Weblog

Floronia bucculenta

dinsdag, 11 september 2012

Floronia bucculenta 9-2012 9935Floronia bucculenta is een hangmatspin van amper 5mm groot die zijn web vlak boven de grond tussen de struiken en het gras maakt. Je vindt ze veel op vochtige en lichtbeschaduwde plekken. Aangezien hij overdag ondersteboven onder dit web hangt is zijn kleurstelling omgekeerd. De meeste dieren hebben een lichte buik en een donkere rug. Floronia heeft echter een lichte rug en een donkere buik, zodat hij van onder uit bezien wegvalt tegen de lucht en van bovenaf niet opvalt tussen de vegetatie.

 

Floronia bucculenta 9-2012 9937Zoals de meeste hangmatspinnen is ook Floronia bucculenta erg gevoelig voor verstoring en ze laat zich al snel uit haar web op de grond vallen. Omdat haar lichte rug daar erg zou opvallen, neemt ze een donkerbruine schrikkleur aan. Doordat ze de witte vlekken op haar rug samentrekt krijgt haar bruine grondkleur de overhand en ‘verdwijnt’ zij tussen de vegetatie.

lees verder...

Zo maar een ideetje

maandag, 10 september 2012

We mogen straks weer allemaal gaan stemmen. Maar het mogen voelt vaak meer als moeten. Terwijl de meesten zweven wacht de rest. Als je nu eens niet precies weet wat je wilt maar toevallig wel weet wat je niet wilt? Zou het dan niet leuk zijn om twee stemmen te mogen uitbrengen? Eén voor én één tegen. Je kunt dan bijvoorbeeld:

 

a: alleen voor stemmen, of

b: alleen tegen stemmen, of

c: zowel voor als tegen stemmen.

 

Stemmen wordt dan heel wat makkelijker. Zouden we dan na de verkiezingen meer voor of meer tegen stemmen tellen? Nu kunnen we alleen nee zeggen door tegen iemand anders ja te zeggen. Misschien is dat wel helemaal niet zo’n effectief systeem.

Ik ben voor, ik stem tegen!

 

Lees ook: Politiek en Het politieke spel.

lees verder...

Het politieke spel

maandag, 10 september 2012

We leven in een massacultuur. We scharen ons massaal achter een publieke verontwaardiging en doen massaal aan sterrenverering. Alles is mega. Een mening krijgt pas waarde als hij wordt gedeeld. Iedereen lijkt zich sociaal verplicht te voelen om een stelling in te nemen, waarbij het hebben van een mening belangrijker is dan het kunnen beargumenteren daarvan. Zoals bij alle grote groepen neemt het ene woord al snel het andere mee en voor je het weet heb je een leuze. Maar een nieuwe laait vaak al op voor de oude is verstomd. Bij massagedrag is nieuwigheid dan ook belangrijker dan inhoud. In een massa bereik je iemand alleen door boven het tumult uit te komen. Helaas zijn geschreeuwde boodschappen niet altijd even genuanceerd. Politieke leuzen zijn dus niet alleen kort, ze moeten ook nog eens goed bekken. De kreet moet ten slotte gescandeerd kunnen worden.

 

Aangezien niemand precies weet wat het standpunt van een partij is en blijkbaar ook niemand ervan uit gaat dat deze partij zich na het behalen van de verkiezingen aan dat standpunt gaat houden, stemmen we dus maar niet op de inhoud maar op de vorm. De massa stemt echt niet op de partijprogramma’s van de VVD of de PVV, ze stemmen op Rutte of Wilders. Dat maakt het gelijk heel wat makkelijker voor de media. Nu kunnen ze het politieke spel afdoen als een wedstrijd, en laten we eerlijk zijn dat is het ook. De media houdt punten en scorekaarten bij en praat over de verkiezingsstrijd alsof het een wielerwedstrijd is. Net als bij veel sporten zijn er bureaus die in schatten hoe groot de overwinningskansen zijn en worden er prognoses afgegeven. De massa zit thuis achter de Tv en kijkt hoe de één de ander verbaal verslaat. Tussenstanden worden doorgegeven en de overwinnaar wordt bejubeld. Binnen het politieke spel gaat het niet om de boodschap, het gaat om het spel. Zij de knikkers wij het vermaak. De media wint, het publiek verliest.

