Naarmate iets ouder wordt, verliest het zijn glans. Schilderijen worden dof en verliezen hun helderheid, de vernis barst en het beeld wordt verstopt achter een grauwe waas van tijd. Beelden verkleuren en verbrokkelen. Vele handen slijten de details weg die zo liefdevol werden gestreeld en laten verkleurde gladde plekken achter. Dit verglijden van de oorspronkelijke glorie, deze aantasting door de tijd proberen we door middel van restauraties tegen te gaan. Oude vernis wordt vervangen, kleuren opgehaald, weggesleten delen opgehoogd en barsten opgevuld. Veel van deze gerestaureerde kunst is er echter alleen maar lelijker op geworden. Ontdaan van de tijd schreeuwen kleuren je tegemoet die men drie eeuwen geleden nog wel kon waarderen maar die we met onze ogen van nu spuuglelijk vinden. Met het restaureren wassen we de ouderdom weg van iets dat juist aan deze ouderdom zijn waarde ontleent.

 

romeins glasDeze voorkeur voor jeugd en onsterfelijkheid hanteren we alleen bij kunst (en mensen). Als het gaat om gebruiksvoorwerpen roemen we juist de aantasting door de tijd. Gebruiksvoorwerpen verkrijgen met de jaren een patina, een geheel eigen verkleuring en glans. Het is dan juist dit patina dat het voorwerp zijn waarde geeft. Hier wordt er niet gepoetst en opgevuld. Hier gaat het juist om de tijd, de anticiteit, van het voorwerp.

 

Juist omdat kunst, net als mensen, onderhevig is aan tijd verkrijgt het zijn waarde. Ook de tijd is een groot kunstenaar. Of het nu om kunst of kitsch gaat, alles verheft hij tot antiek.