Weblog

Bierbrouwerij Eylenbosch

vrijdag, 10 januari 2014

bierbrouwerij eylenbosch 11-2013 7747Deze brouwerij uit Schepdaal stamt uit 1851 en heeft tot 2001 gebrouwen. Het brouwde een stevig Kriek en Geuze bier. Het kapitale gebouw ligt er nu vervallen bij en wordt alleen nog bezocht door airsofters en urbexers. Op 24 juni 2012 stapte er een Nederlandse airsofter verkeerd van een dak en kwam dodelijk ten val, sindsdien is het terrein verzegeld en verboden gebied. Hoewel de eigenaar zegt het te willen ombouwen tot een appartementengebouw lijkt het, net als zoveel andere lege gebouwen in België, tot een langzaam verval te zijn verdoemd.

 

bierbrouwerij eylenbosch 11-2013 7795Veel gedeeltes zijn volledig verrot. De trap van het woongebouw hangt als een natte cracker tegen de muur en veel van diens hogere verdiepingen zijn onbereikbaar. De balletjes van airsofters liggen werkelijk overal en je moet goed oppassen er niet over uit te glijden. De muren en vloeren zijn vergeven van schimmel en mos. De bewerkte plafonds, dikke wandbekleding en houten panelen van het woongebouw herinneren aan een tijd dat hier goed geld werd verdiend. De stenen brouwerstoren leidt tot vele kale verdiepingen waar elk spoor van koper is verdwenen. Door de lege ramen valt het licht in strepen en patronen op de bemoste betonnen vloeren. Er zijn veel plekken waar je gemakkelijk een verkeerde stap kunt doen. Je kunt je goed voorstellen dat hier iemand zijn dood tegemoet is gevallen. Op de zolders vind je nog wat politieafzetlint, gebroken vaten en lege flessen. Veel van de houten bierkratjes met daarop de naam Eylenbosch-Schepdaal zijn kapot geslagen en alle tonnen liggen in duigen.

 

Klik hier voor meer foto's van Bierbrouwerij Eylenbosch.

lees verder...

Kamsalamander (Triturus cristata)

donderdag, 9 januari 2014

grote watersalamander (triturus cristatus) 10-2013 7099grote watersalamander (triturus cristatus) 10-2013 7103De Kamsalamander, ook wel Grote Watersalamander genoemd, komt gelukkig nog vrij veel voor in de vele watertjes van het Natuurgebied De Brand bij Udenhout. Dit voormalige hoogveengebied is nu één van de belangrijkste amfibieëngebieden van Nederland. Behalve veel salamanders leven er ook enkele bijzondere kikkersoorten zoals de boomkikker.

 

De Kamsalamanders lopen de laatste jaren flink in aantal terug. Ze kunnen zich slecht handhaven in gecultiveerde gebieden en er zijn steeds minder wilde moerasgebieden in Nederland.  In de Brand lopen echter nog genoeg riviertjes en irrigatiekanalen waar ze in kunnen overleven. Tijdens de paartijd hebben de mannetjes een hoge getande rugkam die vanaf hun kop tot aan het puntje van de staart loopt en een parelmoeren band aan de zijkant van hun lichaam. De buik en onderkant van zijn poten en staart zijn oranje of zwavelgeel en zijn vijfvingerige poten hebben geen zwemvliezen.  Achter zijn ogen liggen paratoïden, gifklieren waaruit hij een bijtende stof kan afscheiden. Na de paartijd slinkt de kam en verdwijnt de parelmoerenband, de huid trekt samen en wordt ruwer en wrattig. De meeste salamanders overwinteren op het land. Hier rusten ze in holletjes, onder boomwortels of onder mos.

 

Zijn grootste vijanden zijn reigers, watervervuiling en biotoopafname. In gevangenschap kunnen ze 27 jaar oud worden. Ze zijn bij de wet beschermd en staan op de Rode Lijst. Onlangs werd in Vught nog een bouwproject afgeblazen omdat men larven van de Kamsalamander in een nabijgelegen sloot had gevonden. 

lees verder...

Rattenschedel

woensdag, 8 januari 2014

rat (rattus norvegicus) 1-2014 8542rat (rattus norvegicus) 1-2014

Bekijk ook: Beverrat.

lees verder...

