Weblog

Realisme in de Tilburgse kerk

woensdag, 3 april 2013

jezus st jozefkerk tilburg 3-2013 0861jezus st jozefkerk tilburg 3-2013 0870In Tilburg staat één van de lelijkste kerken van Nederland. Binnen deze St Jozef kerk, of zoals ze in Tilburg zeggen de Heuvelse kerk, staat helaas nog steeds hetzelfde beeld dat mij jaren geleden ook al naar buiten had gejaagd. Het is een kruisbeeld van Jezus. Maar waar de meeste kruisbeelden proberen om een transcendentaal gevoel van lijden en berusting over te brengen gaat dit beeld voor de keiharde confrontatie. In het bijschrift wordt met trots gesproken over het echte haar en de oogprotheses die zijn gebruikt om tot een zo realistisch mogelijke weergave van de kruisiging te komen. Dat deze mensen een hoogblonde Jezus met blauwe ogen als realistisch bestempelen vind ik op zijn minst dubieus maar ik heb meer problemen met de bijbedoelingen van dit specifieke “realisme”. Zoals bij alle beelden moet de vorm waarin iets wordt gegoten in overeenstemming zijn met de boodschap. Dit Jezusbeeld lijdt echter niet, hij straalt geen gevoel van leed, verdriet, verlies, besef of berusting uit. Dit beeld toont geen enkele emotie. Het enige waar dit beeld toe aanzet is een gevoel van walging. Met een aan het obscene grenzend plezier is de maker zich te buiten gegaan aan het tonen van blauwe plekken, schrammen, gapende wonden en druipend bloed. Als ik dit beeld zie ervaar ik geen medeleven maar een gevoel van afschuw, het is bijna alsof iemand mij ongevraagd deelgenoot maakt van zijn perversie.

 

Lees ook: De marteldood van Jezus.

lees verder...

Douaneloods Essen

zondag, 31 maart 2013

douaneloods essen 3-2013 6060De douaneloods in Essen is een bekende Urbex-locatie die al lang leeg staat. De in 1854 aangelegde spoorlijn Antwerpen-Roosendaal zorgde ervoor dat Essen in de 19e eeuw een belangrijke grenspost met bijbehorend station, douaneloods en quarantainestallen werd. Deze douaneloods lag oorspronkelijk tussen de sporen en evenwijdig aan het station. Het gebouw is in 1901 door de architect Wisselez ontworpen en in 1902 door de Antwerpse firma Bolsée en Hargot gebouwd.

 

Het is een langgerekte bakstenen goederenloods in neo-renaissancestijl. De voor en achtergevels van het gebouw waren de in- en uitrijgedeeltes en de lange middenbeuk heeft aan beide zijden verhoogde laadperrons. De dakconstructie met lichtrups is uit geklonken stalen Engelse vakwerkspanten en vooraan in de hal bevonden zich links en rechts de kantoorgedeelten boven een kelder en olieput.

 

Het gebouw diende primair als overladingsloods. De wagons met goederen werden onder de overkapping naast de loods gerangeerd en vervolgens werd, nadat alles door de douane was gecontroleerd, de lading in andere wagons in de loods overgeladen. De locomotieven draaiden er op een keerdriehoek en sloegen water en kolen in. Ter hoogte van de quarantainestallen werden er dieren gelost en geladen. Er stonden vroeger meer gebouwen zoals een wagonloods, slaapzalen en een watertoren op het terrein, maar op de douaneloods na werden de meeste gesloopt.

 

douaneloods essen 3-2013 6126Na 1975 had de loods nog maar weinig nut. Haar taken werden overgenomen door de Antwerpen Dokken en Stapelplaatsen. In 1993 werden de naar de loods leidende sporen verwijderd en sinds 2003 is het gebouw als monument geklasseerd. Momenteel ligt de loods er verlaten en verlopen bij. Ondanks allerlei plannen om haar om te toveren tot conferentie- of concertruimte is er weinig zicht op enige vorm van restauratie.

 

Het ijzer roest, het pleisterwerk ligt op de grond en de muren staan op instorten. Van de buitenkant is nog goed te zien hoe imposant en mooi dit gebouw ooit was maar aan de binnenkant is het rot en vergaan. De grote lugubere ijzeren kooi met prikkeldraad aan de voorkant in het gebouw is ooit speciaal voor de korte film “Deportatie” gebouwd.

