Weblog

Mos graffiti

maandag, 15 oktober 2012

Moss Graffiti Anna GarforthKunstenaars zoals Anna Garforth hebben aan graffiti een nieuwe dimensie gegeven. In plaats van met spuitverf maakt zij graffiti met mos. In haar groene graffiti reeks maakt ze beelden als: Big Bang, Grow, en Moss Cross. Deze methode om versneld mos te laten groeien werd voorheen vooral gebruikt door tuinarchitecten en antiquairs. Nu men het echter als graffiti gebruikt, krijgt de term stadwildernis een hele nieuwe betekenis.

 

mosgraffitiHet recept voor mos graffiti is eenvoudig: mix in een blender wat stukken mos met een halve liter yoghurt en een halve theelepel suiker. Het mengsel kun je met een kwast of spuitbus aanbrengen. Zorg dat deze graffiti op een vochtige plaats wordt aangebracht en maak het indien nodig met een plantenspuit regelmatig nat, binnen enkele weken heb je dan een mooie milieuvriendelijke graffiti.

lees verder...

Les Diaboliques (1955)

dinsdag, 9 oktober 2012

diabolique movie poster 1955Deze zwart-wit film uit 1955 eindigt met het verzoek om niet aan anderen te vertellen wat je hebt gezien. Aangezien ik van de film heb genoten zal ik dan ook niets van het plot verklappen.

Simone Signoret speelt de minnares van een agressieve hoofdmeester. Samen met zijn timide vrouw beraamt ze een plan om hem te vermoorden, maar als ze zijn lijk hebben verstopt, verdwijnt het.

 

Henri Georges Clouzot heeft met deze film een buitengewoon mooie en complexe thriller afgeleverd die nog niets aan kracht heeft ingeboet. Door het fraaie acteerwerk van de jonge Signoret en Clouzots vrouw Vera Clouzot wordt je langzaam meegezogen in hun intrige en de onvermijdelijke afdaling naar hun noodlot. De locaties en manier van filmen zorgen voor een toenemend bevoel van claustrofobie en dreiging en de film heeft genoeg angstaanjagende scenes om zelfs een horrorfan te kunnen bevredigen.

lees verder...

Oldboy (2003)

maandag, 8 oktober 2012

OldBoy-PosterDeze film hoort thuis in de top 50 beste films aller tijden. Het plot is beter dan van Memento, de cinematografie beter dan van Schindlers list en het acteerwerk beter dan van Titanic (hoewel dat laatste misschien niet zo’n prestatie is). In deze film uit 2003 laat Chan-wook Park ons zien dat de creatieve cinema nog lang niet dood is. Elke scene heeft zijn eigen kracht en schoonheid en de film wisselt moeiteloos tussen de meest uiteenlopende emoties. Als fotograaf stond ik versteld van de intensiteit en inventiviteit van sommige shots. Zelfs als je de film met je ogen dicht op pauze zou zetten word je nog getrakteerd op buitengewoon mooie beelden. Het plot is ijzersterk en volgt de emotionele ontwikkeling van de hoofdpersoon. Een schijnbaar willekeurige man wordt gekidnapt en na 15 jaar eenzame opsluiting weer vrijgelaten. Vol wraak gaat hij op zoek naar zijn kidnapper. Al zoekend vind hij meer dan hij aankan en hij leert dat hij een onvergeeflijke fout uit zijn verleden nooit meer goed kan maken.

lees verder...

De struik van het leven

maandag, 8 oktober 2012

darwins bushHoewel een analogie soms onontbeerlijk is om complexere ideeën te kunnen begrijpen kunnen analogieën ook makkelijker misbruikt worden. Eén zo’n misbruikte analogie is die van Darwin van de evolutie als een boom. Letterlijk schreef Darwin het volgende: ‘Of the many twigs which flourished when the tree was a mere bush, only two or three, now grown into great branches, yet survive and bear the other branches; so with the species which lived during long-past geological periods, very few have left living and modified descendants’. Darwin maakte de analogie tussen evolutie en een struik, waarbij elke tak gelijkwaardig is aan de andere. Enkele takken groeiden langer door en vertakten zich, zoals een boom, verder.