Olijfslak (Oliva miniacea marrati)

dinsdag, 7 januari 2014

Olijfslak (Oliva miniacea marrati) 185De patronen en kleuren van olijfslakken kunnen binnen eenzelfde soort enorm variëren. Dit maakt het vaak lastig om een specifieke schelp te determineren. Olijfslakken hebben allemaal, net als de Cypraea, een dikke glanzende email laag, deze wordt door de twee flappen van de mantel van de slak die de schelp tijdens zijn leven omhullen, afgescheiden. De hier afgebeelde Oliva miniacea kent ook veel exemplaren met een licht gevlekte tekening. Deze specifieke variëteit uit de Filipijnen is zo donker als ebbenhout en lijkt meer op een dadel dan een olijf. Zoals alle Olijfslakken heeft ze een lange brede mondopening en een korte top met een gegroefde sutuur. Ze zijn veelvoorkomende carnivoren die in tropische zeeën in het zand leven. Het zijn de snelst bekende gravers van alle slakken. Ze foerageren ’s nachts en leven van visresten, vlees van schelpdieren en kleine krabben. Overdag verbergen ze zich onder het zand. Net als de Muricidae scheiden ze een slijm uit waarvan men een paarse kleurstof kan maken.

lees verder...

Aal de Dragonder

zaterdag, 4 januari 2014

Dragonders waren voetsoldaten die een paard gebruikten om zich snel te verplaatsen. In de tweede helft van de zeventiende eeuw waren deze lichte cavaleristen buitengewoon succesvol in de strijd. Hun naam is afkomstig van het Franse dragon (draak) en verwijst naar het vaantje in de vorm van een draak die zij met zich meevoerden. Dragonders waren woeste, ruwe kerels die regelmatig met elkaar op de vuist gingen.

 

skelet te paardAan het begin van de 18e eeuw (voor 1710) vond er in Rotterdam een vechtpartij tussen soldaten plaats waarbij één van hen het leven liet. Na onderzoek van het lijk kwam aan het licht dat deze dode soldaat geen man maar een vrouw was die zich jarenlang succesvol als man had voorgedaan. Haar lichaam werd overgedragen aan de geneeskundige school en daar gebruikt voor de anatomische lessen.  In plaats van een begrafenis wachtte haar, als straf voor haar travestie, het ontleedmes van de chirurg. Ze werd gevild en uitgebeend. Haar huid werd opgezet en haar skelet plaatste men op het geraamte van een paard. Dit skelet heeft ruim een eeuw in het Rotterdamse theatrum anatonicum gestaan. Hier werd het aan bezoekers getoond als het skelet van een onbekend vrouwspersoon dat lange tijd als dragonder dienst had gedaan en uiteindelijk door haar kameraden was doodgestoken. Het skelet droeg een muts met daarop in gele letters haar toegewezen naam: Aal de Dragonder. Toen de snijkamer vanaf 1720 voor het publiek werd opengesteld werd Aal een echte bezienswaardigheid en verwierf zij een zekere bekendheid. Door de tijd heen zijn haar stoffelijke resten echter kwijtgeraakt en nu is niet meer te achterhalen wie zij was en waarom zij had besloten als man door het leven te gaan.

 

Het woord Dragonder ging men daarna steeds meer gebruiken voor een manwijf en de betekenis verschoof van lichte cavalerist naar kenau. Zo heeft Aal toch nog wraak genomen op haar moordenaars. Er is nu bijna niemand meer die bij de naam Dragonder nog aan een man denkt.

lees verder...

3D print portret

vrijdag, 3 januari 2014

3d buste 1-2014 85043d buste 1-20148509Onlangs heeft iemand mijn hoofd driedimensionaal in gescand en op een 3d printer uitgeprint. Het resultaat is een kleine 5cm hoge buste. De printer waarmee dit is gedaan schrijft als het ware het beeld. Door met dunne lijntjes sneldrogend plastic mijn gezicht lijntje voor lijntje na te tekenen bouwt hij laag voor laag een beeld. Je kunt van dichtbij goed zien hoe zo’n print is opgebouwd. Alle tekeningen liggen op elkaar en het is net een kaart met hoogtelijnen. Toch zijn niet alle lijntjes hetzelfde, er zijn kleine variaties in dikte. Alsof mijn gezicht is geschreven als een lied in de groeven van een driedimensionale langspeelplaat.

lees verder...

Gelukkig 2014

woensdag, 1 januari 2014

2014

lees verder...

