Weblog

Antwerpen Kanaaldok B1

dinsdag, 3 augustus 2010

kanaaldok+B1+07-2010+7162Onze laatst bezochte locatie van de Antwerpse haven is het Kanaaldok B1, het kanaalgedeelte dat zich tussen het Churchilldok en de Lillobrug bevindt. Een groot en open havengebied met veel containers, silo’s en kranen van ABT (Antwerp Bulk Terminal). ABT houdt zich momenteel nog bezig met de overslag van steenkool, erts en biobrandstoffen, ze laden jaarlijks 30 miljoen ton erts over op schepen, treinen en vrachtwagens.

 

kanaaldok+B1+07-2010+7062Veel van de silo’s staan nu echter leeg. Dit gaf mij voor het eerst de mogelijkheid om ze van binnen te fotograferen. De ruimte is gigantisch groot, het galmt er en er komt erg weinig licht binnen door het mansgat en de luchtgaten in het dak. De stalen bodem was nog met een dun laagje blauwwit erts bedekt en gaf mee als je er over heen liep. Hierdoor kreeg je het gevoel dat de bodem niet stabiel was en ik was dan ook blij toen ik weer buiten stond. Deze silo’s en machines van ABT zullen net als de grote kraan van het Churchilldok gaan verdwijnen. Ze worden gesloopt en het terrein wordt één grote terminal voor zeecontainers. Vanuit economisch oogpunt is waarschijnlijk wel te verklaren waarom ook hier deze stalen reuzen en machines worden gesloopt maar met het verdwijnen van deze kranen verliest de Antwerpse haven ook een gedeelte van zijn karakter en romantiek.

 

klik hier voor meer foto's van Kanaaldok B1

Full Circle

zaterdag, 31 juli 2010

dood+blad+7370-2Als mens ben je jezelf continu aan het herhalen, je doet steeds hetzelfde. Als je boft dan herken je het patroon vroeg genoeg om er van te leren of om het te veranderen. Wat dat betreft is het wel eens leuk om je kindertekeningen te vergelijken met het werk dat je nu maakt. Nu weet ik wel dat veel mensen niet veel meer tekenen (waarom eigenlijk niet?), kleien (dat vond iedereen vroeger zo leuk, waarom doen volwassenen het dan niet meer?) of knutselen (en dan bedoel ik echt knutselen en niet dat ge doe het zelf in de badkamer). Eén van de eerste foto’s die ik met mijn allereerste spiegelreflexcamera maakte was van een verdroogd blad. Dat was met een Pentax ME-F met een 50mm lens. God wat was ik gelukkig met die camera. Ik had er lang voor gespaard en fotografeerde alles wat los of vast zat, althans dat dacht ik. Als ik nu die foto’s terug kijk zaten er toch wel erg veel bladeren bij. Momenteel fotografeer ik met een Nikon D700 met een 105mm macro lens, een fijne camera. Maar meer dan een stuk gereedschap zal het nooit worden, de liefde die ik voor mijn eerste camera voelde is nooit meer teruggekomen. Wat niet is veranderd zijn mijn onderwerpen, ik fotografeer nog steeds graag bladeren.

De wereld is te veel

zaterdag, 31 juli 2010

De materiële wereld is zo aanwezig en zo overweldigend dat we het vaak allemaal niet kunnen bevatten. Alsof in een overvolle concertzaal tientallen orkesten tegelijkertijd verschillende stukken spelen worden we door de kakofonie overweldigd en proberen we ons voor al het geluid af te sluiten. Wat we dan moeten leren is om alleen naar dat ene deuntje te luisteren, proberen om alleen dat ene melodietje er uit te vissen en daar onze aandacht op te richten. Met kijken is het niet anders. Zoals ik bij rijles niet moest leren om meer te zien moest ik me juist aanwennen om minder te zien. Niet kijken naar de koeien, de reclameposters, de bloemen langs de weg, let op de auto’s, de verkeersborden en negeer de rest. Dit is één van de eerste dingen die we kinderen leren. Kijk naar mij en negeer de rest. Met gebaartjes en geluidjes proberen we de aandacht van de baby van de wereld af te leiden en hem te leren ons te zien. Als het kind daar aan is gewend leren we hem langzaam om minder te negeren. Als we alles om ons heen de aandacht zouden geven die het vraagt zouden we niet meer in staat zijn om te functioneren. Zo bekeken is focussen niet je concentreren op het enkele maar juist het negeren van het vele. Hoe meer iemand is gefocust hoe minder hij opneemt.

