Weblog

Groene Knopbladroller (Hedya nubiferana)

dinsdag, 31 mei 2011

groene knopbladroller (hedya nubiferana) 05-2011 7327Mimicry is een camouflagemethode waarbij een diertje de herkenning niet vermijdt maar juist als iets heel anders herkend wil worden. De Groene Knopbladroller is een klein vlindertje dat zich vermomt als vogelpoep. Het rupsje zelf is groen en leeft tussen een opgerold blaadje, vandaar de naam. De volwassen vlinder verstopt zich dus niet maar gaat gewoon in het volle zicht boven op een blad zitten. Hij vouwt zijn poten onder zich, zijn voelsprieten naar achter en blijft roerloos zitten, in het volste vertrouwen dat zijn camouflage werkt.

 

lees ook: Penseelkever

lees verder...

Schattigheid als overlevingstactiek

maandag, 30 mei 2011

Laatst hoorde ik een Amerikaanse die over een kinderwagen gebogen stond uit volle borst “aaahhw.., he’s so cute!.. “ roepen. Tot grote ontsteltenis van de moeder van het kind probeerde deze vrouw het kind ook gelijk uit de kinderwagen te nemen om het tegen haar overvloedige boezem te drukken. Het is een gedrag dat ik herken van toen ik nog met een kinderwagen rondliep. Normaal gesproken keek geen vrouw naar mij om maar als ik met mijn schattige zoontje wandelde schoten ze opeens van overal op me af. Iedereen die een gebrek aan vrouwelijke aandacht voelt of moeite heeft om met een leuke meid een gesprek te beginnen zou ik willen aanraden om de baby van de buren uit te laten, succes verzekerd.

 

Schattigheid wordt gekenmerkt door een buitenproportioneel groot hoofd met, liefst grote ogen, korte dikke ledematen, ongecontroleerde bewegingen en een speelse nieuwsgierige houding. Deze schattigheid kan dan nog worden verhoogd door gedrag dat de kwetsbaarheid benadrukt, zoals het pruttelen van onzinnige geluidjes, suf glimlachen, geeuwen of slapen.

 

Vrijwel alle pasgeboren zoogdieren hebben zo’n buiten proportioneel groot hoofd met korte ledematen. Deze uiterlijke kenmerken van pasgeborenen schakelen bij primaten de agressie uit en de neiging om te beschermen en te verzorgen in. Het is dan ook niet gek dat schattigheid niet alleen tot baby’s van dezelfde soort wordt beperkt. Er zijn voorbeelden van chimpansees die een jong poesje adopteren of van gorillamoeders die zich over een kind, dat in de dierentuin in de apenkuil viel, ontfermden. Schattigheid is de overlevingsstrategie van ons nageslacht.

 

Maar waarom het herkennen van schattigheid bij mensen bijna altijd gepaard gaat met hetzelfde geluid kan ik niet verklaren. Probeer maar eens zonder een “aaahhw…” naar deze foto’s te kijken.

hamsterkonijntje

 

 

 

 

 

 

 

 

lees ook: De aaibaarheidsfactor

lees verder...

Vedermotje (Platyptilia gonodactyla)

zaterdag, 28 mei 2011

vedermot (platyptilia gonodactyla) 1693Dit geplette motje gleed tussen mijn rolgordijn uit toen ik het laatst naar beneden rolde. Het had zijn rustplaats verkeerd gekozen en was eerder klem komen te zitten toen ik mijn rolgordijn oprolde. De meeste motjes vouwen in rust hun vleugels over hun achterlijf. Bij de vedermotjes worden de vleugels echter opgerold en recht van hun lichaam afgehouden. Het is best een beetje ironisch dat dit kleine vlindertje met zijn ingebouwde rolgordijntjes op deze manier is gestorven.

lees verder...