 

pedigree of manDe analogie met de struik werd echter vergeten en door die van de boom vervangen, ‘the tree of life’, suggererend dat evolutie een progressieve kracht is. De boom werd een ladder waarop al het leven hiërarchisch werd gerangschikt, met het blanke ras bovenop de bovenste trede, als toppunt en culminatie van de evolutie. Dit misbruik van Darwins analogie lag aan de grondslag van generaties van racistische pseudowetenschap. Net als ’de vloek van Cham’ in de bijbel, greep men deze uitspraak aan om uitbuiting en genocide te vergoelijken.

 

Lees ook: Het gevaar van een goed idee.

lees verder...

Mensen zijn drijfhout

vrijdag, 5 oktober 2012

Ik heb in Granada ooit een workshop gehad van een beroemd geograficus en antropoloog. Daarin werd ons geleerd om op een bepaalde manier naar het landschap te kijken en om te voorspellen op welke plaatsen zich menselijke nederzettingen zouden ontwikkelen. Als we rekening hielden met een aantal verschillende factoren bleken we redelijk nauwkeurig te kunnen aangeven waar steden zouden ontstaan. Door onze voorspellingen op een kale topografische kaart te vergelijken met een satellietkaart van hetzelfde gebied kwamen we tot een overeenkomst van meer dan 80%. Na een aantal dagen bleken we de berekeningsfactoren niet meer bewust te gebruiken en konden we vrijwel direct, intuïtief op een kale topografische kaart de juiste locaties voor nederzettingen aangeven.

 

Toen verbaasde het me al dat het zo makkelijk was om de grootschalige handelingen van een grote groep mensen te voorspellen. Hoewel we er vaak van uit gaan dat het makkelijker wordt om het gedrag van een groep te voorspellen naarmate deze groep groter wordt, blijken toch vrijwel dezelfde regels te gelden bij het bepalen van de locatie van kleine groepen mensen. Zo kun je op een topografische kaart van een land net zo makkelijk de plaatsen aangeven waar steden komen als op een stadsplattegrond de plaatsen waar mensen blijven stilstaan.

 

Mensen gedragen zich als drijfhout, als je jezelf mensen als een bewegende stroom voorstelt kun je gemakkelijk aangeven op welke plaatsen iemand zal blijven steken. Zo staat vrijwel iedereen net naast een deuropening en niet tien meter daar vandaan, mensen verzamelen zich op straathoeken, kruispunten, bij ingangen en bij roltrappen. Iedereen zal zich wel eens hebben afgevraagd waarom er altijd vlak naast een ingang groepjes mensen staan, waarom het altijd zo druk is bij het verlaten of betreden van een pand of trein. Dat komt omdat iedereen vrijwel instinctief de bewegingsstroom van de kudde aanvoelt en zich net als drijfhout op een rivier verzamelt bij flessenhalzen en getijdepunten.

lees verder...

Zwarte brugspin (Larinioides sclopetarius)

vrijdag, 5 oktober 2012

brugspin (Larinioides sclopetarius) 9-2012 0767Hoewel de brugspin (larinioides sclopetarius) wel wat kleur variaties kent is hij meestal geelbruin. Dit donkere exemplaar is echter bijna melanistisch. Afgezien van de witte haren op zijn cephalothorax en poten is hij vrijwel volledig zwart. Hoewel melanisme van sommige spinnensoorten in de tropen bekend is weet ik niet of dit ook bij Europese soorten voor komt. Deze brugspin zou dus zowel een erg donker als een melanistisch exemplaar kunnen zijn.

 

brugspin (Larinioides sclopetarius) 9-2012 0751De brugspin is een forse wielwebspin met een fluweelachtig uiterlijk waarvan je de webben het meest op bruggen boven stromend water vindt. Ze komen ook regelmatig voor in droge gebouwen zoals pakhuizen waar ze hun web in de buurt van een lichtbron bouwen maar je vind ze niet op vegetatie. Deze zwarte brugspin kwam ik tegen in een staalwalserij bij Luik, ze had haar web voor een TL-balk geweven.

lees verder...

Groot worden is afscheid nemen

woensdag, 3 oktober 2012

Mijn zoontjes speelgoed tractor is gisteren verkocht. Jarenlang heeft hij er mee gereden en hij heeft er bergen zand mee verplaatst, tot hij er te groot voor werd. Een jaar lang heeft hij nog bij ons in de schuur gestaan, maar uiteindelijk was mijn zoontje het met ons eens en moest hij toch maar worden verkocht. Mijn zoontje heeft afscheid genomen en de tractor is opgehaald. Toen de nieuwe eigenaar er mee wegreed heeft mijn zoontje hard moeten huilen. Hij vond het heel erg dat hij er nooit meer mee kon spelen.