 

Lees ook: Politiek

lees verder...

Aloe cristata

maandag, 10 september 2012

aloe aristata 7-2012 9583aloe aristata 7-2012 9597

 

 

 

 

 

 

 

Onze Aloë aristata heeft bloemen. Uit dit slechts 8cm hoge vetplantje groeit een 80cm lange bloeistengel. Hieraan zitten tere witte bloempjes die opensplijten en opkrullen.

lees verder...

Wespspin (Argiope bruennichi)

dinsdag, 4 september 2012

tijgerspin (argiope bruennichi)De eerste keer dat ik deze mooie spin tegenkwam was in de 90-er jaren op de Utrechtse heuvelrug. Deze soort werd voor het eerst in 1980 in Zuid-Limburg waargenomen en heeft zich sindsdien over vrijwel heel Nederland verspreid. De wespspin (Argiope bruennichi), vanwege zijn gestreepte uiterlijk ook wel tijgerspin genoemd, wordt in Nederland gemiddeld 1,5 cm groot. In Zuid-Europa kunnen ze echter meer dan 2 cm worden.

 

Het is een warmte minnende spinnensoort die forse populatie-schommelingen heeft. Twee jaar geleden zagen we er bij De Moer tientallen in een enkel veldje terwijl er een jaar later vrijwel geen één meer te vinden was. Deze, voor de mens onschuldige spin, bouwt haar wielweb tussen lage vegetatie. In dichte graspollen maken ze ruimte door de grashalmen opzij te buigen en samen te spinnen, hierdoor komt er een vlak ter grootte van een voetafdruk voor hun web vrij. Het centrum van dit web heeft een duidelijk zichtbaar stabilimentum. Deze zigzagband van dicht spinsel strekt zich boven en onder de naaf uit en zou, door Uv-licht te weerkaatsen insecten lokken. Ze jagen overwegend op sprinkhanen, libellen en kevers en worden vermoedelijk door hun gelijkenis met een wesp door de meeste vogels met rust gelaten.

 

tijgerspin (argiope bruennichi)Het mannetje van de wespspin is aanzienlijk kleiner (5mm) en kan maximaal twee maal met een vrouwtje paren. De mannetjes leven maar een paar dagen. Om een onsuccesvolle paring te voorkomen zoeken de mannetjes een maagdelijk vrouwtje, die ze aan haar specifieke geur kunnen herkennen. Bij elke paring laat hij één (van zijn twee) tasters in het wijfje achter. Aangezien het mannetje meestal meteen na, of soms al tijdens de paring wordt opgegeten, komen veel van hen niet aan een tweede paring toe. Mannetjes die paren met een net verveld vrouwtje zijn het succesvolst. Omdat haar kaken dan nog zacht zijn is de kans dat hij het overleeft en dus aan een tweede paring toe komt het grootst. In de late zomer zet het wijfje haar eitjes af in een grote eicocon, die ze tussen het gras ophangt. Ze bewaakt deze geelbruine cocon tot ze sterft. De eitjes komen al voor de winter uit, de jonge spinnetjes verlaten echter pas in maart van het volgende jaar hun veilige onderkomen.

lees verder...

The Avengers (2012)

maandag, 3 september 2012

Avengers 1Marvel Comics is een Amerikaanse uitgever van stripboeken die de wereld al op een gigantisch aantal striphelden heeft getrakteerd. Ze staan niet voor niets bekend als ‘The house of ideas’. Veel van hun helden hebben een eigen stripserie en gaan al decennia lang mee. Af en toe werkten deze superhelden zelfs samen en ontstonden er speciale superheldenteams zoals The avangers, die hun strip debuut in september 1963 maakten. In dit allereerste deel stonden Thor, Iron man en de Hulk tegenover Loki, een duivelse god uit Asgard. In de filmversie van 2012 worden zij in dezelfde strijd bijgestaan door Hawkeye, Black widow en Captain America.