 

Klik hier voor meer foto’s van de Douaneloods in Essen.

lees verder...

Zo licht als een vogeltje

zaterdag, 30 maart 2013

mezenschedel 3-2013 4137Iedereen die wel eens een roofvogel van het formaat bulldog op zijn armen heeft gehad weet dat die vogel heel wat minder weegt dan zo’n bijtgraag huisdier. Vogels hebben geen tanden, en dus ook geen zware kaken om deze in te stoppen. Dat zou hun schedel topzwaar maken en hen tijdens het vliegen teveel beperken. Een vogel heeft tanden vervangen door een snavel, een licht en gespecialiseerd tangetje. Alles aan een vogel is licht. Hun dunne botjes zijn hol en hebben speciale luchtzakken, ze dragen geen grammetje vet teveel en hun super isolerende veren zijn vaak te licht om zelfs maar te kunnen wegen.

 

Het schedeltje van veel kleine zangvogeltjes zoals de mussen en de mezen is nog dunner dan de schaal van de eitjes die ze leggen. Maar hoewel je door dat kleine schedeltje als een stuk papier heen kunt kijken is hij toch net als alles aan dat kleine vliegmachientje buitengewoon sterk. Iets dat vaak pas opvalt als je ziet met hoeveel kracht en energie de eigenaar een pinda openwerkt.

 

Het kleinste vogeltjes van ons land is de Goudhaan (Regulus regulus). Dat verenbolletje van 9 cm weegt amper 5 gram. De kleinste vogel ter wereld is de Bijkolibrie (Mellisuga helenae). Deze weegt slechts 1,5 tot 2 gram en is van het puntje van zijn lange snavel tot aan zijn staart maar 5 cm lang. Toch zit er in dat kleine lijfje alles wat nodig is om een vogeltje te zijn. De eitjes van dit vliegende juweeltje zijn niet veel groter dan een doperwt.

 

Lees ook: Een vlo op een vlo en De grootste of de kleinste.

lees verder...

Onze Lieve Vrouw van Fatimakerk Roosendaal

dinsdag, 26 maart 2013

fatimakerk 3-2013 5970De Rooms-katholieke Onze Lieve Vrouw van Fatimakerk werd in 1952 in de Roosendaalse wijk Fatima in gebruik genomen. Deze driebeukige basilicale kerk werd door de Roosendaalse architect J. Hurks ontworpen. De kerk heeft een voor de Delftse Stijl kenmerkend ingetogen en nederige vorm en is geheel uit baksteen opgetrokken. Het heeft een verhoogd koor, een hoge en indrukwekkende absis en een kleine dakruiter met klokken. Sinds 1994 staat deze kerk op de lijst van gemeentelijke monumenten. Op 1 april 1951 werd door Mgr. J. Baeten, de bisschop van Breda, en pastoor N. Theeuwes, ter inwijding een koker met oorkonde bij de eerste steen ingemetseld. Op 22 november 2004 werd het altaar ontruimd en het Mariabeeld de kerk weer uitgedragen. Sterk teruglopend kerkbezoek zorgde ervoor dat deze kerk na amper vijftig jaar alweer werd gesloten. Momenteel wordt de ruimte gebruikt voor allerlei bijeenkomsten en evenementen, uiteindelijk is het de bedoeling dat ze plaats geeft aan appartementen.

 

fatimakerk 3-2013 5904Van binnen valt vooral de ingetogenheid van de grote ruimte op. De alkoof van het absis wordt door hoge ronde ramen met geel glas verlicht en contrasteert daardoor mooi met het lichtere en koeler verlichte middenschip. Nu de kerk is ontruimd valt het imposante en strakke metselwerk extra goed op. Wat de onze lieve vrouw van Fatimakerk nu typeert is niet haar religieuze grondslag maar juist haar sobere en praktische ruimte. Het is hierdoor tevens één van de weinige religieuze gebouwen waar je niet automatisch fluistert.

 

Met dank aan Huub.

Klik hier voor meer foto's van de Fatimakerk.

lees verder...

