nicholas read nightingale memorial 6-2015 6112-In Westminster Abbey staan twee beelden van de Britse beeldhouwer Nicholas Read (1733-1787). Het eerste is onder zijn eigen naam gemaakt en stond bekend als het ‘Pancake Monument’. Dit monument was voor Rear-Admiral Tyrrell en bestond uit een pathetisch figuur die tussen grote platte wolken en cherubijnen naar de hemel opsteeg. Het beeld werd niet goed ontvangen en in de 19e eeuw fors in formaat teruggebracht en naar het Lapidarium verplaatst. Zijn tweede beeld staat onder de naam van Louis François Roubiliac en op een heel wat prominentere plaats. Dit is het marmeren memorial van Lady Elizabeth Nightingale (1761) dat zich in het noordelijke dwarsschip van de abdij bevindt. Hoewel dit beroemde beeld door Roubiliac werd gemaakt, dankt het zijn faam vooral aan het figuur van de dood dat door Nicholas Read, zijn toenmalige assistent, werd gebeeldhouwd. Dit imposante monument beeldt Elizabeth Nightingale en haar man Joseph af terwijl onder hen de dood uit haar gevangenis breekt. Deze probeert Elizabeth een doodsteek te geven en haar mee te trekken naar het rijk van stof en duister. Met een laatste hopeloos gebaar probeert haar man deze doodsteek nog af te wenden, maar de dood klauwt al aan haar voeten. Het beeld dankt veel van zijn kracht aan de expressieve manier waarop Nicholas Read de dood gestalte heeft gegeven. De dynamiek waarmee dit skelet zich naar de levenden omhoog trekt, de elegante contrapost en de draai waarmee dit gebeurt geeft de dood iets vrouwelijks en maakt het beeld tegelijkertijd angstaanjagend en aantrekkelijk. De dood draagt een wijde mantel die los over haar botten hangt. Ze is haar onderkaak kwijt en de stof die zo geloofwaardig om haar karkas hangt, omhult slechts leegte. De pijl die ze op het hart van Elizabeth richt is ondertussen vervangen voor een houten, maar het beeld roept nog steeds hevige emoties bij haar toeschouwers op. Het schijnt dat een nachtelijke inbreker ooit zo door dit beeld werd afgeschrikt dat hij zich meteen omdraaide en wegvluchtte. Het breekijzer dat hij daarbij achterliet werd nog jarenlang bij het monument tentoongesteld.

 

Lees ook: Fremiét: Orang-oetan wurgt een wilde uit Borneo en Blik van steen.