Getijgerde Lijmspuiter (Scytodes thoracica)

vrijdag, 27 mei 2011

getijgerde lijmspuiter (scytodes thoracica) 05-2011 7186Ik had hem al een paar keer gezien maar hij zat steeds op moeilijk te bereiken plaatsen of schoof op het allerlaatste moment ergens achter. Zo sloop hij al een aantal weken door mijn huis maar gisterennacht kreeg ik hem voor het eerst voor mijn camera. Hij zat in de badkamer in een hoek boven tegen het plafond en liep op zijn typerend tergend langzame manier langs de muur. Sommige spinnen willen nog wel eens stil gaan zitten als ze je zien, de lijmspuiter loopt gewoon langzaam weg. En omdat hij niet veel groter is dan 4mm maakt dat het fotograferen er niet makkelijker op.

 

Deze getijgerde lijmspuiter (scytodes thoracica) heeft zes ogen, een hoog gewelfd carapax (kopborststuk) en een kenmerkende tekening. Hij is de enige vertegenwoordiger van de scytodidae-familie die hier (meestal binnenshuis) voorkomt. In dat grote en gewelfde carapax zitten twee enorme tweelobbige klieren. De voorste lob maakt gif en de achterste een soort lijm. Deze klieren monden via een buis uit in een opening bij zijn gifklauwen. Door deze klieren samen te persen kan hij een mengsel van gif en lijm wegschieten. Als hij zijn gifklauwen dan snel in- en uit klapt varieert de richting van de druppels en ontstaat het effect van een schot hagel. Vanaf ongeveer 1 cm afstand lijmt hij zijn prooien zo vast met lussen van lijm en gif. Daarna komt de spin pas dichterbij en bijt hij zijn prooi.

 

lees ook Kraamwebspin, Krabspinnen

lees verder...

Honoré Fragonard

woensdag, 25 mei 2011

Le Cavalier de l Apocalypse FragonardHonoré Fragonard (1732-1799) was de neef van Jean-Honoré Fragonard, de bekende Franse kunstschilder. Hij is vooral beroemd geworden vanwege zijn écorchés (gevilde lichamen), anatomische preparaten die verdacht veel op het hedendaagse werk van Gunther von Hagens lijken.

 

dancing baby fragonardHonoré was een chirurg die na zijn studie als anatoom bij een dierengeneeskundige school ging werken. Hier heeft hij zijn eerste anatomische werkstukken gepresenteerd. Later verhuisde hij naar de École nationale vétérinaire d’Alfort in Maisons Alfort waar hij zes jaar lang als eerste professor in de anatomie werkte. Gedurende deze jaren maakte hij duizenden anatomische stukken en preparaten tot hij, na een reeks van conflicten met de oprichter van de school, in 1771 werd ontslagen op gronde van krankzinnigheid. Hij was toen verplicht om zijn ontleedpraktijken naar zijn huisadres te verplaatsen en hij wist een inkomen te vergaren door zijn preparaten aan de aristocratie te verkopen. Deze écorchés werden bij hen vooral in rariteiten kabinetten tentoongesteld. Fragonards techniek hield onder andere in dat de aderen met hars werden ingespoten en de gedroogde weefsels met vernis en olieverf werden afgelakt. Dit beschermde de weefsels tegen insecten en verrotting en geeft het geheel zijn glanzende uiterlijk. Zijn overgebleven werken zijn te bezichtigen in het Musée Fragonard d’Alfort.

 

man met kaak fragonardZijn écorchés, met hun gedeeltelijk ontlede lichamen waarbij de spieren als kleding over ontblote aderen en zenuwen hangen, roepen meteen de vergelijking met Gunther von Hagens zijn “plastieken” op. Toch is er een wezenlijk verschil. Ondanks dat beiden de lichamen in dramatische en levendige houdingen plaatsen, zit het grote verschil in de emotie en dramatiek die deze preparaten tentoonstellen. Von Hagens werken zijn steriel en onpersoonlijk. Die van Fragonard zijn ronduit verontrustend. Werkstukken als “man met kaak” lijken te zijn ontstaan vanuit een vertroebelde geest. Fragonard’s anatomische stukken kijken je bijna beschuldigend aan. Alsof ze zijn begiftigd met de emoties waaruit ze zijn ontstaan.