Pavel Jerdanowitch

vrijdag, 22 maart 2013

exaltation pavel jerdanowitchToen Pavel Jerdanowitch in 1925 zijn schilderij “Exaltation” bij de New York’s Exhibition of the Indepandants tentoonstelde, zorgde hij voor een kleine sensatie. De critici waren het er over eens dat het hier om een meesterwerk ging en sommigen vergeleken Pavels kinderlijke expressionisme en gekwelde beeldtaal zelfs met die van Gauguin. Pavel werd al snel één van de meest genoemde namen in de kunstwereld. Nadat enkele prestigieuze kunsttijdschriften het publiek van uitgebreide achtergrondinformatie over dit nieuwe wonderkind hadden voorzien én bleek dat Pavel de oprichter van een nieuwe kunststroming en school was (de Disrumbrationist school of art), kon zijn carrière niet meer stuk. Op korte termijn kwam steeds meer werk van hem beschikbaar en de schilderijen Illumination, Aspiration, Gination en Adoration vonden wederom hun weg naar het hart van de critici en de musea.

 

pavel jerdanowitch-paul jordan-smithTot in 1927 Paul Jordan-Smith aan The Los Angelos Times opbiechtte dat hij de bejubelde Pavel Jerdanowitch was. Wat was begonnen als een wrange grap, eindigde in de vernedering van de kaste der kunstcritici. Paul zijn vrouw was wel schilderes. Haar realistische werk werd echter door de critici afgebrand. Paul Jordan-Smith riep zijn alter ego Pavel Jerdanowitch in het leven om deze vernedering te wreken. Hij flanste een schilderijtje in elkaar, noemde het Exaltation (yes, we have no bananas) en voorzag het geheel van een gejaagd kunstenaarsprofiel met bijbehorende foto. De critici slikten het als zoete koek. Omdat zij nog steeds niet goed wisten hoe ze met de moderne kunststromingen om moesten gaan, namen ze maar liever geen risico. Ze verhieven waardeloze gekrabbel tot kunst, enkel en alleen omdat het abstract was en dus wel vernieuwend moest zijn. Een fout die helaas nog steeds veel wordt gemaakt. Toen Paul Jordan-Smith zijn verhaal op de voorpagina van de krant deed, was zijn kritiek op de kunstcritici dan ook niet van de lucht.

lees verder...

Skyfall (2012)

donderdag, 21 maart 2013

skyfall poster 2012Als je de media mocht geloven is Skyfall de beste Bond film ooit. Hoe harder de media orakelde hoe goed deze film wel niet was, des te meer bezoekers er kwamen kijken. Het roffelen van de trom kostte wat, maar dat verdienen ze er blijkbaar dubbel en dwars weer aan terug.

 

Skyfall is echter niet beste Bondfilm ooit, not by far. Er is niks mis met de regie of de inzet van de acteurs, het is een echte “no expense spared movie”. Het probleem van Skyfall is dat men de kijker voor vanzelfsprekend is gaan nemen. Om er voor te zorgen dat de film nog meer opbrengt heeft Hollywood het recept teruggebracht tot zijn losse ingrediënten. Je kunt de producers bijna horen tellen, zoveel minuten actie, zoveel minuten dialoog, beetje humor, wat geweld, etc etc. Het komt echter niet tot muziek en dat is volledig de schuld van Neal Purvis en Robert Wade. Deze gelauwerde scenaristen hebben er dit keer een potje van gemaakt. Maar, zolang je maar niet al te kritisch proeft, ziet wat er op je bordje ligt er wel smakelijk uit. Skyfall is een allegaartje van mooie ingrediënten die bij elkaar geen goed gerecht maken. De verschillende fragmenten van de film passen gewoonweg niet bij elkaar en de scenaristen hebben te weinig gedaan om ze met elkaar te verbinden.

 

Sam Mendes blijft echter een bekwame regisseur. Terecht beloond met een Oscar voor het prachtige American beauty, laat hij zien dat hij nog steeds vakwerk kan afleveren. Skyfall ziet er prachtig uit en er gebeurt meer dan genoeg om je aandacht van de gaten in het script af te houden. De meeste mensen zullen het rucksichtslos slikken.

