Donald Trump is het afgelopen jaar zo absurd vaak in het nieuws geweest, dat ik er de laatste tijd bewust wat afstand van heb genomen. Hoewel elk schandaal van zijn hoofd glijdt als boter, merkte ik dat mijn mening over hem daardoor steeds ongenuanceerder werd en vond ik het steeds moeilijker om objectief naar zijn capriolen te kijken. Vandaar dat er op mijn blog de laatste tijd ook geen nieuwe berichtjes over hem zijn opgenomen. Afgelopen vrijdag las ik echter iets over Trump dat me onbewust toch nog deed grinniken.

Trump had, net zoals vele presidenten voor hem, het Guggenheim om een kunstwerk in bruikleen gevraagd, zodat ze de slaapkamer van Melania wat konden opleuken. Op zich is dat niets nieuws en vele jaren voor hem werd een dergelijk presidentieel verzoek vrijwel altijd gehonoreerd. De Trumps vroegen het Guggenheim om Van Goghs Landschap met Sneeuw uit 1888, een keuze die van verbazend goede smaak getuigde. De curator van het Guggenheim, en mijn nieuwste heldin, Nancy Spector, gaf echter te kennen dat dit kunstwerk niet beschikbaar was, maar was wel zo beleefd om direct een alternatief aan te bieden, namelijk Maurizio Cattelans America.

Dit belangrijke moderne kunstwerk had in het Guggenheim lange tijd rijen van bezoekers getrokken, maar zou desgewenst aan het Witte Huis kunnen worden uitgeleend. Dit sympathieke aanbod van Nancy was niet alleen intelligent maar tegelijkertijd ook zo hilarisch, dat je er alleen maar om kunt grinniken.

Cattelans America is een lifesize, werkend, 18-karaat gouden toiletpot, waar vele bezoekers van het Guggenheim hun behoefte op hebben gedaan. Cattelans werkstuk past binnen een lange traditie van kunstwerken die gaan over uitwerpselen, waarde en de kloof tussen arm en rijk en wordt vaak gezien als een sneer naar de superrijken en de American Dream.

Cattelan begon dit werk vlak nadat Trump zijn kandidatuur had aangekondigd en toen America voor het eerst werd tentoongesteld, werd Donalds ambtstermijn al overschaduwd door heel wat schandalen. Destijds werd er veel gegrapt dat Donald waarschijnlijk op een gouden toilet zou schijten en Trevor Noahs Daily Show liet bezoekers van hun satirische Donald J. Trump Presidential Twitter Library tentoonstelling bij een namaaktour van The Oval Office dan ook plaatsnemen op een (namaak) gouden toilet.

Misschien dacht Nancy Donald met dit kunstwerk een onschuldig tegenbod te doen, iets dat meer aansloot bij zijn bekende smaak, maar ik denk dat iedereen wel snapt wat ze hem echt probeert te zeggen.

Lees ook: Waarom een roodborstje geen oranjeborstje heet.

Een klein populatie Nederlandse vossen is zo beroemd dat menig fotograaf ervoor naar het Amsterdamse duinengebied afreist. Deze vossen werden daar regelmatig door bezoekers gevoerd en opportunistisch als zij zijn, leerden ze al snel waar en wanneer deze mensen kwamen. Tegenwoordig zijn er dan ook een paar plekken in de Amsterdamse waterleidingduinen waar de kans dat je een vos tegenkomt vrij groot is. Deze situatie is uniek binnen Europa en veel fotografen maken er graag misbruik van. Je kunt op internet zelfs meerdere fotocursussen boeken waarbij men deze ontmoetingen aanbieden en sommige fotografen komen er speciaal voor vanuit het buitenland. Helaas zijn veel van de prijswinnende foto’s die je van vossen op het internet tegenkomt, tegenwoordig dan ook van vossen die haast nog tammer zijn dan stadsduiven.

Ondanks dat dit soms prachtige foto’s oplevert is het natuurlijk niet wenselijk dat deze dieren worden gevoerd, voor je het weet zijn ze er volledig van afhankelijk. Natuurmonumenten is dan ook helemaal niet blij met deze situatie en kan zware boetes opleggen als zij iemand betrappen op het voeren van deze oorspronkelijk wilde dieren.

Zelf kom ik niet vaak in de Amsterdamse waterleidingduinen, het is een prachtig gebied, maar voor mij niet echt naast de deur.  De laatste keer dat ik er was, kwam ik er echter zelf ook een paar vosjes tegen. Ik heb ze niet gevoerd, maar kon het niet laten om er toch foto’s van te maken. In het begin waren ze wat schuw, of boos dat ik geen eten bij me had, maar hun nieuwsgierigheid won het al snel, waardoor ik er toch wat portretjes van kon maken. Andere wandelaars waren er als de kippen bij en binnen een paar minuten stond er een klein groepje mensen. De vossen waren het echter al snel weer beu en kuierden rustig verder.

Hoewel ik weet dat deze ontmoeting niet uniek was, voelde het wel zo. Er ging iets magisch van deze dieren uit en toen ze wegliepen voelde ik me toch gezegend dat ik ze had ontmoet.

Lees ook: Damherten in de Amsterdamse waterleidingduinen, Levensgevaarlijke drol en Rode vos (Vulpes vulpes crucigera).