorgden de meerdere teksten over elkaar ervoor dat het onleesbaar werd en je niet meer kon achterhalen wat er oorspronkelijk stond. Je kreeg dan een rommelig tekstbeeld waar je tegelijkertijd meerdere betekenissen en woorden in kon lezen. Sommige letters lagen dan op zo’n manier over elkaar dat je er zelfs meer letters in kon zien dan er over elkaar heen waren geschreven. Al die losse letterfragmenten boden bij elkaar veel meer ruimte aan interpretatie dan er in de oorspronkelijke tekst aan betekenis lag.

Pareidolie is een psychologisch verschijnsel waarbij men aan willekeurige indrukken allerlei betekenissen hecht. Omdat onze hersenen graag geordend werken en behoefte hebben aan samenhang en betekenis, zien we vormen in de chaos en horen we woorden in ruis. Daardoor herkennen we sterrenbeelden, zien we een mannetje in de maan en horen we duivelse teksten als we de Beatles achteruit beluisteren.

Deze foto van geknakte rietstengels heb ik een poos geleden in de Groene Jonker gemaakt, vroeg in de ochtend toen er nog geen zuchtje wind stond en de spiegeling perfect was. Het gekrabbel van al die lijntjes die aan elkaar vastzitten en complexe patronen vormen, fascineert me mateloos.

Lees ook: De kanalen van Mars.

Lees ook: Opgezette apen in musea.

Iedereen die de horrorfilm The Fly uit 1986 heeft gezien, zal niet snel vergeten hoe de Brundlefly eruitzag. In de film transformeerde Seth Brundle (Jeff Goldblum) in een monsterlijke menselijke vlieg. Een armzalig en angstwekkend wezen, per ongeluk gecreëerd door een transportatiecabine, die duidelijk op een vliegencocon was gebaseerd.

Deze huisvlieg kroop bij mij in de tuin, er was blijkbaar iets misgegaan tijdens zijn transformatie van larve tot vlieg. Zijn kop en slechts een paar poten waren ontwikkeld, maar de rest van zijn mismaakte lijf zat nog klem in de cocon.  Terwijl hij zich met moeite voortsleepte, stak deze cocon als een slakkenhuis achter hem omhoog.

Lees ook: Verpoppende langpootmug.

Tussen de stenen en lage begroeiing van de Hardangervidda kun je, als je geluk hebt, een alpensneeuwhoen zien scharrelen. Ze zijn ongelofelijk goed gecamoufleerd en je ziet ze alleen als ze bewegen of op een verhoging de omgeving in de gaten houden. De vrouwtjes wisselen drie keer per jaar van verenkleed, de mannetjes zelfs vier keer. Hierdoor zijn ze tijdens elk jaargetij optimaal gecamoufleerd. In de winter zijn ze sneeuwwit, in het voorjaar komen daar op hun rug en flanken grijze en bruine veren tussendoor, in de zomer zijn ze bleek geel grijs met een witte buik en in het najaar kleuren ze weer witter. Zowel de mannetjes als de vrouwtjes hebben een smalle rode streep boven hun ogen, dit is een dunne strook naakte huid, die bij de mannetjes wat prominenter is. Tijdens de balts wordt deze bij de mannetjes breder en vult zich dan met bloed tot een rode kam boven elk oog.

In de Hardangervidda komt ook de moerassneeuwhoen (Lagopus lagopus lagopus) voor. Beide soorten lijken sterk op elkaar. De alpensneeuwhoen houdt vooral van hoge open kale vlaktes en vind je in de bergen boven de boomgrens en op de toendra. De moerassneeuwhoen kom je ook in  lager gelegen gebieden tegen heeft een iets egalere tekening. Verder is hij wat roder met een egalere overgang van de donkere veren naar de witte buik. Er is echter veel kleurvariatie  en op afstand is het nagenoeg onmogelijk om beide soorten uit elkaar te houden.

Volwassen alpensneeuwhoenderen eten bessen, knoppen en kiemplanten, de jonkies vooral insecten. Het zijn echte winterdieren en ze migreren niet, ze blijven het hele jaar op hun broedgebied en graven in de winter zelfs gangen onder de sneeuw om bij hun voedsel te komen.

Tijdens mijn wandelingen ben ik ze een paar keer tegengekomen. Ze hadden toen een groep jonkies bij zich waar ze trouw over waakten. Telkens als ik dichterbij kwam, manoeuvreerden ze zich tussen mij en hun kroost en zorgden ze ervoor dat de afstand niet te klein werd. Met een lage roep (kuuk) hielden ze hun jonkies bij de les en zorgden ze dat er niemand afdwaalde.  Eenmaal liep ik onvoorbereid om een rots en verraste ik een groep, dat was de enige keer dat ik ze heb zien vliegen. Ze schoten met veel kabaal de lucht in en streken na een korte vlucht alweer snel neer. In de vlucht vielen hun spierwitte vleugels goed op.

Hun Latijnse naam Lagopus danken ze aan het Griekse lagos (haas) en pous (voet), vanwege hun kenmerkende bevederde poten. Deze veren houden hun poten niet alleen warm, maar fungeren ook als sneeuwschoenen.

Lees ook: Hardangerjokulen en Hardangervidda.