Weblog

De hurk

dinsdag, 28 juni 2011

Ik ben één van de weinige volwassenen die nog goed op mijn hurken kan zitten. Dat doe ik al van kinds af aan. Op zich heel knap, want ik heb geen flauw idee waar mijn hurk zit, laat staan dat ik weet hoe ik er op moet zitten. Het is me niet gelukt om te achterhalen waar deze uitdrukking vandaan komt, etymologie onbekend. De enige vergelijking die ik kon vinden is de Zweedse uitdrukking “sitta pá hurken” (op de hurken zitten). Blijkbaar hebben Zweden ook hurken, zouden zij wel weten waar ze zitten?

 

lees ook: De lurf

lees verder...

Microlepidoptera

maandag, 27 juni 2011

minivlinder (microlepidoptera) 06-2011 8680Er zijn zat vlindergidsen te koop, van de meest uiteenlopende kwaliteit. Maar bijna allemaal gaan ze over de grote vlinders, de macrolepidoptera. Begrijpelijk want deze zie je het snelst en zijn, juist omdat ze zo groot zijn, veel makkelijker te determineren. Toch zijn er ongelooflijk veel minivlindertjes (microlepidoptera). En veel daarvan zijn veel mooier en gevarieerder dan hun grotere neven. Dit kleine vlindertje van nog geen halve centimeter groot liep in rap tempo over een bramenblad. Zijn bewegingen leken wel wat op die van een garnaal. Met zijn voelsprieten opzij en zijn stekelige poten hoog optillend draaide hij aan één stuk door rondjes. Bij elke bocht reflecteerden zijn vleugeltjes een andere kleur. Ik heb geen flauw idee welk vlindertje dit is. Ik moet toch maar eens op zoek naar een goede mini-vlinder gids.

lees verder...

Het tegendraadse van spieren

maandag, 27 juni 2011

bicepsAlles wat je gebruikt slijt, verzwakt, wordt kleiner of minder waard. Een batterij loopt leeg, je tanden worden korter en de drempel steeds lager. Juist doordat iets wordt gebruikt neemt het in massa of kracht af. Zo gaat het bij vrijwel alles, behalve bij spieren. Een spier is zo’n beetje het enige dat door intensief gebruikt juist groeit, sterker wordt en meer massa inneemt. Het is echter niet zo dat je daardoor ook meer spieren krijgt. Een bodybuilder heeft geen spiertje meer dan een kantoorklerk. Zijn spieren zijn alleen groter. Gegroeid en niet gesleten.

lees verder...

Het elektronische zakmes

zaterdag, 25 juni 2011

motorolas-first-commercial-mobile-phoneDigitale mobiele telefonie bestaat pas 20 jaar. In 1982 werd de Groupe Spéciale Mobile opgericht. Dit was een initiatief van het CEPT, een Europees consortium van post- en telecommunicatiebedrijven, om een digitaal mobiel netwerk te creëren. Analoge mobiele telefonie bestond al, maar de signaaloverdracht was verre van stabiel. In 1991 kwam in Finland het eerste gesprek over dit digitale netwerk tot stand. Deze Europese standaard voor mobiele communicatie werd daarna al snel de wereldstandaard en de naam Groupe Spéciale Mobile veranderde al snel in Global System for Mobile Communications.

 

Bij bellen is het niet gebleven, met de huidige telefoons kun je ook mailen, Sms’en, internetten, gamen, fotograferen, filmen, muziek beluisteren, TV kijken en wat al niet meer. Het lijkt er op dat elke elektronische toepassing zijn weg naar de telefoon heeft gevonden en van het GSM-toestel het digitale equivalent van het Zwitserse zakmes heeft gemaakt.

 

lees ook: Verkeerd verbonden

lees verder...

Verkeerd verbonden

zaterdag, 25 juni 2011

De mobiele telefoon is niet meer uit ons straatbeeld weg te denken (hoe graag je dat soms ook zou willen). Nu kan iedereen overal en altijd met een ander in contact blijven. Maar dan wel met een ander die ergens anders is. Zo zorgt je mobieltje er voor dat je nooit hier maar altijd daar bent.

