Als de zon is ondergegaan duurt het meestal maar een paar minuten voor er vleermuizen boven mijn tuintje vliegen. Ik ben niet zo’n tuinier en er staat dus veel onkruid maar omdat dat ook veel vlinders en kevers betekent, vind ik dat helemaal niet zo erg. Deze kleine schimmen schieten en dwarrelen  dan tegen de steeds donker wordende hemel om mijn huis. Waarschijnlijk zijn het gewone dwergvleermuizen, die zijn zo algemeen dat je ze in bijna elke stad en straat tegenkomt. Ze worden maar vijf centimeter lang en wegen maximaal acht gram. Als je ze met volle spanwijdte (tot wel 24 cm) tegen de avondlucht ziet, lijken ze echter veel groter.

Ik heb geprobeerd om ze te fotograferen, maar zelfs op maximale gevoeligheid (64000 ISO) blijven het schimmen. Alleen met een flitser maak je een kleine kans. Ze scheren en zwenken  te snel.

Twee Oostenrijkse pathologen (Fabian Kanz en Karl Grossschmidt) hebben de botten onderzocht van een groot aantal gladiatoren die ze bij Efeze (Turkije) in een massagraf hadden gevonden. Hieruit bleek dat deze beroemde vechtjassen totaal geen dierlijke producten aten, ze waren veganistisch. Ze stonden in hun tijd bekend als hordearii, “gersteneters”. Door veel koolhydraatrijk voedsel als gerst en bonen te eten kregen ze de massa die ze nodig hadden om in de arena te kunnen overleven. Een bijkomend extraatje was de dikke doorbloede speklaag die ze daardoor ontwikkelden. Die beschermde niet alleen tegen snijwonden maar zorgde ook voor het nodige bloederige spektakel als ze gewond raakten. Om, ondanks hun dieet, hun botten toch sterk te houden dronken ze een mengsel van as en azijn. Op die manier kregen ze toch nog voldoende calcium binnen.

Van natura komen er slechts enkele links gedraaide slakkenhuizen voor. Bijna alle huisjes draaien rechtsom, met de klok mee. Een beroemde uitzondering is de schelp van Busycon contrarium, deze is vrijwel altijd linksdraaiend. Slakken erven hun draairichting van hun moeder. Tot voor kort had men geen flauw idee waar deze links-rechts oriëntatie door werd veroorzaakt, maar onlangs zijn enkele Japanse wetenschappers er in geslaagd om van een rechtsdraaiende slak een linksdraaiende te maken. Door met (hele) kleine glazen staafjes enkele delende cellen van een ontwikkelende Grote Spoelslak (Lymnaea stagnalis) een beetje opzij te duwen, veranderden ze de draairichting van de slak. Dit gebeurde tijdens de derde deling, waarbij de eerste vier cellen zich tot acht cellen splitsen. Slakken met een gemanipuleerde draairichting konden dit echter niet doorgeven aan hun nageslacht want deze draairichting blijft natuurlijk genetisch bepaald.

Lees ook: Tegengesteld gedraaide geslachtsorganen en Sinister.

De roos in mijn tuintje wordt langzamerhand tot een frame van takken en bladnerven teruggebracht. De bladwesplarven (Endelomyia of Caliroa aethiops) die er in zitten, eten alle zachte delen van de bladeren weg tot er slechts een kaal skelet overblijft.

In tegenstelling tot vlinderrupsen hebben wespenlarven of bastaardrupsen niet maximaal vijf, maar minimaal zes paar buikpoten. Deze bladwesplarven hebben met hun zeven paar buikschuivers dus te veel pootjes om een vlinderrups te kunnen zijn. Ze zijn eigenlijk doorzichtig maar door de grote hoeveelheid onverteerd blad in hun lijf lijken ze olijfgroen. Volwassen bladwespen hebben in tegenstelling tot andere wespen geen taille. De eitjes worden door de donkere wesp aan de onderkant van een blad aan de rand in een zakje gelegd. De larven eten veel en groeien snel, slechts een paar larven kunnen in enkele dagen een struik helemaal skeletteren.  In rust draaien ze zich in een spiraal en als ze niet rusten eten ze. Als ze zijn volgroeid verlaten de bastaardrupsen de plant en maken ze van aarde en zand een verharde cocon in de grond. Hierin overwinteren ze als pop en in het voorjaar komen de volwassen imago’s uit de grond naar boven. 

In veel kerken liggen hoogwaardigheidsbekleders begraven. Vaak onder dikke stenen met hoog reliëf en zware teksten. Om maar gegarandeerd te zijn van een klein plekje in het geheugen van de mensen betaalde men vaak fors om in heilige grond begraven te mogen worden. Onder zware gebeeldhouwde tegels liggen de mensen wiens naam tot aan de Apocalyps bewaard moesten blijven.

In Granada bezocht ik ooit een oude Moorse begraafplaats. De stenen die daar lagen, waren gewone zwerfkeien, niet bewerkt en zonder naam. Als je niet zelf weet wie er begraven ligt kom je het dus ook niet te weten. De identiteit van de overledenen wordt bewaard in het geheugen van de levenden.  Zolang je om iemand geeft, weet je precies waar die ligt. Als je na lange tijd gaat twijfelen over de juiste begraafplek, neemt met de herinnering ook de identiteit van de persoon af.

Zelf probeer ik om niet over een graf heen te lopen, ik ben niet religieus of bijgelovig, maar het voelt gewoon niet erg respectvol om op je sloffen over het stoffelijk overschot van iemand heen te slenteren. Zeker niet als het iemand is waar je om hebt gegeven. Daarom verbaast het me vaak dat oude grafstenen in de vloeren van kerken zo glad zijn gesleten. Juist in een kerk, waar je een bepaald respect voor diegenen die daar zijn begraven zou mogen verwachten, heeft men er geen probleem mee om een tafeltje met kaarsjes, een vloermatje of een kacheltje boven op iemands gedenksteen te plaatsen.  Iemand die op een gewone begraafplaats netjes via de paden loopt, wandelt in een kerk ongegeneerd over een graf. Toch vraag ik me af wie er voor het eerst zijn voeten op de gebeeldhouwde neuzen van dit, nu door de tijd tot anonimiteit verdoemde stelletje heeft geplaatst.