Weblog

Ganzen boven het IJsselmeer

zondag, 3 februari 2013

ganzen boven het ijsselmeer 1-2013 2756gans 1-2013 2692

 

 

 

 

 

 

 

Toen we laatst naar het IJsselmeer reden hebben we geen opkruiend ijs, maar wel veel vogels gezien. In grote groepen vlogen ze boven het half bevroren water. Hoewel de dooi was ingetreden en er al bijna geen ijs meer lag, voelde het door de harde wind kouder dan de vele vorstdagen ervoor. Ook de ganzen haden last van de wind. Ze zwabberden als speelgoedbeesten over het natte ijs en gingen regelmatig onder uit.

 

lees verder...

De mens wordt steeds dommer

vrijdag, 1 februari 2013

Het menselijke ras wordt steeds dommer. Wetenschappers menen een meetbare daling in ons IQ waar te nemen. Intelligentie is al lang niet meer wat het was en er kan zelfs gezegd worden dat een bovenmatige intelligentie maatschappelijk minder wenselijk is.

 

Sinds de cro-magnonmens, de eerste mensachtige in Europa, is onze herseninhoud met gemiddeld 250 cm3 afgenomen. Deze cro-magnon wordt gezien als de eerste moderne mens en behoort tot de Homo sapiens. Hij had gemiddeld zo’n 1600 cm3 herseninhoud, terwijl dat nu nog maar 1350 cm3 is. De cro-magnonmens beschikte dus over eenzelfde of zelfs groter intelligentiepotentieel als de hedendaagse mens. Gelukkig kun je intelligentie niet alleen aflezen aan de schedelgrootte en navenante herseninhoud, anders zou Ron Brandsteder de Nobelprijs krijgen en Stephen Hawkins geen rolstoel mogen besturen. Toch is het een feit dat intelligentie in onze moderne verzorgingsstaat minder een rol speelt dan in de wellicht uitdagender begintijd van ons ras. Deze afnemende intelligentie heeft een genetische oorzaak, want intelligentie is bovenal een overerfelijke eigenschap.

 

Sinds de mens de dominante soort op Aarde is geworden en onderwijs voor steeds meer mensen bereikbaar wordt, blijkt dat lager opgeleiden zich in verhouding beter voortplanten. Het is niet alleen zo dat hoger opgeleiden op een latere leeftijd kinderen krijgen, ze krijgen ook minder kinderen. Het navenante verschil in nageslacht is aanzienlijk. Tegenover twee generaties hoogopgeleiden staan drie generaties lager opgeleiden. Tel daarbij op dat die drie generaties ook nog eens groter zijn en je snapt dat wij als soort bezig zijn met het uittelen van onze intelligentie.

 

Een biologische tendens die volledig in de pas loopt met onze maatschappelijke ontwikkeling. Want ook daar is het de massa die de grootste stem heeft, het meerderheidsprincipe waarop onze democratie al eeuwen lang drijft. Ook binnen de natuur regeert dit meerderheidsprincipe. “There is safety in numbers”, te midden van veel gelijken ben je veilig, al was het alleen al omdat je er niet bovenuit steekt en dus niet opvalt. Opvallen staat, buiten de paringstijd, voor veel soorten gelijk aan zelfmoord. Word je er niet door de kudde uitgewerkt dan plukt een roofdier je er wel uit. Ook onze menselijke geschiedenis leert ons dat veel geniën geen lang leven waren beschoren. Des te groter hun ontdekking, des te groter het gevaar dat ze over zich afriepen. Menig genie is als ketter verbrand. Om vervolgens jaren later, door het talrijke nageslacht van degenen die hem hadden aangestoken, toch nog in eer te worden hersteld. Een schrale troost.

 

Lees ook: Homo Communicans en Lichaam en taal.

lees verder...

Nummer twee

dinsdag, 29 januari 2013

nummer twee 1-2013 2491In Friesland staat, aan een lange stille weg zonder lantaarnpalen, een lege boerderij. Ze ligt midden in het weiland, door een lang recht betonnen pad van de weg verwijderd en slechts een paar kilometer van het IJsselmeer. Er staan in de buurt geen andere huizen en de leegte er omheen strekt zich uit tot aan het water. Aan de buitenkant tegen de muur hangt het huisnummer twee. Het is het enige gebouw dat daar samen met een paar zwarte bomen onder de hemel ligt, als een plukje haar om de tepel van een platte borst. De leegte drukt er hard tegen de muren, het dak is ingestort en het natte stro ligt op de vloer. Mist en regen hebben de vele lagen behang losgeweekt en de vloer vermolmd. Het is een klein en krap gebouw van bemoste stenen en nat hout. Een kalender uit 2007 herinnert aan de tijd dat er mensen woonden maar afgezien van een paar lege kleerhangers in een kast hebben ze weinig sporen achtergelaten. De ijzeren poort aan de weg staat open, er is niets te halen, weinig te zien, geen reden meer om hem te sluiten.