 

lees ook: 69.615,00 Euro, anatomische modellen

lees verder...

Fragments 1-24

dinsdag, 24 mei 2011

fragments 1-24 7158

 

 

 

 

 

 

 

klik hier voor meer foto's

lees verder...

Zonsondergang op Mars

vrijdag, 20 mei 2011

mars sunsetDeze panoramische mozaïekfoto is samengesteld uit foto’s die de Mars Exploration Rover Spirit op 19 mei 2005 van een zonsondergang op Mars maakte. De foto werd om 18.06 genomen, de zon staat op het punt om achter de rand van de Gusev-krater te verdwijnen. Omdat er in de Martiaanse “atmosfeer” op veel grotere hoogtes stofdeeltjes voorkomen duurt de Martiaanse schemering langer dan op Aarde.

 

Strikt gesproken zou je kunnen stellen dat dit één van de duurste foto’s ter wereld is. Maar deze ene foto rechtvaardigt voor mij het gehele budget van Nasa’s ruimte programma.

lees verder...

Rambo 4 (2008) versus Planet Terror (2007)

vrijdag, 20 mei 2011

PlanetTerrorPlanet Terror is een overduidelijk “over the top” filmspoof uit 2007 met overdreven grafisch geweld, intentioneel slechte dialogen en een bedoeld absurde verhaallijn. Het geheel levert een uitermate vermakelijke film op die op IMDB terecht 7,5 ster krijgt. De schrijver en regisseur van deze film, Robert Rodriguez, wist extreem gewelddadige scènes op een effectieve en komische manier in zijn film te verwerken.

 

rambo 4Rambo 4 uit 2008 krijgt op IMDB 7,2 ster. Het is Sylvester Stallone, die niet alleen in zijn eigen film speelde maar hem ook schreef en regisseerde, niet gelukt om de kwaliteit van Rambo 1 ook maar enigszins te benaderen. Misschien had Rodriguez aan Stallone moeten uitleggen hoe hij het grafische geweld in Planet Terror had verwerkt en het hierin tot stijlelement wist te verheffen. Want het overdreven geweld in Rambo 4 dient geen enkel doel, het is ronduit ziekmakend.

 

Alle elementen die in een film worden verwerkt horen ten dienste van het verhaal te staan. Of geweld nu komisch, grafisch of afschrikwekkend bedoeld is, de visualisatie moet in de pas lopen met de presentatie. Zo wisten de Wachowski broertjes in de prachtige film Bound het geweld een gestileerde grafische schoonheid mee te geven en gebruikt Rodriguez het geweld in Planet Terror als komisch en historisch stijlelement. Hun scenes sluiten naadloos aan bij de verhaaltrent van de film. Stallone blijkt echter niet in staat om de juiste toon bij het verhaal te hanteren en het is hierdoor nog een hele opgave om zonder misselijk te worden Rambo 4 uit te kijken.

lees verder...

Collectieve stress

donderdag, 19 mei 2011

Het lijkt er sterk op dat een groot gedeelte van de westerse wereld aan een collectief ziektebeeld lijdt. Stress is normaal geworden. Was het vroeger nog iets voor managers, die aan stress leden omdat noch zijzelf noch niemand anders precies wisten wat zij deden, nu is er ook stress voor de man met de pet. En niet alleen meer op het werk, ook thuis, tijdens de vakantie, in de auto of zelfs in de rij bij de bakker gedragen mensen zich alsof ze er last van hebben. Op het werk wordt stress tegenwoordig zelfs verwacht. Als je er daar niet uitziet alsof je onder grote werkdruk gebukt gaat denkt men dat je het werk niet serieus neemt.

