Weblog

Love Trump's Hate

zondag, 13 november 2016

love-trumps-hateDeze slogan van het Hillary kamp kan heel goed aan Trump zijn overwinning hebben bijgedragen. Hij zorgde er in elk geval voor dat bij elke uiting van de democraten de naam van Trump werd getoond. Goede slogans zijn niet dubbelzinnig, slogans moeten een eenduidige niet mis te verstane boodschap in zo min mogelijk woorden overbrengen. Veel slimme en dubbelzinnige teksten worden onbewust vaak niet zo gelezen. Deze door Glenn L. Campbell geschreven slogan is door veel kiezers als love Trump, of zelfs als love Trump’s hate opgevat.

 

reagan-1980De slogan van Trump, make America great again, is natuurlijk niet van hemzelf afkomstig. Ronald Reagan gebruikte hem al in 1980 tijdens zijn eigen campagne. Hij is echter wel veel sterker dan die van Hillary. Hij zorgt ervoor dat je Trump associeert met Amerika en dat mensen dus eigenlijk voor zichzelf kiezen.

 

Hillary heeft met haar dubbelzinnige slogan Trump dus onbewust in de kaart gespeeld.

 

 

Lees ook: Democratie en Schuttingtermen, Sarah bernhardt en The Greenwich Timelady.

lees verder...

Vox populi en populisme

zaterdag, 12 november 2016

92144062Populistische politici zoals Donald Trump poseren zichzelf als sterke leiders die de emoties van het volk vertegenwoordigen. Je hoort ze dan ook in het openbaar regelmatig refereren aan de wens of de stem van het volk, waarbij zij pretenderen de enige politicus te zijn die daar echt naar luistert. Om die reden hebben ze ook overwegend negatieve programma’s en spelen ze in op onvrede en angst. Het volk is tenslotte altijd ontevreden en als populist kun je daar gebruik van maken. Door collectieve onvrede te benoemen kun je mensen verenigen zonder dat ze zich druk hoeven te maken over de complexiteiten van een oplossing.

 

Omdat populistische politici een volk op hun onvrede aanspreken, hebben zij steevast een zondebok nodig. Bij voorkeur een minderheidsgroepering. Het helpt niet als je het volk vertelt dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor hun ellende. Het is veel makkelijker om Marokkanen, Mexicanen, Joden, Zigeuners, moslims, of je politieke tegenstanders de zwarte piet toe te schuiven.

 

Populisten houden daarnaast niet van nuances, compromissen of open debatten. Ze krijgen hun grootste aanhang juist in de aanloop naar verkiezingen, als de emoties het hoogst oplopen. Waarbij zij de stemmers op het hart drukken dat zij niet doof zijn voor de stem van het volk, dat zij geen achterkamer compromissen zullen sluiten, en bovenal dat zij de bron van alle ellende en alle onvrede eindelijk eens echt zullen gaan aanpakken. Dit doen ze steevast met Peppie-en-Kokkie-oplossingen, zoals deportaties, annexaties en muren. Alhoewel dergelijke oplossingen natuurlijk geen echte oplossingen zijn en veelal meer problemen veroorzaken dan ze oplossen, is de ontevreden bevolking blij dat er eindelijk eens een leider opstaat die het probleem niet alleen benoemt, maar daar ook een voor hen begrijpelijke oplossing voor aandraagt. 

 

Omdat de populistische politicus zich presenteert als de vox populi, de stem van het volk, verkrijgt hij een hechte emotionele band met zijn volgelingen. Deze schenken hem hiervoor een vertrouwen dat is geboren uit het geloof dat deze leider hun taal spreekt en als een soort van Sinterklaas hun specifieke individuele problemen gaat oplossen. Volgelingen van dergelijke leiders zijn dan ook sneller geneigd om diens gedrag, hoe afstotelijk ook, te bagatelliseren.

 

Deze combinatie van elementen, het inspelen op angst en onvrede, het benoemen van een zondebok, het bieden van een toveroplossing en het verkrijgen van het vertrouwen van de man met de pet, maakt populisten bijzonder gevaarlijk. De geschiedenis leert dat zij snel en relatief makkelijk aan de macht komen, maar dat zij totaal niet zijn opgewassen tegen de complexe taken van regeren. Het duurt meestal dan ook niet lang tot het volk weer begint te morren en wat dergelijke leiders, die de macht volledig naar zich hebben toegetrokken, dan doen, is nog maar de vraag.

