“Whoever spares the rod hates his son, but he who loves him is diligent to discipline him”. Deze tekst komt uit Proverbs 13:24, uit de English Standard Version Bijbel. In de Nederlandse Jongerenbijbel staat: Wie zijn zoon de stok onthoudt, haat hem, wie hem liefheeft tuchtigt hem.

Andere bijbelversies en vertalingen kennen verschillende varianten van deze tekst maar ze komen allemaal op het bekende 17e eeuwse “Spare the rod, spoil the child” gezegde van Samuel Butler neer. Veel fundamentalistische gelovigen lezen in deze Bijbeltekst een advies om kinderen lijfstraffen te geven. Als je een kind niet zou disciplineren zou het volgens hen nooit gehoorzaamheid en goede manieren kunnen leren.

Dit Bijbelcitaat werd en wordt gebruikt om de meest afschuwelijke kindermishandeling te rechtvaardigen. Dergelijk misbruik wordt zelfs openlijk gepropagandeerd. Zo kun je To Train Up A Child, een boek dat regelmatig onder “christenen” wordt verspreid, openlijk bij Amazon kopen. Dit boek van Michael en Debi Pearl wordt binnen sommige geloofsgemeenschappen aan volgers, pasgetrouwden en jonge ouders uitgedeeld.

Sommige kleingeestige gemeenschappen sturen hun kinderen niet naar school en geven ze thuis les. Ze zijn zo bang dat hun kinderen andere ideeën of opvattingen aanleren dat zij bij voorbaat hun wil al willen breken. Gehoorzaamheid en conformisme worden belangrijker gevonden dan zelfstandigheid en ontwikkeling. Deze mensen vinden in het boek van de Pearls een rechtvaardiging en handleiding om hun pasgeboren kinderen te mishandelen.

Enkele passages uit het boek:

"Training is the conditioning of the child's mind before the crisis arises; it is preparation for future, instant, unquestioning obedience".

"If you have to sit on him to spank him then do not hesitate. And hold him there until he is surrendered... Defeat him totally."

“For the under one year old, a little, ten- to twelve-inch long, willowy branch (striped of any knots that might break the skin) about one-eighth inch diameter is sufficient. Sometimes alternatives have to be sought. A one-foot ruler, or its equivalent in a paddle, is a sufficient alternative. For the larger child, a belt or larger tree branch is effective”.

Al veel te veel kinderen zijn aan dergelijke “goedbedoelde” disciplinaire handelingen overleden. Maar zelfs na meerdere rechtszaken, petities en aangiftes is To Train Up A Child nog steeds verkrijgbaar. De Pearls zelf wuiven alle kritiek weg en zijn ervan overtuigd dat zij Gods goede werk doen.

Lees ook: De vloek van Cham.

In Nederland komen meerdere spinnen van het Araniella geslacht voor. Bijna allemaal zijn ze te herkennen aan hun groene achterlijf met rijen zwarte stippen. De poten en het carapax van de mannetjes zijn getekend en hun abdomen is kleiner dan dat van de vrouwtjes. Het zijn vrij kleine spinnen die zelden groter dan 8mm worden. De Gewone Komkommerspin (Aranielle cucurbitina) is, zijn naam zegt het al, het algemeenst. De Bonte Komkommerspin (Araniella displicata) is wat zeldzamer maar zal vaak met de Gewone verward worden, hij  lijkt namelijk sterk op een jonge Gewone Komkommerspin. Het achterlichaam van de Bonte Komkommerspin is lichtrood tot lichtgroen en heeft gegolfde witte lengtebanden. Deze witte banden zijn variabel en de spin kan de cellen met het witte pigment zo samentrekken dat hij bijna helemaal egaal kleurt. Deze spin kan zijn kleur dus enigzins aan zijn omgeving aanpassen. Omdat jonge Gewone Komkommerspinnen roodbruin zijn, dat geeft ze tijdens de herfst een betere schutkleur, wordt de rode Bonte Komkommerspin dus gemakkelijk met hen verward.

Gewone Komkommerspinnen houden van lage struiken en loofbomen, waar ze bij voorkeur op de bovenzijde van grote bladeren haar kleine wielweb maakt. De Bonte Komkommerspin vind je vaker op zandgronden en op jonge dennen. De vrouwtjes kunnen tot 11mm groot worden en zijn dus wat forser dan die van cucurbitina die meestal niet groter dan 8mm worden.

Lees ook: Gewone Komkommerspin (Aranielle cucurbitina).