 

Ik vind Daniel Craig één van de betere zo niet de beste James Bond uit het 50 jarige pantheon van Mi6 agenten. Craig was de eerste Bond die er uit zag alsof hij ook daadwerkelijk alles kon uitvoeren wat het script hem liet doen. Het verfrissende Casino royale uit 2006 was van begin tot eind echter stukken beter dan Skyfall. Alleen al de titelsong en de begintitels van Casino royale waren interessanter dan het irritante songfestival melodietje van Adele. De antagonisten waren geloofwaardiger, het script was intelligenter en de emoties liepen dieper. Zelfs het einde was stukken beter dan de lauwe Home alone rip off van Skyfall. Deze 23e Bond film is buitengewoon vermakelijk, het is echter niet de culminatie van 50 jaar filmgeschiedenis.

lees verder...

Kietelen

dinsdag, 19 maart 2013

Ik kan heel goed tegen kietelen, mijn partner en zoontje daarentegen niet. Zij kunnen zelfs zo slecht tegen kietelen dat als ik alleen al met een grijns op mijn gezicht bij hen in de buurt kom, ze al gaan lachen. Pavlov ten top. Het rare is dat ik wel heel goed tegen stevig kietelen kan, maar helemaal gek wordt van het wasmerkje van mijn trui. Door dat irritante zachte gekietel lopen de rillingen over mijn rug, ik moet er echter nooit door lachen. Maar ook als ik naar een natuurdocumentaire over mieren, luizen, vlooien, spinnen of pissebedden kijk, voel ik dat gekriebel over mijn lijf, het is dan bijna onmogelijk om niet te gaan krabbelen. En wat blijkt, dat gekrabbel is besmettelijk. Als er iemand naast je zit te krabbelen doe je vanzelf mee. Misschien stamt dat nog uit de tijd dat we elkaar vlooiden, maar net als geeuwen is krabbelen zo besmettelijk als de neten.

 

Als ik mezelf zachtjes kietel kan ik wel rillingen en een krabrespons oproepen maar mezelf aan het lachen kietelen is me nog nooit gelukt. Iemand met stevig kietelen aan het lachen maken kan blijkbaar alleen bij een ander. En net als bij elke marteling zit die magie niet in het toebrengen van pijn of genot maar in de macht om het te stoppen.

 

Lees ook: Blozen.

lees verder...

Carbonpapier

maandag, 18 maart 2013

titan carbon paper 3-2012 4553Toen we nog op typmachines werkten, hadden we allemaal wel wat velletjes carbonpapier in huis. Met dat zwarte knisperende blaadje doorslagpapier achter je brief kon je direct een kopie maken. Als je zoals ik een stevige aanslag had soms zelfs wel vijf kopieën tegelijk. Nu alle typmachines naar de rommelmarkt of zolder zijn verhuisd, gebruikt vrijwel niemand dit carbonpapier nog. Toch is het een fantastische uitvinding, en niet alleen voor brieven. Ik gebruik het vooral om snel en makkelijk een schets of tekening op een andere ondergrond over te brengen. Carbonpapier wordt om dezelfde reden nog steeds door veel pottenbakkers, tatoeëerders en kunstenaars gebruikt.

 

Dit oude pak Titan carbonpapier is van de Columbia Ribbon & Carbon Mfg. Co. Ltd. Dit Engelse bedrijf bestaat nog steeds en hun patent op een vernieuwd productieproces voor carbonpapier stamt al uit 1944.

 

Momenteel klinkt de tijd van typmachines en carbonpapier nog door in e-mails. Als je daarin iemand cc zet, krijgt buiten de ontvanger nog iemand een kopie, cc staat dan ook letterlijk voor carbon copy. Bcc staat voor blind carbon copy, de geadresseerde weet dan niet dat iemand anders een blinde kopie heeft gekregen.

 

Lees ook: Punaises.

lees verder...

Blikken tongetjes

zondag, 17 maart 2013

Ik moest er laatst aan denken. Als je uit het water kwam, met je schouders opgetrokken, liep je met stijve benen naar je handdoek, een kleurig eiland van warmte. Je ging snel op je buik liggen met beide armen onder je. Meestal was het te druk of kwam je net te laat. Dan lag je aan de verkeerde kant van het veld, in de schaduw van de hoge bomen en struiken die het zwembad van de weg afscheidde. Als je geluk had, lag je uit de wind en in de zon, dan was je zo weer warm. Als je je dan omdraaide kwam je droge rug op de koele vochtige vlek die je natte lichaam op de handdoek had achtergelaten. Met je ogen dicht keek je omhoog, naar de kleuren achter je oogleden. Af en toe kwam er een wolk voorbij en voelde je de temperatuur zakken. Als de schaduw voorbij was leek het alsof de wereld opzwol. Met stijf dichtgeknepen ogen vulde het warme licht je hoofd. Pas als je helemaal was opgedroogd en de warmte begon te branden, draaide je je weer om. De kleuren achter je ogen bleven, ook als je ze opende. Het duurde even voor je weer goed kon zien.

