Weblog

De tirannie van de geloofsovertuiging

zondag, 19 juni 2011

Momenteel woedt de discussie over onverdoofde slacht in alle hevigheid. Zoals wel vaker wordt het recht van geloofsbelijdenis tegenover de rede geplaatst. Bij deze specifieke discussie stelt men het leed van dieren tegenover het recht van mensen. Volgens mij is dat echter niet het enige discussiepunt. Eerlijker zou het zijn om te stellen dat de overtuiging van de één lijnrecht tegenover het geloof van de ander staat. De dieren zitten er tussenin, zij zijn slechts de aanleiding.

 

De overtuigingen van hen die tegen onverdoofd slachten zijn liggen niet minder aan de basis van hun bestaansrecht dan die van een gelovige. Het enige verschil is dat de overtuiging van de één vanuit een individueel besef voortkomt, terwijl die van de ander conform een dogma van een groepering is. Zo gesteld zijn beide overtuigingen uitwisselbaar en is de ene niet waardevoller dan de ander.

 

Waarom wordt er dan zo veel aandacht gegeven aan de meningen van, in principe, minderheidsgroeperingen, die zich toevallig als geloof hebben laten registreren? Waarom weegt de geloofsovertuiging nog steeds zo zwaar? Is het misschien omdat wij zo zijn geïndoctrineerd dat wij nog steeds “geloven” dat de emoties bij een gelovige dieper gaan? Dat deze heftiger en dus waardevoller zijn dan de emoties van iemand wiens overtuigingen niet vanuit een religie zijn ontstaan? Als dat zo is dan hechten wij in onze samenleving meer belang aan een doctrine dan aan een eigen mening.

 

Ik voor mezelf vind mijn overtuigingen niet minder waard dan die van een gelovige. Het is zelfs zo dat ik me beledigd voel als een gelovige mijn emoties als niet ter zake doende afdoet omdat hij wel en ik niet geloof. Voor een gelovige stopt de discussie op het moment dat het geloof ter discussie wordt gesteld. Wij staan dit vreemd genoeg toe. Met argumenten en redenaties proberen wij dit schild van onaantastbaarheid en onbuigzaamheid te slechten, maar dat blijkt volkomen nutteloos. De gelovige gelooft, wij vinden, einde discussie. We leven nog steeds onder de tirannie van de geloofsovertuiging.

lees verder...

RMS Titanic

donderdag, 16 juni 2011

Vorig jaar wilde mijn zoontje van zijn zakgeld een modelbootje kopen. De bootjes die hij zag vond hij echter of te lelijk of te duur. Daarom besloten wij dat we samen een bootje zouden nabouwen. Mijn zoontje vond de Titanic daarvoor wel geschikt. We zijn gewoon begonnen, zonder enig bouwplan of methode. We hebben er samen met veel plezier aan gewerkt en nu bijna tien maanden later is hij af. Onze Titanic is 75cm lang en bijna helemaal van karton gemaakt.

 

titanic-1titanic 3titanic 6titanic 4titanic 2

lees verder...

Maansverduistering 15-06-2011

donderdag, 16 juni 2011

Afgelopen woensdag stonden de zon, aarde en maan precies op één lijn. Dit resulteerde in een volledige maansverduistering. Deze zou plaatsvinden direct bij het opkomen van de maan boven de horizon. Helaas was het toen nog te bewolkt om het goed te kunnen zien. Later op de avond toen de maan klom was de gedeeltelijke verduistering en de rode kleur van de verduisterde maan wel goed te zien.

 

lees ook zonsverduistering 04-01-2011

maansverduistering 15-06-2011 3632maansverduistering 15-06-2011 8512maansverduistering 15-06-2011 3602

 

lees verder...

Poep is bruin

dinsdag, 14 juni 2011

Eigenlijk is het niet logisch dat onze poep bruin is. Je zou verwachten dat alle kleuren van onze voeding net zoals bij verf samen voor een grijze poep zouden zorgen. Dat is tenminste wat de kleurenleer ons leert. Groen, rood en blauw wordt samen grijs. Nu eten mensen weinig blauw voedsel en groen en rood (de overwegende kleuren uit ons dieet) worden samen wel bruin, dus dat zou keurig onze bruine poep kunnen verklaren.