 

Waar zou dit toch door komen? Ik verdenk de managers van deze wereld ervan, zij waren het ten slotte die als eerste deze symptomen ten toon spreidden. En waarom waren en zijn managers zo gestrest? Door targets. Targets die aangeven wat en hoeveel iemand zou moeten doen. Bij veel bedrijven bestaat er nu een heel middenkader dat niets anders doet dan anderen vertellen wat zij moeten doen. Deze mensen stellen de targets op die anderen moeten halen. Maar veel van deze targets zijn dusdanig hoog geworden dat ze elke realiteitszin ontberen en ronduit beledigend zijn. Zoals alles zijn zelfs deze targets aan inflatie onderhevig en worden zij dus ook nog continu opgeschroefd wat natuurlijk tot nog meer stress leidt. Vandaag de dag heeft vrijwel iedereen targets, de bakker, de buschauffeur en zelfs de huisvrouw die vindt dat ze op één dag niet alleen de vloer in de was moet zetten maar ook de gordijnen moet kunnen wassen. We gaan als mens en samenleving langzaam kapot aan het feit dat we te allen tijde efficiënt en productief met onze tijd willen omgaan. We lijden aan collectieve stress en we doen er allemaal aan mee. Door al deze targets staan we continu op onze tenen. Maar wie op zijn tenen staat, staat niet lang.

lees verder...

Tijdsperceptie

woensdag, 18 mei 2011

Mensen kunnen tijd niet direct waarnemen, het is niet iets wat je kunt zien, horen, voelen of ruiken. We meten tijd af aan verandering. We plaatsen gebeurtenissen in een temporale context. Het één komt na het ander. Iets duurt kort of lang. Menselijke tijdsperceptie is altijd subjectief, wij hebben geen gekalibreerd orgaan waar we het verlopen van tijd mee kunnen meten. We weten zelfs nog steeds niet goed waar en hoe onze perceptie van tijd ontstaat.

 

Nu is algemeen bekend dat de subjectieve tijdsperceptie van oudere mensen duidelijk verschilt van die van jongeren. Voor ouderen lijkt de tijd steeds sneller te gaan. Dit wordt vaak toegeschreven aan hun biologische klok. Naarmate deze bij ouderen steeds langzamer gaat draaien lijkt de tijd sneller te gaan. Het is volgens mij echter vooral een zaak van geheugen en gebeurtenissen. Naarmate er meer gebeurtenissen tussen een bepaalde tijdsspanne liggen lijkt de tijdsspanne langer te duren. Dit fenomeen kom je vaak tijdens vakanties tegen. Een nieuwe stad, een nieuwe bakker, een vreemd terrasje en een halve dag in je vakantie voelt het alsof je al dagen weg bent. Het is onmiskenbaar dat jongeren een drukker leven hebben dan de meeste ouderen. Zij ervaren meer (nieuwe) gebeurtenissen dan ouderen, de tijd lijkt voor hen dus ook langzamer te verlopen. Daarbij komt nog dat een jaar voor iemand die er tien heeft geleefd een langere periode in verhouding tot zijn bestaanstijd is dan een jaar voor een tachtig jarige. Ook dit zal er voor zorgen dat een tijdsspanne in relatie tot het leven van een oudere korter lijkt. Als laatste heeft tijdsperceptie natuurlijk te maken met ons geheugen. Het geheugen van oudere mensen wordt steeds slechter en de consequentie is dat zij nieuwe gebeurtenissen steeds moeilijker opslaan. Oudere gebeurtenissen die zijn opgeslagen toen hun geheugen nog goed was worden hierdoor vaak makkelijker opgeroepen. Dit zorgt ervoor dat een oudere een gebeurtenis uit diens jeugd soms levendiger kan herbeleven dan een gebeurtenis die slechts een dag eerder is voorgevallen. Oudere gebeurtenissen lijken hierdoor dichterbij te staan en de tijdsspanne ertussen lijkt dus navenant korter.

 

Mijn Oma kon tegen het einde van haar leven zeer geanimeerd praten over haar jeugd. Toen op een avond mijn beide overgrootmoeders bij elkaar kwamen wisten ze zich gebeurtenissen en liedjes te herinneren van ver terug uit hun jeugd. Geen van hen wist echter nog wie er de dag daarvoor bij hun op visite was geweest.

 

lees ook travels with my aunt

lees verder...