 

new avengers posterMarvel is al een tijdje succesvol in het overzetten van hun superhelden universum naar het witte doek. Films als Ironman (2008), Thor (2011) en Captain America (2011) staan niet alleen op zichzelf maar dienen ook als een proloog voor The avengers (2012). Joss Whedon (The cabin in the woods-2011) kreeg van Marvel de opdracht om van The avengers een succes te maken. Het is hem gelukt om een mooie balans tussen ‘over the top’ actie, humor en karakterdiepgang te vinden. Hij speelt handig in op de verschillende ego’s en achtergronden van zijn personages en hun interactie zorgt er voor dat de film ook op de niet-actie momenten sterk is. De dialogen zijn interessant en de one-liners leuk. Geen enkel karakter blijft onderbelicht en iedere acteur zit goed in zijn rol. In deze film is meer ook beter.

 

The avengers krijgt 8,5 ster op IMDB. Veel critici vinden dit niet terecht en wijzen er op dat dit absoluut geen Citizen Cane is. Zij vergeten echter dat je elke film op zijn eigen merites én binnen zijn eigen referentiekader moet beoordelen. The avengers is verreweg één van de beste superhelden films tot nu toe. De regie, dialogen, special-effects en actie staan allemaal ten diensten van het verhaal. Het is een 143 minuten durende kermisrit die zowel de hardcore comic fan als de onvoorbereide bioscoopbezoeker kan boeien. Maakt het dan nog uit dat de film over onaangepaste fanatici op een hoog eiwitdieet gaat? Dat de diepere boodschap op een pak melk thuis hoort? Iedereen heeft een held nodig. De één zoekt hem op het voetbalveld, de ander in een comic.

lees verder...

The Cabin in the Woods (2012)

vrijdag, 31 augustus 2012

The Cabin In The WoodsHet is bijna onmogelijk om het over Cabin in the woods te hebben zonder iets van zijn mysterie weg te nemen. Daarom hou ik het er maar op dat het Joss Whedon wederom is gelukt om een cliché een nieuw leven in te blazen. Whedon begint zich zo langzamerhand te bewijzen als één van de beste scenarioschrijvers in Hollywood. Bekend van Buffy en Angel zullen de meeste hem wel kennen als iemand die graag een nieuwe draai aan een vaak uitgekauwd thema geeft. In Firefly, wat mij betreft zijn beste werk, combineerde hij op een uitermate succesvolle manier sciencefiction met western en in The Avengers lukte het hem om van meer ook daadwerkelijk beter te maken. Met Cabin in the woods gaat hij volledig aan de haal met een standaard horror gegeven. Vijf archetypische tieners brengen een weekendje door in een oude blokhut midden in de wildernis. Binnen korte tijd lukt het hun om een aantal zombies tot leven te brengen en begint hun ellende. Terwijl zij voor hun leven vechten is er echter een groep wetenschappers die er alles aan doet om hun het leven zuur te maken.

 

Cabin in the woods is een echte ‘tongue in cheek’ horrorfilm, met kalme pas wordt vrijwel iedereen in vrijwel de juiste volgorde op fantasierijke wijze afgemaakt. Er is genoeg spanning en bloed om het genre eer aan te doen. De acteurs spelen met zichtbaar plezier en de regie is zo strak als een tourniquet. Ondanks dat het verhaal sterk op plotwendingen leunt is het geen enkel probleem om deze film een tweede of derde keer te bekijken.

lees verder...

Magnolia (1999)

woensdag, 29 augustus 2012

magnoliaMagnolia is een film uit 1999 van Paul Thomas Anderson. Het is een drie uur durende mozaïek film, waarin binnen het tijdsbestek van 24 uur de belevenissen van meerdere personages in elkaar worden verweven. Als je deze mooie en complexe film al in één thema zou willen vangen zou je kunnen stellen dat het gaat over 'de zonden van de vader'. In het Oude Testament staat geschreven dat deze zonden een duizendmaal over de zoon worden uitgestort. In de film zoeken twee stervende vaders de vergiffenis van hun kinderen. Meerdere karakters krijgen een spiegelbeeld in een ander personage en de vele losse verhaallijnen worden op deze manier eigenlijk tweemaal verteld. Vrijwel iedereen in de film gaat gebukt onder een belastend verleden en probeert zo goed mogelijk om zijn verdriet een plaats te geven en om aansluiting te vinden bij een ander. De cast is subliem en vele onder hen spelen de rol van hun leven. De film legt met oneindig veel liefde de zielen van de verschillende personages bloot en laat ons zonder enig oordeel te geven met elk van hen meeleven. Magnolia begint met een prachtige proloog, houdt daarna elke seconde je aandacht vast en legt laag over laag van diepgang en emotie om daarna met een episch einde van letterlijk Bijbelse proporties te eindigen.

lees verder...