Het Maaslandziekenhuis in Sittard

vrijdag, 30 juli 2010

sloop+Maasland+Ziekenhuis+2010-0559Het ziekenhuis, gelegen aan de Walramstraat in Sittard, is in 1908 gebouwd. Oorspronkelijk heette het “Ziekenhuis der Goddelijke Voorzienigheid”. Het was door de rooms katholieke zustercongregatie de zusters van de goddelijke voorzienigheid gesticht. In de 80er jaren fuseerde het met het Sint Barbara ziekenhuis in Geleen en kreeg het zijn huidige naam. Uiteindelijk werd de Geleense locatie echter gesloten en concentreerde alle activiteiten zich in Sittard. Het is sinds 31 januari 2009 gesloten en wordt momenteel gesloopt. Alleen het in 1904 gebouwde kloostergebouw en de voormalige ziekenhuis kapel blijven waarschijnlijk behouden. Lange tijd ging de sloop schuil achter gesloten schuttingen maar na veel verzoeken van omwonenden zijn daar toch kijkgaten in aangebracht. Het is een sloop die met veel emoties gepaard gaat. Veel mensen hebben in dit ziekenhuis verdriet en geluk gedeeld. Ook het personeel heeft afscheid van deze plek moeten nemen, en niet iedereen deed dat met even veel plezier. Op veel afdelingen vonden we afscheidsbrieven en groeten op de muren.

 

sloop+Maasland+Zieknhuis+2010-0364Toen we er voor de eerste keer kwamen om te fotograferen waren er al wat gebouwen gestript, maar vooral de oudere gedeeltes waren nog intact. Het enorme complex was bijna niet in één keer te bewandelen, en we zijn er ook meerdere malen verdwaald. Veel gedeeltes zagen eruit of ze net waren verlaten, er stonden nog bedden of rolstoelen en er hingen nog gordijnen. Het leek dan of iedereen net even weg was, alleen de verwelkte planten gaven aan dat er al langere tijd niemand was geweest. In de gestripte gebouwen stonden alleen nog betonnen wanden met gaten waar ooit de deuren en kozijnen hadden gezeten. Op de kinderafdeling waren de ramen ingegooid en waaiden de gordijnen naar buiten, toch hingen er nog tekeningen en lagen er knuffels. Het complex was zo groot en er was zoveel te zien dat we er maanden hadden kunnen doorbrengen. We hebben er vooral een verlaten gevoel, een gevoel van bijna vergeten verdriet en leed van meegekregen.

 

klik hier voor meer foto's van het Maasland Ziekenhuis

Knoppergal

vrijdag, 30 juli 2010

knoppergal+7253Van alle bomen wordt de eik door de meeste insecten bezocht. Zelfs 90% van alle bekende galwespen worden op eiken aangetroffen. Deze galwespen zijn de veroorzakers van de vele vreemde uitgroeisels aan bladeren, stam en eikels (en dus niet van de bastknobbels). De oorzaak van deze belangstelling voor de eik is niet zeker maar vermoed wordt dat het komt omdat eiken een buitengewoon harde samenstelling hebben en bladeren, takken en eikels daardoor minder snel vergaan dan van andere bomen. Het Andricus Quercuscalicis wespje is verantwoordelijk voor de bekende knoppergal, het harde en onregelmatige uitgroeisel dat soms op eikeltjes zit. De larve zelf leeft in het harde binnenste. Het vrouwtje legt een eitje in de eikel en als het eitje uitkomt, zwellen de weefsels rondom de larve op om ten slotte de knoppergal te vormen. Deze gal is keihard en vind je soms lang nadat het wespje is uitgevlogen nog op de grond. Het is dan een fraai onregelmatig gevormd stukje eik.