 

Klik hier voor meer foto’s van: Nummer twee.

lees verder...

Achterliggers

maandag, 28 januari 2013

achterligger 1-2013 2380Gisteren zijn we naar het IJsselmeer gereden, om opkruiend ijs te fotograferen. Het was bitter koud en het waaide hard. Op de heenweg heeft het gegoten, het was donker en de regen kwam met bakken uit de hemel. Opkruiend ijs hebben we niet gezien, wel wat ganzen en een vervallen boerderij. Het was een heerlijke rit.

lees verder...

Rijp

vrijdag, 25 januari 2013

rijp 21-2013 2259rijp1-2013 2278

lees verder...

Red Lights (2012)

vrijdag, 25 januari 2013

red lightsDit is een mooi voorbeeld van een film die goed had kunnen zijn maar uiteindelijk toch teleurstelt. Sigourney Weaver speelt een oudere parapsychologe (Margaret Matheson) die samen met de natuurkundige Buckley, gespeeld door Cillian Murphy, onverklaarbare gebeurtenissen onderzoekt. Sigourney Weaver speelt naar mijn inzicht één van haar beter rollen en haar sterke karakter draagt de hele eerste helft van de film. Wetenschappelijk cynisme behoedt beide onderzoekers voor de valkuilen waar licht gelovigen in trappen en keer op keer weten ze schijnbaar paranormale zaken als eenvoudige goocheltrucs te ontmaskeren. Tot een beroemd medium, na een lange mediastilte, aangeeft om nog één maal een optreden te doen. Dit blinde medium, Robert Silver, wordt gespeeld door Robert de Niro. Hoewel hij enkele prachtige rollen op zijn conto heeft staan, behoort deze daar helaas niet bij. Hij blijft teveel zichzelf en voegt met zijn spel niets toe aan het verhaal. Silver heeft Matheson ooit één keer aan haar wetenschappelijke overtuiging laten twijfelen en sindsdien wil zij niets meer met hem te maken hebben. Silver is, vindt zij, te gevaarlijk en moet met rust gelaten worden. De jonge Buckley wil Silver echter dolgraag ontmaskeren en dringt erop aan om hem toch te onderzoeken.

 

En dan midden in het verhaal, zonder duidelijke reden, gaat Margaret dood, het sterkste karakter in de hele film wordt er om een flinterdun verhaallijntje uitgeschreven. Murphy doet daarna nog steeds zijn best, hij wordt zelfs even bijgestaan door een bloedeloze love-interest, maar zelfs dat kan de film niet meer redden. De hamvraag, of Silver nu wel of niet een oplichter is, houdt de film nog even gaande maar als op het einde om de één of ander onverklaarbare reden Murphy zelf bovennatuurlijke krachten blijkt te hebben valt de film aan gruzelementen. Tijdens de finale gooit Murphy een muntje naar Silver en deze vangt hem in een overvolle theaterzaal in volle vlucht uit de lucht, voor iedereen bevestigend dat hij niet blind is. Daar had de film eigenlijk moeten eindigen. Door toch terug te vallen op de deus ex machina van paranormale krachten vegen ze helaas het enige vraagstuk dat de film boeiend hield van tafel en valt de film door de mand.

lees verder...

Mientras Duermes (2011)

zondag, 20 januari 2013

mientras duermes posterDeze Spaanse film uit 2011 gaat over César, een vriendelijke conciërge van een appartementen-complex. Hij is rustig en beleefd en gaat bijna onopvallend door het leven. Het is hem echter onmogelijk om gelukkig te zijn en hij vindt het dan ook moeilijk om met zijn leven door te gaan. Omdat gelukkige mensen hem aan zijn eigen leegte herinneren doet hij er alles aan om bij hen de glimlach van hun gezicht te halen. En Clara, de mooie huurster van het appartementenblok waar César werkt, heeft een wel heel mooie glimlach.

 

Deze Spaanse film uit 2011 is op de Amerikaanse markt uitgebracht als Sleep Tight. While you sleep zou echter een betere vertaling van Mientras duermas zijn geweest. César wordt buitengewoon knap neergezet door Luis Tosar en de regie van Jaume Balagueró zorgt ervoor dat je tegelijkertijd met César meeleeft en hem verafschuwt. Clara wordt gespeeld door Martha Etura, in het echte leven is zij Tosars vriendin.

