Weblog

Aiphone

woensdag, 5 oktober 2011

aiphoneVoor de iPhone was er de Aiphone, ivoorkleurig, met ingebouwde speakers en zijn tijd ver voor uit. Het is overduidelijk dat Apple de naam en kleurstelling van dit magnifieke Belgische telefoonmerk heeft gestolen.

lees verder...

Meer met minder

dinsdag, 4 oktober 2011

diogenes van sinopeDe tendens van onze tijd is “meer met minder”. We zijn er allemaal van doordrongen dat we meer moeten gaan doen met minder middelen. Want het gaat niet goed, onze welvaart neemt af. Nou ja, dat is natuurlijk niet helemaal waar, onze welvaart groeit alleen wat minder langzaam. Want als ik goed om me heel kijk zijn we nog steeds behoorlijk wel-varend. We schieten misschien niet meer als een speer door het water, maar van zinken is nog lang geen sprake. Misschien moeten we met zijn allen gewoon eens even een beetje dobberen. Hebben we gelijk de tijd om eens goed om ons heen te kijken en in plaats van over onze economie een keer over onszelf na te denken. Want laten we eerlijk zijn, we willen meer (al of niet met minder) maar weten niet eens goed wat nou meer is en hoeveel meer we eigenlijk nodig hebben.

 

Maar goed, ik wijk af. Meer met minder, meer omzet, meer werk en meer welvaart met minder mensen, minder kosten en in minder tijd. Een tandje hoger zoals de bedrijfseconomen graag zeggen, dol als zij zijn op sportanalogieën. Iedereen moet er even wat harder aan trekken, wat dieper gaan, wat harder lopen. Als we er met ons allen de schouders onder zetten krijgen we die economie wel weer op gang. Er is echter één klein probleem en dat is kwaliteit, kwali-tijd. Sommige dingen kun je niet meer maken door er minder voor te gebruiken. Sommige dingen worden alleen maar beter door er in te investeren. Door er juist meer tijd en meer mensen voor te nemen. Dus eigenlijk beter door meer. Ik wil de ouder nog horen die werkelijk denkt zijn kinderen beter te kunnen opvoeden door er minder tijd voor te nemen of de trainer die denkt zijn team beter op een wedstrijd voor te bereiden door minder te gaan trainen (sportanalogie).

 

In al onze angst (lekker aangewakkerd door de media en de politiek) vergeten we dat we misschien wel blij mogen zijn met wat we al hebben bereikt. Dat nu de tijd is aangebroken om te gaan evalueren. Hoeveel welvaart kunnen we aan? Hoeveel economie hebben we nodig? Misschien is de enige juiste manier wel die van meer geluk met minder welvaart. Meer duurzaamheid met minder producten, meer productiviteit met minder overwerkte mensen, meer tijd met minder schade.

lees verder...

Tijdreizigers

woensdag, 28 september 2011

Het gebeurt regelmatig dat iemand die droomt de geluiden die hij tijdens zijn slaap hoort in zijn droom verwerkt. De droomslaap wordt onderverdeeld in de fasische REM-slaap en de tonische REM-slaap. Tijdens de tonische REM-slaap zijn dromen minder intens en wordt men van geluiden van buitenaf wakker. Tijdens de vaak veel korter durende fasische REM-slaap wordt men niet wakker van een geluid van buitenaf maar verwerkt men dit geluid in de gebeurtenissen van de droom. Tijdens de fasische REM-slaap ervaart men de heftigste emoties en de helderste beelden, de hersenactiviteit is tijdens deze REM-slaap dan ook het grootst. Hoewel de gehele cortex (het buitenste deel van de hersenen) dan actief is geldt dat vreemd genoeg niet voor de dorsolaterale prefrontale cortex, het gebied net achter ons voorhoofd. Dit gebied beheert ons korte termijn geheugen. Het zorgt ervoor dat we handelingen in de juiste volgorde kunnen plaatsen en dat we onze gedachten kunnen coördineren.

