Toy+StoryWij zijn gisteren naar Toy Story 3 geweest. Je moet al een zware kniesoor zijn wil je daar nog iets negatiefs over kunnen zeggen, ik heb daar dus ook echt mijn best voor gedaan. Maar helaas, ik moet me aansluiten bij alle eerdere lofuitingen. Deel drie is in mijn ogen zelfs het beste deel, geen over the top vervolg maar een noodzakelijke afsluiting van het verhaal. Het valt me wel op dat er tegenwoordig vaak beter wordt “geacteerd” in dergelijke animatiefilms dan in veel acteursfilms. Dit viel me voor het eerst al op bij “The Incredibles”, De gezinsrelaties tussen de hoofdpersonen werd hierin heel subtiel en genuanceerd verbeeld. Nu met Toy Story 3 laat Pixar zien dat ze ons tot in de puntjes kunnen manipuleren. Ze bespelen onze emoties, iedereen lacht en huilt op hetzelfde moment, en iedereen leeft mee. Ik vroeg me op een gegeven moment af of ik geen pop was, bespeeld door Pixar.

 

TotoroMidden in de film riep mijn zoontje “Totoro” . En inderdaad onze grote held Totoro, van de Gibli-animatie studio’s, had een cameo in deze film. Achteraf gezien misschien niet zo gek, want Lasseter van Pixar en Miyazaki van Ghibli zijn al heel lang met elkaar bevriend. Wat des te leuker is aangezien ze geen van beiden een woord van elkaars taal spreken, maar goed, beelden spreken een universele taal en ik kan me hun wederzijds respect goed voorstellen. De Japanse Ghibli-animatie studio’s staan op eenzame hoogte, met voor mij de animatie film “My Neighbour Totoro” als absoluut hoogtepunt. De meeste mensen kennen films als “Princess Mononoke”, “Spirited Away” of “Ponyo” wel, maar Totoro is echt iets aparts. Nu maakt Ghibli nagenoeg geen gebruik van computeranimaties en zijn alle films met de hand getekend, dit in schril contrast met de Pixar films waarbij echt alles met de computer wordt gedaan. En het leuke is, beide methoden werken. Een goede animator brengt zijn personages tot leven en doet dat op zo’n manier dat zijn werkwijze en stijl aansluiten bij zijn verhaal. Vandaar dat Totoro en Toy Story beiden in staat zijn om de juiste sentimenten over te brengen maar dat ze dat beide doen in hun eigen taal.