 

Als je naar het water liep was je op je hoede. Terwijl je jezelf tussen ontelbare eilandjes door manoeuvreerde keek je goed op de grond. Want als je niet uitkeek trapte je in iets scherps. Zo was ik een keer bijna de kleine teen van mijn linkervoet kwijtgeraakt. Na een korte scherpe pijn, bijna alsof iemand me kietelde, zakte ik door mijn benen. Pas toen ik zat en merkte dat ik mijn voet vasthield kwamen de pijn en het bloed.

 

Van mijn ouders kregen we altijd wat te snoepen en wat zakgeld mee. In een klein kraampje kon je daar een ijsje of een koud blikje fris voor kopen. Als je dat blikje opentrok, spatte de koude druppels als het vuur van een sterretje tegen je handen omhoog. Het lipje gooide je weg. Hoewel we wisten dat dat gevaarlijk was deden we het toch. Soms speelden we er eerst nog mee. Je kon het scherpe druppelvormige stukje blik van het ringetje breken. Omdat daar twee kleine gleufjes inzaten, kon je het lipje daar insteken en door het naar achter te trekken het ringetje als een klein draaiend ruimteschip wegschieten. Als je het goed deed haalde je daar soms wel zes meter mee en als je heel goed mikte misschien zelfs wel één van de meisjes op het volgende eiland.

 

Het zwembad lag bezaaid met deze blinkende scheermesjes. Voor de ringetjes hoefde je niet bang te zijn, veel meisjes droegen die als een trofee aan hun vinger. Het waren de kleine blikken tongetjes die zo gevaarlijk waren, verstopt tussen het gras waren ze moeilijk te zien. Ik kan me niet herinneren dat we er een naam voor hadden maar iedereen wist wat het was. Later werden ze vervangen door lipjes die je in het blikje moest drukken. In plaats van je tenen waren nu je vingers in gevaar. Tegenwoordig gebruiken we kleine hefboompjes. Het lipje blijft nu aan het blikje en je kunt je niet meer snijden. Tot ver in de jaren zeventig waren de treklipjes echter immens populair, het is een raar idee dat mijn zoontje nooit zo’n ringetje zal wegschieten of het gevoel van overwinning zal kennen als een meisje dat ringetje aan haar vinger draagt.

 

Lees ook: Twijfels in het donker en De geur van mijn vader.

lees verder...

Cave idus Martias

vrijdag, 15 maart 2013

Het is vandaag de 15e maart. 2057 Jaar geleden werd Julius Caesar vermoord. En hij was nog wel gewaarschuwd.

 

De romeinen telden de dagen van de maand niet, zoals wij dat nu doen, van de eerste tot de laatste dag van de maand. Zij telden terug van drie vaste punten in een maand. Het midden van een maand werd Ides genoemd. Caesar was door de waarzegger Spurinna gewaarschuwd dat hem kwaad zou worden berokkend voor de tweede helft van de maand. Terwijl Caesar naar het Theater van Pompeï liep, kwam hij langs deze waarzegger en grapte hij dat de Ides van maart was gekomen, daarmee zinspelend dat de voorspelling niet was uitgekomen. De waarzegger antwoorden met: Ja, maar ze is nog niet voorbij. Dezelfde dag werd Caesar door 60 verraders, aangevoerd door zijn eigen zoon Brutus, neergestoken.

 

Shakespeare nam deze waarschuwing van Spurinna in zijn toneelstuk Julius Caesar over en sindsdien is de waarschuwing: “beware the ides of March” een gevleugelde uitspraak.

 

Julius Caesar Acte 1, scene 2, 15-19

 

Caesar:

Who is it in the press that calls on me?

I hear a tongue shriller than all the music.

Cry “Caesar!” Speak, Caesar is turn’d to hear.

 

Soothsayer:

Beware the ides of March.

 

Caesar:

What man is that?

 

Brutus:

A soothsayer bids you beware the ides of March.

lees verder...