 

Voor de zekerheid heb ik een klein empirisch experiment opgezet. Door twee dagen verschillend gekleurd voedsel te eten wilde ik onderzoeken of mijn poep de kleur van dat voedsel aannam. De eerste dag at ik alleen roodgekleurd eten, zoals tomaten, rode paprika, worteltjes, bietjes en rode kool. De tweede dag at ik alleen groengekleurd voedsel. Groene kool, groene paprika, sperzieboontjes, doperwtjes en spinazie moesten ervoor zorgen dat ik groene poep kreeg. Ik had stilletjes gehoopt op felrode en knalgroene poep. Maar beide dagen was mijn poep toch weer overwegend bruin. Voor zover de kleurenleer.

 

De bruine kleur van onze poep komt blijkbaar niet van ons voedsel maar van onze gal. Deze scheidt vetverterende enzymen uit die toevallig bruin zijn en voor de bruine kleur van onze poep zorgen. Zonder deze galstoffen zou onze ontlasting inderdaad grijs worden. Maar het zijn niet alleen de galstoffen en onze voeding die samen de bestanddelen van een drol vormen. Onze poep bestaat namelijk niet alleen uit onverteerde voedselresten. Ongeveer de helft van onze drollen bestaat uit bacteriën. Zoals de bekende Escherichia coli, één van de meest voorkomende darmbacteriën. Gemiddeld komen er zo’n 100 miljard tot tien biljoen van deze bacteriën per dag via onze ontlasting naar buiten. Zoiets geeft je toch een heel ander beeld van een drol?

lees verder...

De kip of het ei

zaterdag, 11 juni 2011

De vraag wat er eerst kwam, de kip of het ei, houdt nog steeds mensen bezig. Onbegrijpelijk want het is overduidelijk dat het ei voor de kip kwam.

 

Natuurlijke selectie dicteert dat door kleine foutjes in het reproductieproces iedere nakomeling verschilt van alle anderen. Dit betekent dat het ei van twee bijna (maar nog niet helemaal) kippen de genetische eigenschappen van de allereerste kip had. Deze eerste kip kwam dus uit dit eerste ei. Dus het ei kwam voor de kip want hoewel het gelegd was door een bijna (maar nog niet helemaal) kip was het wel degelijk een kippenei.

lees verder...

Oritsunagumono

zaterdag, 11 juni 2011

De nobele kunst van het vouwen van papier stamt oorspronkelijk uit China. Het is daar in de eerste of tweede eeuw direct na het uitvinden van papier ontstaan. Daarna is het overgewaaid naar Japan waar het tot zijn huidige kunstvorm als origami werd verheven. Bij origami vouwt men vanuit een meestal vierkant stuk papier de meest complexe vormen. Deze kunstvorm wordt in Japan al op de kleuterschool beoefend. Deze vouwkunst is weliswaar zeer oud maar nog lang niet uitontwikkeld. Ook moderne kunstenaars houden zich hier nog mee bezig.

 

Kunstenaars zoals Takayuki Hori met zijn Oritsunagumono. Hij heeft de vervuiling van de Japanse kusten en de bedreigingen die dat voor inheemse diersoorten oplevert als uitgangspunt van zijn werk genomen. Zijn Oritsunagumono zijn tegelijkertijd klassiek en ultramodern. Hij bedrukt transparante vellen met fragmenten van dieren en weggeworpen afval. Als de bladen zijn gevouwen komen de afbeeldingen samen. Het dier schemert als een driedimensionale röntgenfoto binnen de strakke lijnen en vlakken van het ontwerp terwijl het felgekleurde afval op de plaats van de maag van het dier terecht komt. Het effect is tegelijkertijd zeer esthetisch en verontrustend.

 

oritsunagumono7oritsunagumono1oritsunagumono3oritsunagumono2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

met dank aan Joost

lees verder...