 

Het vreemde van de fasische REM-slaap is niet alleen dat wij geluiden van buitenaf in onze droom kunnen verwerken maar vooral ook dat wij dat in een blijkbaar logisch en chronologisch verband kunnen. Als je een dromer, net na het laten horen van een hard geluid, wakker maakt, herinnert de dromer zich een duidelijke volgorde van gebeurtenissen waarin dat geluid zijn logische plaats heeft. Maar aangezien wij al dromend niet weten wanneer en welk geluid we te horen krijgen, zouden we ook geen aanleiding voor dit geluid moeten kunnen dromen. Toch zijn we al dromend in staat om geluiden op een logische en chronologische manier in onze droom te verwerken. Dit zou betekenen dat we de reactie nog voor de actie kunnen waarnemen en we dus feitelijk achterwaarts door de tijd reizen. Het zou ook kunnen dat we tijdens deze droom de reactie automatisch van een actie voorzien en de gebeurtenissen daarna weer omdraaien. Onze minder actieve dorsolaterale prefrontale cortex zou er dan voor kunnen zorgen dat we deze omkering van het tijdsverloop niet als dusdanig ervaren.

 

Het feit blijft echter dat we tijdens deze REM-slaap in staat zijn om de “gewone” volgorde van actie en reactie om te keren en we dus feitelijk het natuurlijke tijdsverloop wijzigen. We zien een gebeurtenis voordat deze heeft plaatsgevonden en bewegen dus tijdens onze droom terug in de tijd. Tijdens onze slaap zijn wij allemaal tijdreizigers.

 

Lees ook: Nachtmerrie

lees verder...

Portmanteaumorfeem

maandag, 26 september 2011

Een morfeem is een deel van een woord dat niet in kleinere woorddelen met een eigen betekenis kan worden opgesplitst. Een portmanteau is een combinatie van woorden waarmee in één woord iets gezegd kan worden waar men normaal meerdere woorden voor nodig zou hebben. Zo is het woord “blog” een portmanteau van “web” en “log”. Een portmanteaumorfeem is dus ook niet in meerdere losse betekenisvolle delen op te splitsen maar geeft wel in één woord een betekenis weer waar men normaal gesproken meerdere woorden voor nodig zou hebben. Deze portmanteaumorfemen komen vooral in de polysynthetische talen voor. Zoals in het Inuktitut, de belangrijkste Eskimotaal van Groenland.

 

In deze polysynthetische taal kan men met één werkwoordsvorm iets zeggen waar wij in het Nederlands zelfs een hele zin voor nodig zouden hebben. 'Tusaatsiarunnanngittualuujunga' is zo’n werkwoordsvorm. 'Tusaa' (horen) krijgt hier vijf uitgangen, die achtereenvolgens ‘goed’, ‘kunnen’, ‘niet’, ‘heel erg’ en ‘ik’ betekenen. 'Tusaatsiarunnanngittualuujunga' betekent dus ‘ik kan het niet erg goed horen’. In deze samengestelde werkwoorden kunnen zelfs zelfstandige naamwoorden worden opgenomen. Het woord ‘Mivviliarumalauqturuuq’ (‘hij zei dat hij naar de landingsbaan wilde gaan’), is dus evenveel een werkwoordsvorm als een hele zin.

lees verder...

Evidentialiteit en liegen

maandag, 26 september 2011

“Hij zou gezegd hebben dat,..” Is een zin waarin er een combinatie wordt gemaakt tussen tijd (het verleden) en evidentialiteit (de spreker heeft het van horen zeggen en was zelf geen getuige van de uitspraak). Zou gezegd hebben, is hier een gebruik van de voltooid verleden toekomende tijd.

 

In het Nederlands is het gebruik van evidentialiteit niet verplicht. In deze zin maakt hij echter wel de herkomst van de uitspraak duidelijk. De spreker was er niet zelf bij en weet dus ook niet zeker of dat wat er werd gezegd wel waar was. Bij veel talen kun je aan de vorm van het werkwoord echter altijd zien of iemand zelf getuige was van wat hij vertelt of niet en ook of iets waarschijnlijk of zeker is. Bij deze talen is evidentialiteit verplicht. Dat maakt het voor iemand uit Australië, het Amazonegebied of de Himalaya heel wat moeilijker om te liegen dan voor een Nederlander. “Hij zij dat”, of “hij zou gezegd hebben dat” zijn twee totaal verschillende uitspraken. Omdat het voor een Nederlander mogelijk is, om afhankelijk van zijn bedoelingen, evidentialiteit te gebruiken of weg te laten, is het voor hem heel wat makkelijker om niet de gehele waarheid te vertellen. Het Nederlands is een ideale taal om in te liegen.