 

Lees ook: De inaugurele rede van Believe me Trump, Donald Trump en The Overton Window en Democratie en Schuttingtermen.

lees verder...

Schubbige Fopzwam (Laccaria proxima)

donderdag, 10 november 2016

Schubbige Fopzwam (Laccaria proxima) 10-2016 2980Hoewel deze algemene plaatjeszwam eetbaar is, zou ik mezelf er toch niet aan wagen. Zijn naam is niet voor niets fopzwam. In het Engels noemt men hem terecht “scurfy deceiver”. Hij lijkt teveel op andere potentieel dodelijke paddenstoelen zoals het giftige mosklokje of de gordijnzwammen. Fopzwammen hebben een sterk wisselend uiterlijk dat onder andere afhankelijk is van hun leeftijd en de weersomstandigheden. Zo beginnen ze vaak felrood of oranje en verkleuren daarna naar rozebruin of grauwgrijs. De geschubde fopzwam heeft in tegenstelling tot de gewone schubzwam (Laccaria laccata) geen kale hoed maar is schurftig tot fijn geschubd en over het geheel wat robuuster. Je vindt hem vaak op natte plaatsen in naald en loofbossen. 

 

Schubbige Fopzwam (Laccaria proxima) 10-2016 2975Fopzwammen zijn ectomycorrhiza-partners van veel bomen. Dit betekent dat zij een symbiotische samenwerking aangaan, waar beide van profiteren. Deze paddenstoelen gaan vaak al in een vroeg groeistadium van een boom deze verbintenis aan. Zijn schimmeldraden groeien om de buitenkant van de wortels heen en dringen in de worteltop tot in de intercellulaire ruimtes door. Ze helpen de boom daarna bij het opnemen van water en mineralen en krijgen hier koolstof en andere organische voedingsstoffen voor terug. Sommige van deze zwammen, zoals de tweekleurige fopzwam (Laccaria bicolor) produceren zelfs giftige druppels waarmee ze nematoden of springstaartjes verlammen. Ze nemen daarna het stikstof uit deze prooien op en geven dit gedeeltelijk weer aan de boom af. Sommige van deze schimmels kunnen bomen zelfs tegen zware metalen zoals nikkel beschermen, hoewel tot nu toe nog niet bekend is hoe ze dat doen. Deze symbiose tussen schimmels en planten bestaat al meer dan 50 miljoen jaar. Veel bomen zijn op deze manier volledig van paddenstoelen afhankelijk en zouden zonder deze symbiose niet kunnen overleven. De aanwezigheid van ectomycorrhiza-schimmels is hierdoor niet alleen bepalend voor de algehele gezondheid van een bos, maar ook voor diens biodiversiteit. In sommige kwekerijen worden deze paddenstoelen gebruikt om zaailingen zich sneller te laten ontwikkelen.

 

Klik hier voor meer berichten over paddenstoelen.

lees verder...

De inaugurele rede van Believe me Trump

woensdag, 9 november 2016

Nu vaststaat dat Donald John Trump sr. de 45e president van Amerika wordt, moet ik bekennen dat ik erg uitkijk naar zijn inaugurele rede. Deze zal hij op 20 januari 2017 moeten houden, dan wordt hij ingehuldigd. Veel presidenten zijn hem voorgegaan, en hun inaugurele rede is veelal bepalend geweest voor de vorm van politiek die zij in hun ambtsjaren voerden. De speech van Barack Obama uit 2009 zal de geschiedenis ingaan als een van de beste speeches van de laatste decennia. Gezien Trump zijn onvermogen om op een genuanceerde en begrijpelijke manier complexe standpunten toe te lichten (en dan zeg ik het voorzichtig) ben ik erg benieuwd naar zijn speech. Zal deze net zo populistisch en ongenuanceerd zijn als zijn uitspraken tijdens zijn campagne, of gaat hij ons aangenaam verassen? Als je de tekst van de speech, waarin hij zich kandidaat stelde voor de positie van president van Amerika, er op na leest, belooft dat wat, “believe me”.