De reefknoop

dinsdag, 28 augustus 2012

Knopen leggen hoort bij mensen. Er zijn knopen gevonden die meer dan 9000 jaar geleden zijn gelegd. Voor veel beroepen is een goede kennis van knopen nog steeds onontbeerlijk. Knopen zijn door onze geschiedenis heen dan ook voor de meest uiteenlopende doeleinden gebruikt. Mensen leggen knopen om hun dieren mee vast te zetten, hun zeilen te trimmen, hun schoenen of stropdas mee te strikken, voor bruggenbouw, chirurgie en zelfs voor magie. Knopen zijn zo oud als de mensheid zelf.

 

herculesknoopDe reefknoop, vierkante knoop of platte knoop, is een zogenaamde verbindingssteek die al bekend was bij de holenmens. Het is een gemakkelijk te leggen knoop die wordt gebruikt om twee stukken koord met elkaar te verbinden. Je legt hem door eerst een overhandse knoop links over rechts te leggen en daarboven nog één maar dan rechts over links. Op die manier ontstaat er een knoop waarbij beiden stukken touw een mooie lus om elkaar heen vormen. Als je in plaats van het eind van het touw een lusje gebruikt krijg je de bekende veterstrik. De reefknoop is beduidend sterker dan het ‘oude wijf’ een vergelijkbare knoop waarbij je niet ‘links over rechts en rechts over links’ maar beide knopen in de zelfde richting legt. Ondanks dat de reefknoop niet goed voldoet als er veel kracht op de lijn komt te staan is het een goede platliggende knoop die minder snel schuift en beknijpt dan het oude wijf. Hij werd vrijwel overal voor gebruikt en lijkt spontaan op verschillende plaatsen te zijn ontstaan. Hij dankt zijn moderne naam aan de scheepvaart waar hij werd gebruikt om de zeilen mee te reven. Bij de oude Grieken stond hij bekend als de Herculesknoop (Herakleotikon hamma). Bij de Romeinen legden vrouwen deze knopen in een touw om het middel in de hoop dat hen dit vruchtbaarder zou maken (Hercules had 70 kinderen). De Romeinse historicus Plinius de Oudere (23-79) schreef dat wonden die met deze knoop werden verbonden, sneller genazen. Medische hulpverleners gebruiken deze knoop nu nog steeds om verbanden mee te knopen.

lees verder...

Anachronisme

dinsdag, 28 augustus 2012

Toen ik ’s avonds laat op het station in Breda op de trein wachtte, stond er een jonge vrouw naast me. Alles aan haar was anders. Ze droeg een kleurige rok tot net onder haar knieën, degelijke schoenen met bandjes en een kort jasje met schoudervulling. Het leek alsof ze uit één van de modebladen was gestapt, die mijn moeder vroeger altijd op tafel had liggen. Ze keek enigszins onrustig om zich heen. Niet onvriendelijk of agressief zoals de meeste mensen als ze niet willen worden aangekeken, maar gewoon ietwat onwennig. Ze viel meteen op. Toen ik de bijna lege treinwagon instapte, ging ze op een bankje schuin aan de andere kant van mij en het gangpad zitten. Niemand gaat ik een bijna lege trein immers naast iemand anders zitten, zelfs zij niet. Toen de meeste reizigers hun telefoon uit hun tas of jas hadden gehaald keek zij nog even om zich heen. Het was al donker dus je kon niet meer door de ramen naar buiten kijken, als je dat wel deed zag je de reflecties van onderzoekende gezichten die elkaar via deze ruiten stiekem bekeken. Zij keek ook, maar direct, niet via de ruiten. Toen ze mij aankeek gaf ik haar een beduusd knikje en werd ik getrakteerd op een ontspannen glimlach, blijkbaar was haar onrust verdwenen nu ze in de trein zat. Daarna haalde ze een breiwerkje uit haar handtas. Even later hoorde ik alleen nog het gepiep van de mobiele telefoons en het getik van haar naalden.

lees verder...