 

Nog niet zo lang geleden was mijn zoontje er nog heilig van overtuigd dat hij later Batman zou worden. Hij heeft alle tekenfilms bestudeerd, alle Lego verzameld en schetsboeken volgetekend met ontwerpen voor Batarangs en Batmobiels. Tot hij laatst bij me kwam en verdrietig zij dat hij niet meer geloofde dat hij later echt Batman kon worden.

 

Mijn zoontje houdt nog steeds van knuffelen en springt nog steeds tegen me op als ik thuiskom. Toch zal hij straks zijn knuffels laten liggen en me op het schoolplein geen afscheidszoen meer geven. Hoewel ik mijn zoontje met veel plezier zie opgroeien, word ik er soms ook verdrietig om. Met elk jaar neemt hij meer afscheid van zijn jeugd, je vraagt je soms af waarom kleine kinderen zo snel groot willen worden.

lees verder...

Heavy metal urbex

dinsdag, 2 oktober 2012

heavy metal urbex 9-2012 0503In 1823 vroeg Koning Willem aan de jonge industrieel John Cockerill om een staal industrie bij Luik op te bouwen. Daarmee is het staalconcern Cockerill ouder dan het koninkrijk België zelf. John Cockerill richtte bij Hermall sous Argenteau op een eiland in de Maas een hoogoven en staalwalserij op die bijdroeg aan de economische groei van België. De fabriek in Seraing was in 1850 de allergrootste ter wereld en zorgde er mede voor dat België na het verenigde Koninkrijk de tweede economische mogendheid van Europa werd. In de hoogtijdagen werkten er meer dan 18.000 man. Het grote bedrijf was echter niet bestand tegen de economische crisis van de 21e eeuw. In 1998 werd het bedrijf overgenomen door Usinor dat in 2001 Arcelor en in 2006 Arcelor Mittal werd. Toen in 2011 de staalproductie werd stilgelegd resulteerde dat in stakingen en felle protesten. Een aantal directieleden van Arcelot Mittel werd zelfs, als protest tegen de sluiting, door het personeel gegijzeld. Er kwamen ook veel klachten binnen over de onmenselijke werkomstandigheden binnen het bedrijf. Ongevallen werden verzwegen en de directie werd beschuldigd van het vervalsen van de ongevallenstatistieken. Tijdens de laatste dagen van het bedrijf hadden de werknemers geen stromend water meer voor de douches en de toiletten, zodat ze in plastic flessen moesten plassen. Onlangs gaf Arcelor Mittel aan geen hoogovenactiviteit in Luik meer te willen. Tevens werd de geplande investering van 138 miljoen Euro in de koude lijn teruggetrokken. Door het sluiten van de staalfabriek werden 10.000 gezinnen geraakt.

 

heavy metal urbex 9-2012 0392Als je het immense terrein oploopt kruis je eerst de spoorlijnen waarop de torpedowagens of rijdende mengers langzaam staan weg te roesten. Deze wagons vervoerden het vloeibare ruwijzer over de 22 kilometer lange ‘warme lijn’ tussen de hoogovens en de staalwalserij. Als je het gebouw inloopt gaat er meteen een luid alarm af dat tot ver in de ruimte doorklinkt. Alles staat nog onder stroom, zelfs de liften werken nog. Toch branden er slechts spaarzaam wat bouwlampen. Hoewel de monitors in de controleruimtes zijn uitgeschakeld gloeien de tellers van de meetschermen rood op vanonder hun plastic afdekzeilen. Via ontelbare trappen en loopbruggen dwaal je door het gebouw zonder ook maar één moment precies te weten waar je bent. De fabriek is te groot en te chaotisch om in één keer te kunnen overzien. Het enige dat naar menselijke maat is gebouwd zijn de trappen en de kantoortjes, al het andere is gigantisch. De smeltbekkens, gietbekers, doofdeksels en kranen torenen boven je uit. De vloeren zijn met een scherp zwart gruis bedekt dat en af en toe door helblauwe lichtstralen wordt uitgebleekt. Overal liggen hittebestendige pakken en staan flessen met urine. Je vindt bekers met koude koffie op de bureaus en er hangen notities op de bulletinborden. De fabriek is leeg en vervallen maar voelt nog niet verlaten. Als je er vroeg binnenkomt, is het op veel plaatsen te donker om te zien waar je loopt. Later als het lichter en warmer wordt begint de fabriek te kreunen, platen zetten uit en schieten knappend en knarsend opzij. Het is bijna onmogelijk om je een beeld te vormen van de enorme schaal waarop hier ijzer werd verwerkt.