 

Lees ook: Donald Trump en The Overton Window.

lees verder...

Rode Heidelucifer (Cladonia floerkeana)

dinsdag, 8 november 2016

rode heidelucifer (Cladonia floerkeana) 10-2016 2745Tijdens mijn wandelingen in het bos of in het veld kom ik regelmatig korstmos met een rood kopje tegen. Ik ging er altijd van uit dat dat Rood bekermos (Cladonia coccifera) was. Pas toen ik een aantal close-up foto’s vergeleek, zag ik dat er verschillende soorten bestaan, die uiterlijk behoorlijk op elkaar lijken. Sommige hebben brede bekertjes, vertakte stammen of ander gekleurde grondbladeren. In Nederland hebben we  Cladonia –coccifera, -pyxidata, -pleurota, -deformis, -macilenta, -polydactyla, -coniocrea en Cladonia floerkeana, alle hebben ze min of meer rode kopjes met een vergelijkbaar uiterlijk. Om de determinatie nog verder te bemoeilijken, groeien ze vaak ook nog eens door elkaar. Alleen door ze heel goed te vergelijken of ze met een kleurreagens te behandelen kun je ze exact op naam brengen.

 

rode heidelucifer (Cladonia floerkeana) 10-2016 2742Het Rode bekermos is het algemeenst van deze rode korstmossen maar de iets schaarsere Rode heidelucifer (Cladonia floerkeana) kun je ook regelmatig tegen komen. Deze Cladonia-soort wordt 1 à 2,5 cm hoog, is meestal onvertakt (behalve aan de top) en heeft een grijsgroene korrelige structuur met een felrood kopje bovenop. Ze leven bij voorkeur op losse, zure en goed gedraineerde bodems met een hoog humusgehalte. Je vindt ze op bos, zand of heidegrond of op goed belicht schors van berken, dennen en zomereiken. Je ziet ze ook nog wel eens op oude rieten daken, houten palen of boomstronken. Deze Rode heidelucifer is gefotografeerd op de Utrechtse heuvelrug bij het Leersumse veld.

lees verder...

Kastanje Snuitkever (Curculio elephas)

zondag, 6 november 2016

kastanje snuitkever (curculio elephas) 10-2016 2664Veel vruchten van de tamme kastanjes zijn tegenwoordig geïnfecteerd met de larven van een klein snuitkevertje. Dit diertje komt pas sinds 1999 in Nederland voor maar heeft zich razendsnel over ons land verspreid. Je ziet ze eigenlijk nooit, ze zijn klein en leven in de bomen, waarbij ze zich vaak aan de onderkant van een blad verstoppen. Deze snuitkever (Curculio elephas) noem ik maar even kastanjesnuitkever, maar ik weet niet of hij al een officiële Nederlandse naam heeft. Net als andere snuitkevers die hun larven in noten laten ontwikkelen heeft hij een lange dunne snuit, waarmee hij een gat in de vrucht kan knagen om zijn eitje daar in af te zetten. In sommige gevallen zijn deze beestjes zo actief dat meer dan 90% van de kastanjes is geïnfecteerd. Ze worden in veel landen dan ook als een serieuze plaag geschouwd. Omdat je aan de buitenkant van een kastanje niet kunt zien of er een larve in zit merkt alleen de consument de besmetting op. Ze leven op de tamme kastanje (Castanea sativa) die, net als de kevertjes, oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied komen.  De giftige paardenkastanjes (Aesculus hippocastanum) laten ze, net als wij, links liggen.

 

kastanje snuitkever (curculio elephas) 10-2016 2648kastanje snuitkever (curculio elephas) 10-2016 2696De vrouwtjes leggen hun eitjes (een stuk of 40) in de jonge kastanjevruchten of in eikels. De larve ontwikkelt zich binnen in de kastanje en vult deze tijdens zijn ontwikkeling met vraatgangen en uitwerpselen. Als de larve is volgroeid knaagt deze een gat in de wand van de rijpe gevallen kastanje en wurmt zich naar buiten. Ze graven zich in en overwinteren op 1 a 6 cm diepte in een cocon onder de grond en komen pas in juni van het volgende jaar als volwassen kevertje naar boven. Een klein percentage doet er langer over en blijft twee jaar onder de grond.