het Zeepaard

vrijdag, 30 juli 2010

Equus+MarisBij gebrek aan empirisch bewijs moesten veel vroegere natuuronderzoekers zich verlaten op eerdere bronnen en beschrijvingen zoals die van Plinius en Aristoteles. Zo gebeurde het dat men een enigszins vertekend beeld kon krijgen van exotische dieren zoals het zeepaardje. In het prachtige Dieren boek van Petrus Candidus (de Codex Urb. Lat. 276 Editie nr. LX) uit de 16e eeuw beschrijft hij het zeepaard, of Equus Maris als volgt;

“Het Zeepaard is een groot en sterk ondier. In vergelijking met alle andere zeemonsters is het het sterkst. Zoals Aristoteles al schreef stelt het buiten het water echter niets voor, want als het buiten zijn natuurlijke leefomgeving komt sterft het. Zijn voorlichaam lijkt sterk op een paard, zijn achterlijf eindigt als een vis. Het leeft van het vlees van andere vissen. In de strijd is het meedogenloos maar het is bang voor mensen en het heeft ze nog nooit aangevallen”.

Dit prachtig geïllustreerde boek is in meerdere delen uitgebracht. Zelfs sommige dieren die gewoon in Europa voorkwamen zijn klakkeloos over genomen van eerdere illustraties en beschrijvingen. Hiermee werd fout op fout gekopieerd en had de beschrijving uiteindelijk niets meer met de werkelijkheid te doen. Dit laat maar weer zien dat veel wetenschappelijk werk in de bibliotheken werd gedaan en niet in het veld.

Antwerpse Haven

dinsdag, 27 juli 2010

churchilldok+04-2010-2754

De Antwerpse haven verandert in rap tempo. De enorme stalen kranen die we eerder op het Churchilldok hadden gefotografeerd waren nu gesloopt. De grote stalen pijlers lagen in stukken geknipt op de grond, klaar om gerecycled te worden. En ook de grote kranen en machines van het Kanaaldok ( foto’s volgen nog ) worden gesloopt. Het oude havenbeeld met zijn hoge kranen, bakstenen gebouwen en houten opslagloodsen wordt langzamerhand vervangen door betonnen gebouwen en petrochemische installaties. churchilldok+07-2010Nu kunnen we nog een praatje maken met de havenarbeiders en redelijk ongestoord langs de kades struinen. Straks staan er allemaal hoge hekken omheen en wordt je door de bewaker bij de poort verteld dat je niet welkom bent en dat er niet gefotografeerd mag worden. Een goede reden om met onze documentatie reeks van de Antwerpse haven door te gaan.

Bastknobbels

dinsdag, 27 juli 2010

OLYMPUS+DIGITAL+CAMERAHet laatste jaar is het aantal bomen met bastknobbels verdubbeld. Deze bobbelvormige knobbels op de bast van boomstammen komen vooral bij bomen met een gladde bast voor. Dit verschijnsel is momenteel nog niet wetenschappelijk te verklaren en komt in heel Europa voor. Blijkbaar komt het niet door een schimmel, een virus, bacterie of een insect. Als mogelijke oorzaak is wel de elektromagnetische straling van UMTS-masten genoemd maar vooralsnog is dat niet bewezen. Al lang wordt vermoed dat boomaantastingen gevolgen kunnen hebben voor het gehele milieu. Het is dus even afwachten wat de lange termijn effecten van deze aantastingen zijn. De verstoorde celgroei in deze bastknobbel+7215knobbels zorgt er voor dat er soms flinke “wratten” en bollen aan het schors hangen. Sommige zijn alleen nog door een heel dun stukje schors met de boom verbonden. Je kunt ze dan heel gemakkelijk afbreken. Als je ze van het schors ontdoet zit er een fraai houten balletje in. Aan de houtnerf kun je duidelijk zien dat het op een ongecontroleerde manier is gegroeid.