 

Het lijkt er soms wel eens op dat men zijn mobiele telefoon ook als een camouflage tent gebruikt. Als een excuus om niet om zich heen te hoeven kijken en juist geen contact met die ander te hoeven maken. Voorheen kon dat alleen door er mee te bellen. Om er voor te zorgen dat men toch niet per ongeluk oogcontact maakte keek men er, net als bij het plassen, bij omhoog. De nieuwe generaties mobiele telefoons bieden echter veel meer mogelijkheden. Nu hoef je helemaal niet meer bang te zijn dat iemand je aanspreekt of zelfs maar aankijkt. Ze hebben grote kleurige LCD-schermpjes waar je de hele dag intensief naar kunt staren. En dat doet men ook. Ik zie steeds minder mensen mobiel bellen maar steeds vaker mensen naar hun mobieltje kijken alsof hij elk moment een ei kan gaan leggen. Soms zie je ze in bosjes bij elkaar tijdens de pauze voor het kantoor. Er wordt niet gesproken en in plaats van naar elkaar staart iedereen naar zijn eigen telefoontje.

 

Het is toch vreemd dat juist een instrument dat was gemaakt om mensen met elkaar in contact te brengen het meest wordt gebruikt om het contact met anderen te mijden?

lees verder...

Superman in spijkerbroek

vrijdag, 24 juni 2011

First Superman comicGeloof het of niet maar onze “man of steel” gaat zijn rode onderbroekje onder een jeans verstoppen. Superman heeft het zwaar. Met zijn 73 jaar is hij één van de oudste superhelden en net als het colaflesje een echte “American icon”. En dat legt een zware druk op “the boy in blue”. Aangezien zijn populariteit onder de jeugd steeds verder daalt en hij al 73 jaar hetzelfde pakje draagt hebben zijn PR mensen hem geadviseerd om zijn image te restylen. En wat doet dat beter dan een echte make over? Superman heeft voor zichzelf dus een spijkerbroek, een paar legerkistjes en een T-shirt met de beroemde S opdruk aangeschaft. Hij twijfelde nog even over zijn cape, maar omdat hij bang was dat men hem zonder die grote rode zakdoek misschien niet zou herkennen heeft hij die gehouden. Het is alleen jammer dat hij hem iets te heet heeft gewassen. Oordeel niet te zwaar over onze held. Toen hij onlangs publiekelijk aangaf om zijn Amerikaanse staatsburgerschap op te geven viel ook al heel Amerika over hem heen. Hij had stilletjes gehoopt dat men hem als meer dan een pratende spierbundel zou gaan zien, dat zelfs een Superman politiek geëngageerd kan zijn. Het bleek echter dat hij in de laatste 73 jaar bar weinig van de menselijke (en dan specifiek de Amerikaanse) natuur had geleerd. Maar aangezien hij de “original alien” is mogen we hem dat niet echt aanrekenen. In hoeverre deze make over de Amerikaanse jeugd echter gunstig stemt is afwachten. Het is moeilijk inschatten hoe zij tegen een Hillbilly Superman aankijken.

 

superman in jeansHet goede nieuws is dat, als deze nieuwe look bij de jeugd aanslaat, zij heel wat minder moeite hoeven te doen om op hun nieuwe idool te lijken. Voorheen voelden zij zich toch enigszins bezwaard om een rode onderbroek over hun joggingbroek aan te trekken. Laten we alleen hopen dat, als dit niet werkt, Superman er niet toe overgaat om zijn spijkerbroek tot onder zijn (rode?) onderbroek te laten zakken.

lees verder...

Persoonlijkheid en lekkage

vrijdag, 24 juni 2011

Jarenlang heb ik gedacht een op zichzelf staand persoon te zijn. Zoon van mijn vader maar toch mijn eigen (ei)land. Toen ik een zoontje kreeg veranderde dat. Ineens zag ik iets van mijzelf in hem en nog meer van hem in mezelf. Het ging er steeds meer op lijken dat mijn persoonlijkheid aan het lekken was. Op zich geen naar gevoel.

 

De laatste tijd zie ik als ik in een spiegel kijk ook steeds vaker mijn vader terug kijken. Hoewel hij uiterlijk verdacht weinig op mij lijkt, zie ik hem wel. Mijn “lekkage” begint de vorm van een veeg aan te nemen. Een vage vlek welke van mijn vader door mij naar mijn zoontje loopt. Deze emotionele continuïteit heb ik vroeger nooit ervaren. Ik ben ik en hij is mijn vader, aardige vent maar niet ik. Nu betrap ik mezelf er af en toe op hem te zijn, of kan ik beter zeggen dat hij ook mij is? Het is niet zo zeer dat ik merk dat ik dezelfde dingen doe of zeg, verre van dat, zo veel lijken we niet op elkaar. Het is meer dat ik merk dat hij soms door mijn ogen mee naar buiten kijkt. En dat ik weet dat ik dat ook bij hem doe.