 

kastanje snuitkever (curculio elephas) 10-2016 2710kastanje snuitkever (curculio elephas) 10-2016 2720De foto’s zijn van een larve die zojuist zijn ontsnappings-gat heeft geknaagd en uitsluipt. Hij moest veel moeite doen om zijn vette lijf door het kleine gaatje te wurmen en deed er enkele minuten over. Omdat zijn gat vlak bij het bloemrestant van de kastanje zat, kon hij zich aan het pluimpje optrekken. Hij trok zich draaiend en strekkend door het gat heen, rustte daarbij af en toe steunend op het pluimpje even uit en viel uiteindelijk op de grond.

 

Lees ook: Koolmot (Plutella xylostella) en Middellandse Zeevlieg (Ceratitis capitata).

lees verder...

Net niet Torenvalk (Falco tinnunculus)

donderdag, 3 november 2016

torenvalk (falco tinnunculus) 10-2016 2937Er zijn veel dieren waar ik nog steeds geen goede foto van heb kunnen maken. Ik heb mappen vol met opnames van dieren die er net niet goed genoeg opstaan. Net te ver weg, te veel bewogen, verkeerd belicht, verkeerd standpunt, noem het maar op. Genoeg redeneren om de foto’s af te keuren. Maar vaak zijn ze ook weer niet zo slecht dat ik ze weggooi. Soms zijn het simpelweg de enige foto’s die ik ergens van heb.

 

Zo probeer ik al heel lang om een goede foto van een torenvalk te maken, maar dat is tot nu toe nog steeds niet gelukt, ook niet met deze. Toch weer net van te grote afstand gefotografeerd, net niet goed belicht en net niet uit de mooiste hoek genomen. Weer net niet. Ter verdediging kan ik opvoeren dat deze biddende torenvalk heel hoog vloog, dat de lichtomstandigheden slecht waren en dat hij met zijn kop van me af stond. Maar dat maakt de foto natuurlijk niet beter, ik geef het echter nog niet op. Je hebt namelijk maar één foto nodig om een goede te maken, het is alleen jammer dat daar zo vaak tientallen zo niet honderden slechte foto’s aan vooraf gaan.

lees verder...

Ivoren zeepaard

donderdag, 3 november 2016

hippocampe d ivoire 10-2016 3036Dit werkstukje is, net als het vorige, uit nijlpaardivoor gesneden. Het heeft me wel veel meer tijd gekost. Het is 8,5 cm hoog en amper 1 cm dik en stelt een gedroogd zeepaardje voor. Dit mythische dier heeft een afgeplat lichaam, de kop van een paard en een lange dunne snuit. Ze hebben een opvallend hoekig skelet van beenringen, wat zowel als inwendig en uitwendig skelet fungeert. Dit maakt ze zo stevig dat ze maar door weinig dieren worden gegeten. Het beperkt ze echter ook in hun beweging en ze zwemmen stijf en rechtop, met slechts hun kleine rugvinnetje als aandrijving. Bij een gedroogd exemplaar ligt de stevige schub-loze huid strak en ingevallen over de beenringen en lijkt het alsof het diertje binnenstebuiten is gekeerd. De vele beenplaten steken aan alle kanten door de vorm en laten goed zien hoe de kooi van hun lijf is samengesteld. Dit maakt hun vorm echter wel lastiger om te snijden. Je kunt vrijwel nergens een hoek afronden en moet overal rekening houden met de uitstekende punten.

 

hippocampe d ivoire 10-2016 3033hippocampe d ivoire 10-2016 3021In tegenstelling tot andere vissen hebben zeepaardjes een lange en flexibele nek en staart. Hun grijpstaart is de enige op aarde met een vierkante, in plaats van een ronde, doorsnede. Deze vierkante staarten zijn flexibel en buitengewoon sterk. Ze bestaan uit 36 vierkante beenribben, die elk uit vier l-vormige platen zijn opgebouwd. Een ronde staart wordt sneller platgedrukt en heeft minder oppervlakte contact. Dankzij hun vierkante staart loopt het zeepaardje dus niet alleen minder risico dat deze wordt afgebeten, maar heeft hij ook een superieure grip op de glibberige planten waaraan hij zich vastklemt. Hoewel een ronde staart iets flexibeler is en een groter bereik aan bewegingen kan maken, vraag je je toch af waarom alleen zeepaardjes deze vierkante staarten hebben ontwikkeld.