 

Klik hier voor meer foto's van Heavy metal urbex.

lees verder...

Inbrekersrisico

maandag, 1 oktober 2012

Er wordt momenteel heel wat geschreven over de (al of niet onzinnige) uitspraak van Teeven over het ‘inbrekersrisico’. Vrijwel iedereen is het eens met het feit dat een inbreker wel een paar flinke klappen, of misschien zelfs erger verdient. Moeten ze tenslotte maar uit onze huizen blijven. Een staatssecretaris zou echter in staat moeten zijn om opmerkingen over incidentele situaties wat beter binnen de wettelijke context te plaatsen. Maar iedereen weet dat politici niet om hun intelligentie of bekwaamheid worden verkozen, dus we kunnen het Teeven moeilijk kwalijk nemen.

 

Waar iedereen echter vrij gemakkelijk overheen stapt, is de vanzelfsprekendheid dat een willekeurige burger tot geweld over zou kunnen gaan. De angst voor geweld is namelijk één van de belangrijkste redenen waarom criminaliteit zo succesvol is. Boeven dreigen met geweld omdat ze weten dat vrijwel niemand in staat is om die bedreiging het hoofd te bieden. Hoewel iedereen zegt een insluiper met een honkbalknuppel de hersens in te slaan zal slechts een klein percentage daarvan daadwerkelijk in staat zijn om een insluiper te confronteren. Mensen hebben sterke inhibities als het op geweld aan komt. Er is vaak een forse groepsdruk, alcohol en voorwerk nodig om iemand überhaupt tot een gewelddadige actie te kunnen verleiden. De meeste van ons bukken als we worden geslagen, slechts een klein percentage slaat daadwerkelijk terug. Dit neemt niet weg dat bijna iedereen denkt en zegt niet bang te zijn om van zich af te bijten. De werkelijkheid is echter anders. Hoe graag men ook een roofdier speelt, de meeste van ons zijn kuddedieren. Slechts tot een handeling te bewegen als de kudde ons aanvoert. Staan we alleen dan blijkt het ineens heel wat lastiger om tot actie te komen. Wat we nu met deze discussies over het ‘inbrekersrisico’ proberen te bereiken is het beeld dat wij kuddedieren ook individueel in staat zijn om een roofdier te verjagen, dat de inbrekers zich moeten gaan realiseren dat we terug kunnen en vooral mogen meppen. Het is echter nooit dit gebrek aan toestemming geweest dat ons weerhield om van ons af te bijten. Wat wij nu feitelijk doen, is terugblaffen.

lees verder...

Les Yeux Sans Visage (1960)

zondag, 30 september 2012

les yeux sans visage 1960Deze griezelfilm uit 1960 heb ik enkele dagen geleden bekeken. Het is een intrigerende zwart-wit film zonder schrik-effecten, bijna als een documentaire. Het gaat over een geniale chirurg wiens dochter haar gezicht heeft verloren in een ongeluk. Hij probeert haar een gezicht terug te geven door dat van mooie jonge vrouwen, die zijn vrouwelijke assistente voor hem vangt, te transplanteren. De regisseur blijft gelukkig niet te lang stilstaan bij het politie onderzoek naar de verdwenen dames maar richt zich volledig op de arts, zijn dochter en zijn assistente. De transplantatie-scene, waarin ze het gezicht van één van de slachtoffers verwijderen, is anno 2012 nog steeds naar om naar te kijken. Maar wat me het meeste bijbleef, zijn de ijle beelden van de dochter met haar masker. Als een schim dwaalt ze met gekooide ogen door de kliniek met op de achtergrond het geluid van jankende honden. Het is een surrealistisch meesterwerkje dat je lang nadat je het hebt gezien nog bij blijft.

lees verder...