dood+blad+7370-2Als mens ben je jezelf continu aan het herhalen, je doet steeds hetzelfde. Als je boft dan herken je het patroon vroeg genoeg om er van te leren of om het te veranderen. Wat dat betreft is het wel eens leuk om je kindertekeningen te vergelijken met het werk dat je nu maakt. Nu weet ik wel dat veel mensen niet veel meer tekenen (waarom eigenlijk niet?), kleien (dat vond iedereen vroeger zo leuk, waarom doen volwassenen het dan niet meer?) of knutselen (en dan bedoel ik echt knutselen en niet dat ge doe het zelf in de badkamer). Eén van de eerste foto’s die ik met mijn allereerste spiegelreflexcamera maakte was van een verdroogd blad. Dat was met een Pentax ME-F met een 50mm lens. God wat was ik gelukkig met die camera. Ik had er lang voor gespaard en fotografeerde alles wat los of vast zat, althans dat dacht ik. Als ik nu die foto’s terug kijk zaten er toch wel erg veel bladeren bij. Momenteel fotografeer ik met een Nikon D700 met een 105mm macro lens, een fijne camera. Maar meer dan een stuk gereedschap zal het nooit worden, de liefde die ik voor mijn eerste camera voelde is nooit meer teruggekomen. Wat niet is veranderd zijn mijn onderwerpen, ik fotografeer nog steeds graag bladeren.