Gisteren zat er een duif voor ons raam. Hij was heel geïnteresseerd in wat er binnen gebeurde en tikte regelmatig met zijn snavel tegen het glas. Toen ik naar buiten liep om te kijken wat hij wilde, keek hij me even met een schuin koppie aan en vloog toen op zijn dooie gemak langs me heen naar binnen. Gelukkig kreeg ik hem weer makkelijk naar buiten, maar hij bleef daarna wel voor de deur zitten. Ik weet dat veel stadsduiven hun angst voor mensen volledig zijn verloren, maar deze specifieke duif was wel heel amicaal. Ik weet niet wat hij bij ons wilde, maar hij heeft nog zeker een uur voor onze deur gezeten voor hij zijn heil elders zocht.

Stadsduiven (Columba livia domestica) zijn eigenlijk doorgefokte holenduiven. In veel steden noemt men ze vliegende ratten, en heeft men een echte haat-liefde verhouding met deze gezellige dieren. Zelf vind ik een stad zonder duiven kaal en heb ik er (normaal gesproken) geen problemen mee als ik ze in mijn tuin zie of hoor. Duiven koeren, een zacht gutturaal geklaag dat we vaak omschrijven als roekoe. Hoewel veel mensen het als één van de meest irritante vogelgeluiden bestempelen, vind ik het wel rustgevend.

Duiven zijn geweldige navigators en kunnen vanaf een plek waar ze nooit eerder zijn geweest, toch hun weg terug te vinden. Men vermoedt dat duiven hierbij ook laagfrequentie geluid gebruiken. Dit zou een van de redenen zijn waarom ze, voor ze een vliegrichting kiezen, eerst in cirkels vliegen. Omdat hun oor te klein is om dergelijke frequenties goed te kunnen horen, moeten ze deze golven eerst vanuit meerdere kanten in kaart brengen. Duiven hebben daarnaast boven op hun snavel ook nog een concentratie van ijzerdeeltjes dat fungeert als een kompas en waarmee ze het aardmagnetische veld kunnen waarnemen. Verder hebben ze een goede perceptie van de tijd en navigeren ze aan de hand van geuren en visuele kenmerken. Deze middelen zorgen er tezamen voor dat een duif over enorme afstanden kan navigeren en er zijn gevallen bekend waarbij een duif meer dan 11.000 km aflegde om zijn weg terug te vinden.

Op veel stranden staan borden met eenvoudige herkenbare afbeeldingen, zodat de badgasten de plek waar hun spullen liggen makkelijker kunnen terugvinden. Bij Gravenzande staan palen met daarop afbeeldingen van een parasol, emmer, eend, strandstoel etc. Ook voor de kleine badgasten is dit makkelijk, ze vinden hun ouders tussen de vele strandgangers dan een stuk sneller terug.

In Zweden gebruiken ze eenzelfde systeem, alleen hebben ze daar geen Dick Bruna en gebruiken ze dus andere afbeeldingen op deze herkenningspalen. Daar zitten ze niet bij de parasol maar bij de knoflook.

Lees ook: Onweer.

 Als onze wc verstopt zit, bellen we een loodgieter, als ons dak lekt, een dakbedekkingsbedrijf en als we kiespijn hebben, gaan we naar de tandarts. We gaan dan natuurlijk niet naar degene met de warmste glimlach of de grootste bek. Als je wilt dat iets goed wordt gedaan, ga je naar een specialist, naar iemand die het beste is gekwalificeerd en opgeleid om je probleem te verhelpen. Maar als we ons bij dat soort relatief kleine problemen al wenden tot een bewezen  en gekwalificeerd vakman, waarom laten we ons land dan leiden door politici? Wat hebben zij voor kwalificaties dat we hen die belangrijke taak toedelen? Waarom vertrouwen we blind op schuttingtermen zoals: “make America great agian”, “take back control” of “genoeg is genoeg”? Helaas is het enige antwoord: omdat we dom zijn. Hoe groter de groep, des te minder nuances en des te makkelijker hij in beweging is te krijgen, iets waar volksmenners al millennia lang dankbaar gebruik van maken. Maar als we dat weten, als we weten dat massa’s ongenuanceerd en vanuit de emotie reageren, waarom geven we dan juist die massa zo veel macht? Is dat omdat we denken dat we dan gezamenlijk gehoord worden, dat we dan niet alleen staan en dat iedereen dan telt? Hoewel wij vaak denken dat ieder individu in onze maatschappij evenveel recht en inspraak in onze democratie heeft, is dat helaas niet hoe democratie werkt. In de democratie heerst de tirannie van de massa en massa’s denderen niet alleen over individuen heen maar zijn ook uiterst beïnvloedbaar en ongenuanceerd.

Ik zou er geen enkel probleem mee hebben om samen met een willekeurige voetbalsupporter aan tafel te gaan zitten en met hem een discussie te voeren. Ik ben echter niet zo gek dat ik dat ook  bij een buslading vol voetbalsupporters zou durven. Want ik weet, net als iedereen, dat een massa heel wat minder is te vertrouwen dan een individu.

Lees ook: De tirannie van de geloofsovertuiging, Het politieke spel, De mens wordt steeds dommer en Individualiteit.

Vandaag zag ik iemand met zijn hoofd omhoog tegen het licht knipperen, zijn borst zwol op, zijn schouders gingen omhoog en zijn mond ging open, hij nam een lange hortende teug adem, kneep zijn ogen dicht en toen, terwijl ik me klaarmaakte voor een luidkeels hatsjoe, hoorde ik niets. Zijn hoofd ging wel met de karakteristieke ruk naar beneden, maar hij maakte geen geluid. Geen nies of wat er dan ook op lijkt, alleen een korte snelle zucht van de lucht die hij uitblies. Zijn vriendin stond naast hem en maakte, in plaats van hem gezondheid te wensen, een paar korte handgebaren. Zij was doof, net als hij.

Eigenlijk had ik verwacht dat dove mensen oorverdovend zouden niezen, net zoals dove mensen harder praten. Maar het tegendeel blijkt waar, ondanks dat ze er zelf geen last van hebben, niezen ze in stilte. Blijkbaar maken alleen mensen die kunnen horen dit geluid. Alhoewel ik altijd het gevoel heb dat ik het geluid, als ik nies, juist probeer in te houden, heb ik blijkbaar een keuze. Luidruchtig niezen is aangeleerd. Nu wacht ik, nadat ik zo´n geluidloze nies heb gezien, op een eigen niesbui. Ik ben benieuwd of ik ook zonder geluid te maken kan niezen. Het vervelende is alleen dat je niezen niet kunt forceren. Het kan dus nog dagen duren voor ik dit experiment kan uitvoeren. Het is maar te hopen dat ik mezelf er dan op tijd aan herinner.

Lees ook: Blozen, Verslikken, Smaakzones, Kietelen, Je stem in je hoofd, De stem in mijn hoofd, Waar is iets vies en Verzien.