 

Dit onwerkelijke gevoel is nog sterker met mijn zoontje. Hij zit niet alleen achter mijn ogen maar ook in mijn vlees. Vaak lachen we op dezelfde manier. Halen we op dezelfde manier onze schouders op of kijken we op precies dezelfde manier in de leegte. Net zo zeer als ik in mijn vader zit, zit mijn zoontje in mij. En niet zoals men vaak zegt andersom. Het is alsof mijn zoontje bij mij die eigenschappen activeert die we beide bezitten en dat ik dat weer bij mijn vader doe. Ik geloof niet dat eigenschappen alleen maar worden doorgegeven. Mijn lekkage is geen stroom in één richting.

lees verder...

verjaardag

woensdag, 22 juni 2011

Mijn weblog viert vandaag zijn eerste verjaardag. In dat jaar is mijn site aardig gegroeid. Er staan nu al 210 berichtjes en 2211 afbeeldingen in 75 albums op.

lees verder...

Voorverteerde haring

dinsdag, 21 juni 2011

haring met uitjesOnze nationale vis is niet vers. Verre van, onze verse haring is voorverteerd. Willem Beukelszoon uit Biervliet heeft met zijn haringkaken geen manier gevonden om de haring beter te bewaren, hij heeft een manier ontdekt waardoor de haring min of meer gecontroleerd kan verrotten. Als je haring wilt bewaren dan doe je dat met zout, alleen liefst niet met te veel zout want rauwe vis is slecht verteerbaar. Door hem halfslachtig in zout te conserveren kan de vis alvast wat rotten. Bij het haringkaken worden de spijsverteringsklieren stukgesneden, zodat de verteringssappen van de alvleesklier vrij komen en de haring zijn geheel eigen aroma en smaak ontwikkelt. Deze alvleesklier is groot genoeg om met zijn enzymen de haring te laten “rijpen”. Daarna wordt hij eerst nog even goed ingevroren want bij de meeste haring komt haringworm voor. Een bijzonder venijnig beestje dat bij mensen maag- en darmwand beschadigingen kan veroorzaken. Dan wordt deze halfverrotte, ingevroren vis ontdooid en als verse haring aangeboden.

 

Onze verse haring is niet vers, hij is door zijn eigen darmsappen voorverteerd. Vind je het gek dat de meeste mensen deze “rijpe” smaak met rauwe uitjes proberen te verdoezelen.

 

lees ook: vers vlees

lees verder...

De tirannie van de geloofsovertuiging

zondag, 19 juni 2011

Momenteel woedt de discussie over onverdoofde slacht in alle hevigheid. Zoals wel vaker wordt het recht van geloofsbelijdenis tegenover de rede geplaatst. Bij deze specifieke discussie stelt men het leed van dieren tegenover het recht van mensen. Volgens mij is dat echter niet het enige discussiepunt. Eerlijker zou het zijn om te stellen dat de overtuiging van de één lijnrecht tegenover het geloof van de ander staat. De dieren zitten er tussenin, zij zijn slechts de aanleiding.

 

De overtuigingen van hen die tegen onverdoofd slachten zijn liggen niet minder aan de basis van hun bestaansrecht dan die van een gelovige. Het enige verschil is dat de overtuiging van de één vanuit een individueel besef voortkomt, terwijl die van de ander conform een dogma van een groepering is. Zo gesteld zijn beide overtuigingen uitwisselbaar en is de ene niet waardevoller dan de ander.

 

Waarom wordt er dan zo veel aandacht gegeven aan de meningen van, in principe, minderheidsgroeperingen, die zich toevallig als geloof hebben laten registreren? Waarom weegt de geloofsovertuiging nog steeds zo zwaar? Is het misschien omdat wij zo zijn geïndoctrineerd dat wij nog steeds “geloven” dat de emoties bij een gelovige dieper gaan? Dat deze heftiger en dus waardevoller zijn dan de emoties van iemand wiens overtuigingen niet vanuit een religie zijn ontstaan? Als dat zo is dan hechten wij in onze samenleving meer belang aan een doctrine dan aan een eigen mening.

 

Ik voor mezelf vind mijn overtuigingen niet minder waard dan die van een gelovige. Het is zelfs zo dat ik me beledigd voel als een gelovige mijn emoties als niet ter zake doende afdoet omdat hij wel en ik niet geloof. Voor een gelovige stopt de discussie op het moment dat het geloof ter discussie wordt gesteld. Wij staan dit vreemd genoeg toe. Met argumenten en redenaties proberen wij dit schild van onaantastbaarheid en onbuigzaamheid te slechten, maar dat blijkt volkomen nutteloos. De gelovige gelooft, wij vinden, einde discussie. We leven nog steeds onder de tirannie van de geloofsovertuiging.

lees verder...