 

Terwijl César zich hulpvaardig en vriendelijk gedraagt, bemoeit hij zich ongemerkt en op de meest intieme manier met iemands leven. Ondanks dat César zijn verlamde moeder van zijn intenties op de hoogte houdt is er niemand die zich realiseert waar zijn acties uiteindelijk toe kunnen leiden. Als kijker voel je je bijna schuldig als je ziet hoe Clara’s privacy wordt geschonden en hoewel jij net als Césars moeder precies weet wat er gebeurt ben je net zo machteloos om er iets aan te doen. De kracht van deze film ligt in dit gevoel van onmacht en de mix van fascinatie en afschuw. Op meerdere momenten betrap je jezelf er op met César mee te leven om jezelf er meteen daarna schuldig over te voelen. De film volgt hem op de huid en legt daarmee pijnlijk de kwetsbaarheid van de appartementbewoners en de kijker bloot. Ondanks het dunne verhaaltje en de beperkte uitdieping van Césars beweegredenen is Mientras duermes een boeiende en beklemmende film, al was het alleen al vanwege de uitstekende acteerprestaties die de volledige cast neerzet. Met zijn beperkte locatie, voyeuristische insteek en kleurrijke appartementbewoners lijkt Mientras duermes zelfs een klein beetje op Rear Window. Maar waar Hitchcock zich veelal tot suggestie en onderhuidse spanning beperkt, kent Mientras duermos enkele expliciet bloederige scènes.

 

Dit is geen fijne film om te zien, maar wel een goede film om gezien te hebben. Hij raakt je op dat kleine plekje waar je kwetsbaar bent. Misschien dat je na het zien van deze film zelfs weer onder je bed kijkt, voor je gaat slapen.

lees verder...

Ranonkel

woensdag, 16 januari 2013

ranonkel 1-2013 2145

lees verder...

Vijfhonderd

dinsdag, 15 januari 2013

Het allereerst berichtje dat ik op mijn blog plaatste was op 22 juni 2010. Sindsdien zijn er 499 berichtjes in 22 verschillende categorieën bijgekomen. Met dit berichtje staat de teller op 500! Momenteel staan er 3395 afbeeldingen in 93 verschillende albums op mijn site. Tijd voor een klein overzicht.

 

De top 5 meest gelezen berichten zijn:

Sint Lucaskliniek Ekeren

Powerplant IM

Casco Hemiksem

Pastorie Het Hof

Haarzakmijten

 

De 5 meest bekeken categorieën zijn:

Natuur

Urban exploring

Dieren

Fotografie

Samenleving

 

De 5 best bekeken albums zijn:

Model

Pastorie Het Hof

Insecten

Spinnen

Dieren

lees verder...

Het geschreven woord

zondag, 13 januari 2013

Socrates LouvreLang niet iedereen is gelukkig met het geschreven woord. Socrates voorspelde dat het schrift slechts een kleine rol zou gaan spelen in onze samenleving. Vergeleken met het gesproken woord had het, volgens hem en Plato, veel te veel nadelen. Omdat het de lezer in een passieve rol dwingt, zou deze zijn geheugen minder gebruiken en daarover langzamerhand zijn controle kunnen verliezen. Het schrift zou hierdoor een vorm van vergetelheid kunnen bewerkstelligen. Verder was er geen interactie mogelijk en, belangrijker nog, het geschreven woord kon zich niet verdedigen. Het zou ongecontroleerd onder mensen voor wie het niet was bedoeld kunnen worden verspreid. Het geschreven woord, vond Socrates, had altijd hulp nodig van zijn vader, anders kon het ten onrechte worden gesmaad of misbruikt.

 

Over het belang van het geschreven woord heeft Socrates zich vergist, we weten nu dat we onze huidige samenleving, ten goede of ten kwade, grotendeels aan het geschreven woord danken. In één aspect had hij zich echter niet vergist, het geschreven woord is gevaarlijk. De pen is daadwerkelijk machtiger dan het zwaard. Juist vanwege zijn ongekende kracht om tijd en generaties te overbruggen en grote groepen te bereiken is het geschreven woord misschien wel het aller gevaarlijkste wapen ooit. Zoals Socrates al voorspelde kan een geschrift zichzelf niet verklaren of verdedigen. Het geschreven woord is een machtsmiddel dat gemakkelijk verkeerd geïnterpreteerd en misbruikt kan worden. Of het nu gaat om de Bijbel, een wetenschappelijk onderzoek, Darwins evolutietheorie of de krantenkoppen, het geschreven woord is een kind zonder vader, slechts wachtend op iemand om bij de hand te worden genomen.

 

Lees ook: Homo communicans en Lichaam en taal.

lees verder...