Vuursteen is een hard sedimentgesteente dat zo’n 100 à 66 miljoen jaar geleden tijdens het Late Krijt-tijdperk is ontstaan. Het bestaat uit siliciumdioxide en je vindt het vaak als knollen en brokken tussen kalkgesteente. Meestal wordt het omgeven door een dunne grove witte laag, het gesteente kan wit, grijs, zwart of bruin zijn. Men vermoed dat vuursteen ontstond in lege, door schelpen en schaaldieren uitgegraven holtes. Vuursteen dankt zijn naam aan het feit dat je er met een stuk ijzer kleine gloeiende vonken vanaf kunt slaan. Het harde vuursteen schraapt dan een minuscuul stukje van het ijzer, dat in aanraking met de lucht oxideert en er als een gloeiende vonk vanaf springt. IJzer is een pyrofoor metaal, dit betekent dat bij kamertemperatuur spontaan kan ontbranden.

De reden dat ijzer normaal gesproken niet spontaan ontbrandt, ligt in het feit dat het oppervlak van een groter stuk ijzer in verhouding tot zijn volume relatief klein is. Bij een groot stuk ijzer zorgt oxidatie voor een dun laagje roest. Een minuscuul stukje ijzer heeft een relatief groot oppervlak in verhouding tot zijn volume, en heeft daarom ook een heftigere reactie als het met zuurstof in aanraking komt. Hier resulteert de snelle oxidatie in hitte.  IJzer met zuurstof zorgt voor roest en warmte (Fe2 + O2 = Fe2O3 + warmte). Bij een groter stuk ijzer wordt de vrijgekomen warmte vrijwel meteen door de massa geabsorbeerd terwijl deze warmte er bij een heel klein stukje ijzer voor zorgt dat het ontbrandt en als een gloeiende vonk wegschiet. Een zelfde reactie zie je als je met een slijptol een stuk ijzer slijpt, ook daar schieten vonken weg. Nu kun je in principe met elk hard gesteente kleine stukjes ijzer wegslaan en dus vonken maken. Vuursteen is echter een cryptokristallijn gesteente, dit betekent dat er zeer veel minuscule kristallen in zitten die het gesteente erg hard maken. Dit maakt het bij uitstek geschikt om vuur mee te maken.

Het feit dat vuursteen zo hard is geeft het nog meer gebruiksmogelijkheden. Als je druk op een stuk vuursteen uitoefent kun je er schelpvormige stukjes afbreken. De breukvlakken hebben dan messcherpe randen. Tijdens de steentijd maakte men daarom veel gereedschap uit vuursteen. Door gecoördineerd druk op afgeslagen stukken vuursteen uit te oefenen kon men zeer scherpe en verfijnde gereedschappen vormen, zoals messen en pijlpunten. Om vuursteen makkelijker te bewerken kun je het eerst verhitten. Dit moet echter heel voorzichtig gebeuren. Als je vuursteen te snel verhit is de kans namelijk groot dat het barst. De moleculen zetten dan onevenredig uit en er kunnen breukvlakken ontstaan. Als je vuursteen langzaam tot een 150 a 260 °C verhit en het een etmaal lang op deze temperatuur houdt, kunnen de moleculen zich opnieuw en homogener rangschikken en is het daarna, als het is afgekoeld, makkelijker te bewerken.

De techniek om uit vuursteen gereedschappen te vervaardigen wordt nog steeds door veel hobbyisten gebruikt en meer dan een miljoen speer- en pijlpunten worden ieder jaar nog op deze primitieve manier vervaardigt. Vuurstenen werktuigen kunnen tussen de 200.000 en enkele jaren oud zijn. Je kunt echter stellen dat de meeste vuurstenen pijl- en speerpunten vanaf 17.000 jaar geleden zijn gemaakt. Bij sommige primitief levende indianenstammen worden de pijlpunten tegenwoordig ook uit stukken glas, zoals weggegooide colaflesjes, gemaakt. Een geoefende handwerker maakt een vuurstenen pijlpunt binnen de 15 minuten.

Het mist vandaag, of moet je zeggen het is mistig? Is misten net als regenen en sneeuwen een gebeurtenis of net als hard en zacht een toestand?

Als het mist, is het zicht beperkt, contouren vervagen en geluiden worden gedempt. De wereld wordt kleiner en stiller. Ik hou van mist, ik hou van de verstilling en het gevoel op mijn huid. In de mist vertraagt de tijd.

Vroeger, toen ik nog woonde op de vierde verdieping van het flatje waar ik ben geboren, keken we uit op een groot grasveld en de straat. Aan de overkant van het veld stond eenzelfde flatgebouw als het onze, het tweede van een lange rij identieke flats. Vanuit onze woonkamer keken wij op de galerijen aan de overkant. Behalve als het mistte. Dan keken we vanuit onze woonkamer de leegte in. Het grasveld en de omliggende gebouwen verdwenen en alles verstilde, zelfs de buren en de auto’s maakten minder lawaai. Met mijn gezicht tegen het raam geduwd zag ik niets, geen detail, geen vorm, geen kleur. Alles was een zacht lichtgevend grijs. Mijn moeder deed dan altijd de lampen aan. Het warme gele licht maakte de koude buiten alleen maar stiller.