Papiernautilus (Argonauta hians)

dinsdag, 17 december 2013

argonautArgonauten zijn octopussen die alleen oppervlakkig bezien op Nautilussen lijken. Bij de beroemde Nautilussen is hun schelp een “echte” schelp, ontstaan in de eierzak en vergroeid aan het dier. Bij de Argonauten of Papiernautilussen maakt het vrouwtje een eiermandje uit calsiet en magnesium-carbonaat dat sterk op een schelp lijkt. Na haar geboorte moet ze zelf voor haar uitwendig skelet zorgen dat niet alleen haar maar ook haar jongen moet beschermen. Argonauten zijn zwervende roofdieren die net als andere cephalopoden van kleur kunnen veranderen en zichzelf door middel van straalaandrijving voortbewegen. Tevens vertonen ze een eigenschap die vele koppotigen delen, ze zijn buitengewoon intelligent. Zo gebruiken ze vaak kwallen als een soort van visnet. Ze grijpen een kwal bij zijn top, eten zich daardoorheen tot aan de kwal zijn gastrale holte en gebruiken zijn tentakels als een vangnet om voedsel binnen te halen. De kwal fungeert zo niet alleen als een visnet maar de Argonaut gebruikt hem ook als verdedigingswapen tegen roofdieren zoals tonijnen en dolfijnen.

 

Nemo Aronax sail-fishArgonauten hebben twee brede en platte tentakels waar ze hun schaal mee vast houden. Vroeger dacht men dat deze tentakels ook nog ergens anders voor werden gebruikt. In 300 v Chr. Suggereerde Aristoteles dat de vrouwelijke Argonauten hun papierdunne schaal als een bootje gebruikten. Met haar tentakels in het water als roer en haar twee verbrede tentakels als zeil zou ze hierin over het weidse oceaanoppervlak varen. Een fantasierijke beschrijving waar Jules Verne in zijn 20000 Mijlen onder Zee dankbaar gebruik van heeft gemaakt.

 

papier nautilus (argonauta hians) 12-2013 8457De papierdunne schaal wordt echter niet als bootje gebruikt. Onlangs heeft men ontdekt dat Argonauten in hun smalle schelp luchtbellen vangen. Door aan het oppervlak te schommelen neemt de argonaut een luchtbel in zijn schelp op. Als hij daarna duikt werkt deze lucht als een drijftank die ervoor zorgt dat het dier zonder al te veel energie te verspillen makkelijk op dezelfde diepte kan blijven. Zo gebruikt de Argonaut zuurstof op eenzelfde manier als een onderzeeër balast.

 

iconographie du regne animal de cuvier 1829Alleen vrouwelijke Argonauten zijn in staat om een schelp te maken. De minuscule mannetjes halen vaak maar eentiende van de lengte van de vrouwtjes en zijn helemaal onbeschermd. Wel hebben ze een zeer gespecialiseerde “arm”. Deze hectocotylus heeft een grote spermatofoor en wordt vaak in een zak door het mannetje meegedragen. Na paring breekt deze arm af en blijft hij steken in de vrouwelijke geslachtsopening. George Cuvier beschreef deze arm foutief als een parasitaire worm. Het duurde even voor de wetenschap kon accepteren dat er geslachtsorganen waren die bij een paring konden afbreken. Een bevrucht wijfje legt haar eieren in de schaal, als deze uitkomen wordt zij door haar eigen jongen naar buiten geduwd en sterft ze. Terwijl haar jongen beschermd door een papierdunne wand veilig aan het oppervlakte van de oceaan voortdrijven, zakt zij naar de diepte.

 

 

Jules Verne beschrijft in zijn fantastische 20000 Mijlen onder Zee hoe de Nautilus wordt omringd door een zee van Argonauten:

 

Hoofdstuk 25:

 

Tegen vijf uur 's avonds, even voor de korte schemering, die in de

keerkringsstreken dag en nacht bijna onmiddellijk op elkander doet

volgen, werden Koenraad en ik door een zonderling schouwspel getroffen.

 

Er bestaat een bevallig diertje, dat volgens de ouden het geluk

voorspelde: Aristoteles, Athenacus, Plinius en Oppianus hadden

het beestje nauwkeurig bekeken en daarvoor al de dichterlijke

beschrijvingen van de Grieksche en Romeinsche geleerden opgehaald;

zij gaven er de namen aan van Nautilus en Pompilus; maar de nieuwere

wetenschap heeft deze benaming niet behouden, want dit weekdier is

thans bekend onder den naam van "Argonaut".