 

Lees ook: Dan nou toch maar wel eens even

lees verder...

Lenige dikzak

zaterdag, 24 september 2011

lenige dikzak 11-2011 0998Hij mag dan wel wat zijn aangekomen, maar hij kan nog steeds met gestrekte rug zijn tenen aanraken.

lees verder...

Struikzakspin (Clubiona terrestris)

zaterdag, 24 september 2011

struikzakspin (clubiona terrestis) 11-2011 1334-Deze spin (clubiona terrestris) leeft normaal buiten. Hij was waarschijnlijk door mijn badkamerraampje naar binnen geklommen. Dat raampje kan al lang niet meer dicht en is omwoekerd door klimop. Hij zat tegen de tegels naast mijn scheerspiegel en maakte zijn poten schoon. Het is een echte nachtelijke jager. Het was al laat en terwijl ik me klaarmaakte om naar bed te gaan bereidde hij zich voor op de jacht.

lees verder...

Ruiken en geroken worden

vrijdag, 23 september 2011

Op mijn werk ga ik tijdens mijn pauze altijd naar buiten. Als ik binnen blijf, voelt het niet als pauze. Binnen is werk, buiten is vrij. Ik loop dan een rondje. Vaak hetzelfde, soms een ander. Veel tijd heb ik niet dus mijn routes zijn beperkt. Alhoewel ik veel mensen tegen kom, praat er niemand met mij en ik spreek niemand aan.

 

Soms zie ik mensen met hun hond lopen. Zo’n hond snapt niets van zijn baasje. Zijn baasje loopt stil en afwezig alle andere baasjes voorbij, alsof hij ze niet ziet, niet ruikt. De hond blaft naar elke hond, trekt aan de riem, wil ruiken en geroken worden. Terwijl de honden bijkans op elkaar klimmen, blijven de baasjes op eerbiedige afstand van elkaar staan. De baasjes kijken naar de honden maar niet naar elkaar. Ze wisselen misschien een gemeenplaats of een glimlach uit maar veel intiemer wordt hun contact niet. Ze vervolgen zo snel mogelijk weer hun route, want zij zijn op weg terwijl de hond slechts volgt. Terwijl ze verder lopen, kijken ze niet meer naar de andere mensen. Dat doen ze pas als ze gaan zitten. Wat ze lopend niet durfden, maken ze zittend weer goed. Ze kiezen een strategisch plekje uit en draaien hun stoelen bij. Wat hun hondjes eerder met hun neus deden, doen zij nu met hun ogen. Ongegeneerd kijken ze iedereen aan. Ze bestuderen, beoordelen en geven commentaar. Hun hond blijft gehoorzaam liggen, hij snapt het niet.

lees verder...

Het stedelijke organisme

vrijdag, 23 september 2011

underwater kaartJe kunt de menselijke urbanisatie al lang als één globaal organisme beschouwen. Niet alleen de huizen in de stad zijn door wegen als bladeren aan een tak met elkaar verbonden maar ook dat kleine hutje op de hei zit met rioolbuizen, elektriciteitskabels en gasleidingen aan de menselijke stam vastgeschroefd. Steeds meer huizen en steden worden fysiek met elkaar verbonden. Het stedelijke organisme groeit gestaag verder. Zelfs schijnbaar verre plaatsen zoals Fortaleza in Brazilië, Shantou in China en Seydisfjordus in IJsland zitten aan onze woningen vast, fysiek verbonden via het internet. De soms tienduizenden kilometers lange optische internetkabels verbinden alle continenten en alle steden met elkaar. Sinds de opkomst van de auto en de trein is er geen enkel ander “vervoersmiddel” geweest dat de stedelijke globalisering zo heeft versneld. Want dat is wel degelijk wat het internet is, een vervoersmiddel, een transportband waarlangs de urbanisatie met een rap tempo in de vorm van informatie en kennis naar elk blad aan de menselijke stam wordt vervoerd. Bewoners uit grote steden geven al aan niet meer zonder internet te kunnen. De auto kunnen ze laten staan, maar internet kunnen ze niet missen. Deze sapstroom wordt meer en meer een primaire levensbehoefte.

 

Klik hier voor een interactieve kaart van de onderzeese internetkabels.

lees verder...