Kraamwebspin (Pisaura mirabilis)

dinsdag, 27 juli 2010

kraamwebspin+met+eizak+(pisaura+mirabilis)

Paren is voor veel spinnen een gevaarlijke en lastige aangelegenheid. Het mannetje van de Kraamwebspin (pisaura mirabilis) heeft hiervoor een eigen strategie, hij bied het vrouwtje een bruidschat als zoenoffer aan. Hij geeft haar een ingesponnen prooi en als zij dit aanneemt en opeet probeert hij met haar te paren. Sommige mannetjes vergroten hun paringskansen door zich dood te houden. kraamwebspin+met+eizak+(pisaura+mirabilis)Deze tactiek, die oorspronkelijk was bedoeld om vijanden af te schrikken, vergroot nu hun paringskansen van 40% tot 89%. Door zich dood te houden met het cadeautje tussen zijn kaken is het vrouwtje sneller geneigd het offer aan te nemen. Hij springt dan plots weer tot leven en probeert met haar te paren. Het vrouwtje zie je ’s zomers vaak met haar volle eizak tussen haar kaken lopen. Vlak voor het uitkomen maakt ze een koepelvormig spinsel dat ze nog een tijdje blijft bewaken. Na ongeveer één week verlaten de jonge deze “kraamkamer”.

 

lees ook Krabspinnen

SAMGA Boortmalt

vrijdag, 23 juli 2010

samga+04-2010-0472

In 1892 werd de firma SAMGA (Societe Anonyme des Magasins a Grains dÁnvers) gesticht. De magazijnen aan het Amerikadok worden momenteel door Boortmalt gebruikt om granen in op te slaan. Het oudste gebouw stamt uit 1895 en is van baksteen, het werd speciaal gebouwd voor graanopslag en behandeling. De 124 gemetselde silo’s kunnen samen zo’n 350.000 hl. graan bevatten.

 

samga+04-2010-2471De Samga gebouwen zijn een fascinerende zij het levensgevaarlijke locatie. Ze liggen aan het Amerikadok met enkele verschillende panden. Aan de kade in de kelders lopen ellenlange loopbanden parallel aan het water. Dit zijn nauwe galerijen waardoor het graan van de ene naar de andere silo wordt getransporteerd. Deze kelderruimtes liggen vol met graanstof, rattengif en dode ratten. De kleine raampjes van de bovenste verdieping zitten dicht met stof en er komt erg weinig licht binnen. samgaDe silo’s zijn benauwd en stoffig. Toen we de gevulde silo’s voor het eerst van bovenaf zagen werden we begroet door het gekoer en gefladder van duiven, deze gebruikten deze silo’s als til. Tot de nok gevuld met voer konden ze hier ongestoord paren en schijten. Overal over de graanlaag zag je hun voetsporen. Het graan was echter zo los dat, als je van de smalle paden zou vallen, je onherroepelijk meters diep zou wegzakken en stikken. De kelders van het tweede hoge gebouw waren leeg ( op de nodige dode ratten na ). Deze ruimtes werden gestut door dikke betonnen zuilen. Veel kamers en trappen waren onverlicht, je zou er heel gemakkelijk kunnen verdwalen, er hing een nare en verstikkende sfeer. Alles was overdekt met graanstof. Waar de Tl-buizen branden gaf dit kille licht aan het stof een lugubere kleur.  samgaOok in de lage loodsen zaten duiven, alle poorten waren open en als je in de deuropening ging staan vlogen er met veel kabaal honderden duiven uit, deze cirkelden even boven de gebouwen en gingen daarna op de daken zitten.

 

klik hier voor meer foto's van de SAMGA gebouwen