Het lijkt wel of iedereen momenteel op de overtreffende trap staat. Niets is meer leuk, grappig of geslaagd, alles is mega, super of geweldig. Er zijn geen muggen meer, alleen olifanten. Gaat het redelijk, vindt men het waanzinnig, gaat het iets minder goed dan wordt het tijd om je toekomstplannen te herzien. Wat moeten al deze overtreffende trap mensen als er straks eens iets echt goed of echt slecht is? Zichzelf met pindakaas insmeren en een vreugdedansje op hun bureau opvoeren, ritueel zelfmoord plegen? Als het zo door gaat kunnen we niet meer volstaan met goed, beter, best. Dan zullen we een extra trede aan deze trap moeten toevoegen. Alleen ben ik bang dat men dan gelijk weer een treetje opklimt, want laten we eerlijk zijn, beter is allang niet goed genoeg meer.

Als mensen ouder worden, dikken ze in, net als een saus die lang op het vuur heeft gestaan. Karaktertrekken die eerder niet aan de oppervlakte lagen, komen bovendrijven. Je zou verwachten dat de individuele trekken steeds duidelijker zouden worden maar het lijkt dat deze individualiteit juist verdampt bij het ouder worden. Naarmate ervaringen, emoties en kwaliteiten verder indikken gaan oude mensen meer op elkaar lijken. Zoals kinderen naar kinderen trekken zo herkennen ouderen een lotgenoot. Gezamenlijke karaktertrekken komen boven en een bijna hilarisch gevoel van herkenning neemt de overhand.

Gisteren heb ik mijn jaarlijkse griepprik gehaald. Zoals altijd stond de wachtkamer vol met ouderen en bejaarden. Met een vrolijkheid die die van een spaarzaam uitje benadert babbelden ze met elkaar. Er werd gelachen en geginnegapt. Nergens werd duidelijker dat het hier niet een verzamelingen individuen betrof maar één homogene groep mensen. Bij elke nieuwe patiënt die de overvolle wachtkamer binnenkwam klonk dezelfde grap. “Het lijkt wel of het hier gratis is!”. Elke keer werd er hartelijk gelachen en met een soort van kinderlijk verlangen keek men uit naar de volgende patiënt, die ook weer als op afspraak riep,”het lijkt wel of het hier gratis is!”

Individualiteit ligt niet aan onze basis, het is niet dat wat ons het meest definieert. Integendeel, individualiteit is een bewuste keuze die constante zorg nodig heeft. Als we even niet opletten verdampt hij.

69.615,00 Euro is wat een menselijk lichaam kost, een torso kost 56.644,00 euro en een hoofd 22.015,00 euro. Althans volgens dr. Gunther von Hagens. Via zijn website kun je menselijke lichaamsdelen en organen kopen, voor wetenschappelijk onderzoek of ter decoratie. Naar eigen zeggen zijn de “echte” menselijke preparaten alleen te koop voor gekwalificeerde eindgebruikers, hoe dit gecontroleerd gaat worden is echter onduidelijk. Slechts zij, die kunnen aantonen deze menselijke resten voor wetenschappelijke doelen te gebruiken, kunnen deze bij hem kopen. De paraplu van “wetenschappelijk onderzoek” gaat er dus zorg voor dragen dat deze menselijke resten niet louter ter versiering en uit winstbejag verkocht gaan worden. Dezelfde paraplu die momenteel walvissen tegen de commerciële walvisvangst beschermd.

Dr. Von Hagens laat de niet wetenschappelijke verzamelaar echter niet in de kou staan. Voor hen heeft hij hoge resolutie prints tegen gereduceerde prijzen. Ook kun je bij hem terecht voor sieraden die gemaakt zijn van, vooralsnog, dierlijke lichaamsdelen. Zo verkoopt hij halsbanden, polsbanden en oorbellen gemaakt van giraffenstaart of stieren testikels.

Eén van de vroegere controverses bij het werk van Gunther von Hagens betrof de herkomst van de lijken voor zijn tentoonstellingen. Veel kwamen er uit Chinese gevangenissen en waren aan hem verkocht door communistisch China. Noch deze geëxecuteerde of gestorven gevangen noch hun nabestaanden hadden enig zeggenschap over hoe er na hun dood met hun lichaam werd omgegaan.

Waar ik me een beetje zorgen over maak is de vaak flexibele moraal van regeringen of mensen als het gaat om geld. Zorgt dr. Von Hagens nieuwste handeltje er straks niet voor dat er nog meer prijskaartjes aan het menselijke lichaam komen te hangen? De mensen die nu hun lichamen aan Gunther von Hagens doneren worden per ons verkocht. Zouden we niet allemaal beter af zijn als zij een normaal donorcodicil invulden? Gunther von Hagens bestaat bij de gratie van de controverse. Teleurgesteld in de waardering vanuit de kunstwereld lijkt hij als een geperverteerde Joseph Beuys wraak te willen nemen door grof geld te verdienen aan onze “wetenschappelijke” fascinatie.

Sinds er in het Kangbashi district bij Ordos in China enorme kolen en gasreserves zijn ontdekt behoort dit gebied tot één van de rijkste van China. Om de inwoners te stimuleren hun geld dicht bij huis te investeren heeft de Chinese regering binnen vijf jaar tijd een volledige nieuwe stad uit de grond gestampt. Ontworpen voor meer dan 2 miljoen inwoners zijn er kantoorgebouwen, musea, theaters, sportzalen en woonwijken gebouwd die echter nagenoeg allemaal leeg staan. Omdat alle woningen wel zijn verkocht vindt de Chinese regering nieuw Ordos toch een succes. De woningen, die allemaal als investering zijn gekocht, staan leeg omdat blijkbaar niemand er wil wonen, Ordos is een spookstad. Toch weerhoudt dit de regering er niet van om te blijven bouwen. In 2009 won het Nederlandse architecten bureau VMX-architects nog de opdracht om voor Ordos een 43 miljoen euro kostend Hilton Hotel te ontwerpen. En zo wordt de stad een doel op zich, zolang men woningen kan blijven verkopen zal er gebouwd blijven worden. Ik ben benieuwd hoe groot deze lege stad uiteindelijk kan worden.

Ik kom graag aan zee, het voelt altijd als thuiskomen. Je kunt nergens zo lekker uitwaaien als op het strand. Het liefst zou ik de wind dwars door me heen laten blazen. Mijn mond in en mijn oren weer uit, alles even doorluchten. Het was koud en grauw, er stond een harde wind en er jaagden schuimvlokken over het strand. Meeuwen verzamelden zich op de plaatsen waar meshelften aanspoelden en deden zich daar te goed aan de schelpen. Veel zilvermeeuwen hadden nog hun jeugdveren. Het geluid van meeuwen en golven die zich van het strand terugtrekken geven me altijd het gevoel dat ik iets verloren, iets vergeten ben. De hele middag heb ik met mijn camera achter de meeuwen aan gerend. Aan het eind van de dag was ik tot op mijn ondergoed nat en had ik honderden foto’s gemaakt.