Afgelopen maand heeft iemand mijn geparkeerde auto van de zijkant te grazen genomen en is daarna doorgereden. Niet veel daarna stal iemand mijn fiets. Mijn toch al niet al te hoge dunk van mensen kreeg hierdoor een diepe deuk. Maar gelukkig gebeurt er dan vaak toch iets, waardoor je weer wat vertrouwen in de mensheid terug krijgt.

 

Ik was bij de kleine doe-het-zelver op de hoek om daar een graveerfrees te kopen. Het is maar een klein winkeltje maar ze hebben meer dan de gemiddelde Gamma. Toen ik weer buiten stond, werd ik aangehouden door iemand die eerder met mij in de winkel stond. Hij wilde me iets geven. Terwijl ik dacht aan een klap, of een christelijk tijdschrift, draaiden mijn voeten zich al van hem af. Maar hij leek oprecht en ik bleef dus staan. Wat bleek, hij deed ook aan beeldhouwen en had nog wel een paar frezen voor me over. Terwijl mijn mond openviel haalde hij drie prachtige freesjes uit een klein aluminium doosje dat hij in zijn zak had en liet ze in mijn hand vallen. Hij had er, zo zij hij, toch genoeg. Het gaat me niet om de frezen maar om het feit dat hij zag dat hij iemand een plezier kon doen en het toen nog deed ook. Dat gebaar compenseert voor mij (bijna) de kosten van mijn auto en fiets.