Wolfspinnen

vrijdag, 10 juni 2011

Er zijn ongeveer 90 verschillende soorten wolfspinnen in Nederland. Het zijn jachtspinnen die hard kunnen rennen en meestal op de grond leven. Het vrouwtje draagt haar eicocon met haar spintepels achter zich aan. Deze cocon wordt af en toe losgemaakt, omgedraaid en weer vastgemaakt. Ook wordt hij regelmatig geopend, het wijfje bevochtigd de ontwikkelende eieren dan met haar speeksel en sluit de cocon weer met spinsel. Afhankelijk van de ontwikkeling van de eieren dompelen sommige soorten de cocon zo nu en dan in het water of plaatsen hun lichaam zo dat de cocon maximaal van de warmte van de zon kan profiteren. Als de eieren op het punt staan om uit te komen maakt het wijfje de cocon voor hun open. De jonge spinnetjes klimmen daarna op haar rug en worden dan nog ongeveer een week door hun moeder meegedragen.

 

wolfspin met jonkies (pardosa sp) 06-2011 8313wolfspin met jonkies (pardosa sp) 06-2011 8324-

 

 

 

 

 

 

 

lees ook: getijgerde lijmspuiter, kraamwebspin en krabspinnen

lees verder...

Libellen

vrijdag, 10 juni 2011

De larven van libellen (nymfen) leven één tot vijf jaar in het water. Daarna kruipen ze uit het water door tegen een plantenstengel op te klimmen. De larvehuid barst via de rugzijde open en het volwassen dier, het imago, breekt er uit. De witte draden die daarna nog uit de larvehuid steken zijn de adembuisjes (tracheeën) waardoor de libel in zijn larve stadium heeft geademd. Deze liepen diep zijn lichaam in en moeten, nu de libel eruit breekt, mee vervellen. In het begin van dit uitbreken (uitsluipen) zit de libel nog met deze draadjes aan zijn larvehuid vast. Pas als ze helemaal zijn losgetrokken kan de libel gewoon ademen. Vlak na het uitsluipen zijn de vleugels nog verschrompeld en het duurt even voor de libel ze opgepompt en onder spanning heeft. Libellen die net tevoorschijn zijn gekomen zijn nog erg bleek, hun kleuren komen pas dagen tot weken later volledig tot ontwikkeling.

Deze tijd van het jaar vind je de lege larvehuidjes overal tussen het gras en riet langs de waterkant.

 

libel met larvehuid (libellulidae sp) 06-2011 8034libel met larvehuid (libellulidae sp) 06-2011 8048

lees verder...

Verslikken

vrijdag, 10 juni 2011

Toen ik gisterenavond met een trippeltje naar een komedie keek probeerde ik twee dingen tegelijk te doen, lachen en slikken. Met als gevolg dat ik bijna stikte en het bier uit mijn neus kwam.

 

Een typisch voorbeeld van het feit dat onze lichamen niet zijn ontworpen om rechtop te lopen. We hebben niet alleen een zwakke onderrug, kans op een liesbreuk en onze testikels onbeschermd onder onze buik hangen (in plaats van veilig tussen onze benen) maar vrouwen moeten ook nog eens zittend plassen en we kunnen niet eens tegelijkertijd ademen en slikken.

 

De ingang van onze slokdarm en luchtpijp zitten gevaarlijk dicht bij elkaar en we kunnen er slechts één tegelijk gebruiken, niet twee. Als baby konden we nog wel tegelijkertijd drinken en door onze neus ademen. Vandaar dat je nog wel eens een baby ziet die, schijnbaar zonder te ademen, aan één stuk door aan een tepel zuigt. Ons strottenhoofd zat toen namelijk, net als bij de meeste dieren, zo hoog dat we deze twee dingen nog wel tegelijkertijd konden doen. Maar al na een paar maanden zakt ons strottenhoofd met als nadelig gevolg dat het van de willekeur van je huigje afhangt of je bier in je slokdarm of in je luchtpijp terecht komt.

lees verder...

Een spin heeft acht poten

donderdag, 9 juni 2011

“Papa, d’r zit hier een gek beestje, een spinnetje of zo”.

“hoeveel pootjes heeft ie?”

“uhh, zes, zes pootjes”.

“dan is het geen spin maar een insect, spinnen hebben acht poten”.

“oh, ok, dan is het wel een raar insect, want hij lijkt sprekend op een spin, zijn er geen spinnen met zes poten?”

“nee, een spin heeft acht poten”.

 

spin met zes poten 8299

lees verder...