 

hippocampe d ivoire 10-2016 3017De wetenschappelijke naam voor zeepaard (Hippocampus) vind zijn oorsprong in hun buitenissige vorm. Hippo betekent paard en kampos monster. Vroeger dacht men dat een Zeepaard een groot en gruwelijk beest was (zie de Codex Urb. Lat. 276 editie nr. LX van Petrus Candidus).

 

Nu dit snijwerk af is, moet ik er alleen nog een doosje voor maken, zodat het goed bij Poivre d’Ivoire past.

 

Lees ook: Het Zeepaard en Poivre d’Ivoire.

lees verder...

Lunulicardia hemicardia

zaterdag, 15 oktober 2016

Lunulicardia hemicardia 9-2016 1933Lunulicardia behoord net als Corculum tot de kokkels (Cardiidae). Deze grote familie tweekleppige kent een aantal soorten die men rekent tot de zogenaamde hartschelpen. Als je Lunulicardia bekijkt, snap je meteen waarom. In het Duits noemt men hem herzmuschel en in het Engels half heart cockel. De embryo’s ontwikkelen zich als vrij zwemmende larven die uitgroeien tot mosselachtige schelpen. In vergelijking met Corculum is Lunulicardia een stuk boller en wat minder fragiel. Ze worden ca 4cm groot en variëren in kleur tussen wit, zachtgeel en lichtroze. Het is een gewilde verzamelschelp die ook veel als geschenk wordt gegeven.

Lunulicardia hemicardia 9-2016 1929Lunulicardia hemicardia 9-2016 1940 

lees ook: Corculum cardissa.

lees verder...

De magische Plougrescant-Ommerschans zwaarden

zaterdag, 15 oktober 2016

zwaard van jupthaas 6-2016 0069De zwaard tentoonstelling Vlijmscherp Verleden in het Rijksmuseum voor Oudheden in leiden is nu helaas afgelopen. In alle eerlijkheid viel de tentoonstelling me enigszins tegen, ik vond hem te eenzijdig. Hoewel er fantastische zwaarden te zien waren, had ik toch op een iets grotere diversiteit gehoopt. Maar dat deed helemaal niets af aan het feit dat je daar voor het eerst sinds 3500 jaar alle zes de magische Plougrescant-Ommerschans zwaarden bij elkaar kon zien. Een unicum, dat zijn weerga niet kent en eigenlijk de internationale pers had mogen halen. Vreemd genoeg besteedde het museum er maar weinig aandacht aan. Waarschijnlijk zijn er te weinig mensen mee bekend.

 

Deze zes bronzen zwaarden stammen uit de midden bronstijd en zijn ca. 1500-1300 v Chr. gemaakt. Ondanks dat ze in drie verschillende landen zijn gevonden, twee in Engeland, twee in Nederland en twee in Frankrijk, zijn ze hoogstwaarschijnlijk door dezelfde maker of in hetzelfde atelier vervaardigt. De kwaliteit is ongekend hoog, eigenlijk te hoog voor het technische niveau dat wij de mensen van toen toeschrijven.  Ze zijn groot, onbruikbaar als zwaard en vermoedelijk als offerandes in vennen of rivieren achtergelaten. Ze zijn tussen de 42cm en 70 cm lang, bewust bot gelaten en hebben niet de gebruikelijke gaten voor bevestiging aan een heft. Ze zijn dus, zoals men dat noemt, ceremonieel, naar het echte nut kan men nu alleen maar raden. Toch kun je er niet omheen dat deze zwaarden stuk voor stuk een ijzersterke uitstraling hebben. Hun vorm is bijna absoluut, ze zijn volledig en compleet. 3500 Jaar oud, gemaakt op een manier die we niet volledig begrijpen, voor een nut dat ons nu ontgaat, krijg je toch het gevoel dat ze door de millennia heen alleen maar sterker zijn geworden, alsof de kracht van het water en de plaatsen waar ze zijn achtergelaten ze heeft opgeladen.

lees verder...