 

Welnu, het was een troep van die Argonauten, die op dat oogenblik op

de zee zwommen, wij telden er verscheiden honderden; deze bevallige

weekdieren zwommen achteruit door middel van een pijp, die hen in

beweging brengt, en waardoor zij het water, dat zij bij de ademhaling

binnen krijgen, weeruitspuiten. Van hun acht voelarmen dreven er zes,

die zeer lang en dun waren, op het water; terwijl de beide anderen,

die aan de einden omgekruld waren, overeind stonden, en dienst deden

als kleine zeilen. Ik zag duidelijk hun spieraalvormige schelp, door

Cuvier bij een netgevormde sloep vergeleken; het was inderdaad een

schuitje, dat het dier draagt en het heeft afgescheiden, zonder dat

het er aan vast is gehecht.

 

"De Argonaut kan zijn schelp verlaten," zei ik tot Koenraad, "maar

hij verlaat ze nooit."

 

"Dan doet hij net als kapitein Nemo," antwoordde Koenraad, "daarom

zou hij zijn vaartuig liever 'Argonaut' hebben moeten noemen."

 

Gedurende een uur dreef de Nautilus te midden van die weekdieren, toen

werden deze plotseling door ik weet niet welken schrik bevangen. Als

op een gegeven teeken gingen de zeiltjes naar beneden, de voelarmen

werden ingetrokken, het lichaam kromp samen, de schelpen keerden om,

veranderden daardoor haar zwaartepunt en verdwenen plotseling onder

de golven. Het was het werk van een oogenblik; nimmer manoeuvreerden

de schepen van een vloot met meer juistheid.

lees verder...

Gewone Kikkerschelp (Bufonaria rana)

woensdag, 11 december 2013

Gewone Kikkerschelp (Bufonaria rana)Kikkerslakken (Bursidae) danken hun naam aan hun wrattige paddenhuidachtige uiterlijk. Ze zijn nauw verwant aan de tritonhorens en leven in warm ondiep water. De Gewone kikkerschelp dankt zijn wetenschappelijke naam aan de padden (Bufo) en de kikkers (Rana). Hij wordt ongeveer 7,5 cm groot en is heel algemeen. Boven aan de mondopening ligt de diepe inkeping van het anale kanaal. Deze valt steeds samen met de vorige posities van dit kanaal en vormen twee grote vinnen aan beide zijkanten van de schelp.

lees verder...

De Campo del Cielo Meteoriet

woensdag, 4 december 2013

campo del cielo meteoriet 12-2013 8281In 1576 gingen de Spaanse bezetters  van Noord Argentinië op zoek naar de bron van ijzer waar de inlanders hun wapens van maakten. De expeditie vond op een locatie die door de inlanders “Piguem Nonralta” (veld van de hemel, SP. Campo del Cielo) werd genoemd een blok ijzer dat uit de bodem stak. Hoewel de inlanders beweerden dat dit het restant was van een stuk van de zon dat uit de hemel was gevallen dachten de Spanjaarden dat het de top van een ertsader was. Het ijzer bleek van buitengewone zuiverheid en de vindplaats werd in een vergeten document opgetekend. Pas in 1783 toen men met explosieven de grond om het blok heen weghaalde, kwam men erachter dat het hier niet om het topje van een ijzerader maar om een stuk massief ijzer ging. Nog steeds geloofde men echter niet dat het uit de hemel was gevallen en schreef men het toe aan een vulkanische eruptie. Pas toen men veel later enkele brokstukjes analyseerde en bleek dat ze uit 90% ijzer en 10% nikkel bestonden, geloofde men dat dit enorme blok ijzer inderdaad een meteoriet was.

 

In de regio lokaliseerde men later nog veel meer stukken ijzer die varieerden van 37 ton tot enkele grammen. Momenteel heeft men in totaal al meer dan 100 ton aan meteorietijzer uit de Campo del Cielo site gehaald. Dit maakt het de grootste meteoriet die men tot nu toe heeft gevonden. De grootste stukken lagen verspreid over een gebied van 60 km2 met meer dan 26 inslagkraters. Men vermoedt dat de meteoriet oorspronkelijk meer dan 4 meter in doorsnee was. Omdat er erg veel insluitingen in deze meteoriet zaten is hij waarschijnlijk in zoveel kleine delen uiteengevallen. Deze meteoriet is zo’n 4200 tot 4700 jaar geleden op Aarde terecht gekomen en is net als de meeste van dit soort ijzermeteorieten ongeveer 4,5 miljard jaar oud (4.500.000.000)  Hij is ontstaan toen de planeten zich in ons zonnestelsel begonnen te vormen en is afkomstig uit de Grote Asteroïdengordel tussen Mars en Jupiter.

 

Lees ook: De Sikhote-Alin meteoriet.

lees verder...