Weblog

Vuurpijl

maandag, 12 januari 2015

vuurpijl 31-12-2015 4725Mijn zoontje heeft nu de leeftijd dat hij tijdens oud en nieuw geen genoegen meer met sterretjes neemt. Dit jaar had hij met zijn eigen zakgeld ook wat klein vuurwerk gekocht, zoals raketjes en grondtollen. Terwijl de buren op straat voor vele duizenden euro’s de lucht in schoten, stak hij in onze tuin zijn eigen vuurpijltjes aan. Onder een oorverdovend geknal en een helverlichte hemel schoot zijn eigen pijl met een zacht gefluit de lucht in. Het was het mooiste vuurwerk van de hele avond.

lees verder...

Spot en angst

zondag, 11 januari 2015

Ik vind dat je overal de spot mee mag drijven, met de ergste ziektes en de intiemste emoties. In het beste geval vind je humor op een plaats waar je die niet had verwacht en dwingt het je om je opvattingen tegen het licht te houden, in het slechtste geval ben je beledigd. En iedereen die vindt dat hij nooit beledigd mag worden is mij veel te star om aan de samenleving te mogen deelnemen. Als je de grenzen van het toelaatbare nooit opzoekt, zul je merken dat het ontoelaatbare toeneemt. Het aantal onderwerpen waar je de spot niet mee mag drijven zal toenemen, totdat het er zoveel zijn dat niemand ergens meer iets over durft te zeggen. Zonder spot geen relativering en zonder relativering geen zelfreflectie. En iedereen die niet bereid is om naar zichzelf te kijken, neemt zichzelf veel te serieus. 

 

Lees ook: De steen des aanstoot en de vermoorde onschuld, De vervolging van de atheisten en De tirannie van de geloofsovertuiging.

lees verder...

The pillars of creation

donderdag, 8 januari 2015

New view of the Pillars of Creation — visibleIn 1995 fotografeerde de Hubble telescoop in de buurt van M16 de enorme gas- en stofwolken van de Eagle nebula. Deze formaties spreken zo tot de verbeelding dat men ze de Pillars of creation noemt. Onlangs kwam de telescoop opnieuw in de omgeving van dit Serpens Cauda  stelsel. De foto die hij daar met zijn nieuwe camera nam, is afgelopen maandag door NASA gepubliceerd. Hij is met normaal licht gemaakt en toont de enorme kolommen van kleurrijk stof die in een lichte zee van sterren omhoog rijzen. Deze pilaren, ook wel olifant-slurven genoemd, worden door de intense straling en zonnewinden van jonge sterren uiteengereten. De blauwe stralenkrans die hen omringt is door straling verhitte materie die aan de kolommen ontsnapt.

 

Lees ook: Zonsondergang op mars en Dark side of the moon.

lees verder...

The wind rises – Kaze Tachinu (2013)

vrijdag, 2 januari 2015

The Wind RisesNaar verluid is dit de allerlaatste animatiefilm van Hayao Miyazaki en de enige waarbij hij tijdens de vertoning moest huilen. Miyazaki heeft een prachtige carrière gehad met daarin enkele juweeltjes van films, zoals Spirited away, Prinses Mononoke en My neighbour Totoro. Films die gekenmerkt worden door een hevig verlangen naar een simpel leven en een rijke fantasie. Spirited away werd in 2001 nog bekroond met een Oscar voor de beste animatiefilm. De film gaat over een meisje dat in een wereld van geesten en goden probeert haar tot varkens veranderde ouders te redden. Het is een verhaal dat ons aanspreekt, een eenzame heldin overwint onmogelijke obstakels en redt door haar moed de wereld. In het westen houden wij van een held, vrijwel al onze verhalen gaan tenslotte over rebellie en revolutie.

 

The wind rises is daar op een wrange manier een uitzondering op. Het siert Miyazaki dat hij het heeft aangedurfd om de levensloop van Jiro Horikoshi, de ontwerper van de Mitsubishi A6M Zero, het Japanse gevechtsvliegtuig uit de tweede wereldoorlog, als onderwerp van deze animatiefilm te maken. Hij raakt zelfs kort het dilemma van elke uitvinder aan, namelijk de vraag of je wel of niet verantwoordelijk bent voor wat er met jouw werk wordt gedaan, maar helaas zet hij Jiro veel te eendimensionaal neer. Al vanaf het begin van de film schetst hij Jiro als een integere en zelfstandig denkende jongeman, die in noodsituaties het juiste doet en er niet voor terugschrikt om zijn eigen gemak opzij te zetten om anderen te helpen. Dat beeld is helaas moeilijk te verenigen met de kille en afstandelijke houding die hij in zijn verdere leven heeft ten opzichte van het gebruik van zijn ontwerpen. Hoewel Jiro en Japan tijdens de tweede wereldoorlog met Duitsland samenwerken, zie je nergens een swastika of valt het woord nazi. De enorme consequenties van de ideologieën die aan de Mitsubishi Zero ten grondslag liggen, blijven in de film helaas erg onderbelicht. Wat rest is het beeld van een Japan dat trouw en blindelings zijn leiders volgt,  van Japanners die zich niet bezig houden met de gevolgen van een oorlog waar zij als architecten atief aan meebouwen. Ik realiseer me dat deze kritiek vanuit een historisch perspectief erg makkelijk is en dat de beslissingen van mensen die zich in een grote globale omwenteling bevinden op veel individuelere zaken is gericht. The wind rises gaat over het leven van een jongeman die niets liever doet dan vliegtuigen ontwerpen en minder over de samenleving waar hij in leeft.  Zo bezien geeft Miyazaki’s versie van het leven van Jiro een knap beeld van de myopische blik waarmee een individu sociale en economische veranderingen beziet. 

lees verder...

Tere schuld

dinsdag, 30 december 2014

Mijn ouders vierden onlangs hun 50-jarige huwelijk. Op zich niets bijzonders, maar het zette me wel aan het denken. Niemand kan zijn ouders kiezen, maar als je dat wel zou kunnen, zou je dan je eigen ouders kiezen? Hebben ze het, als je naar je jeugd terugkijkt, goed gedaan? Nu weet ik uit eigen ervaring dat opvoeden niet makkelijk is, je probeert goed te doen maar vaak heb je geen flauw idee waar je mee bezig bent en hoop je er maar het beste van. Met alleen heel veel liefde kom je er niet.

 

Natuurlijk is het een zinloze gedachte-oefening, je bent geworden wie je bent en het is nagenoeg onmogelijk om je bij jezelf iemand anders voor te stellen. Dat je ouders fouten hebben gemaakt is logisch, dat andere ouders andere fouten zouden hebben gemaakt ook. Als je andere opvoeders had gehad zou je iemand anders zijn, de vraag is of je dat wel zou willen en of, als je iemand anders zou willen zijn dan je uiteindelijk bent geworden, dat de schuld van je ouders of van jezelf is.

 

Ik ben blij dat mijn ouders me niet teveel hebben geprobeerd te sturen, ze gaven me al vroeg het vertrouwen dat ik mijn eigen leven kon inrichten en daardoor heb ik op mezelf leren staan. Toch voel ik wel een tere schuld. Zij waren jong toen ze mij kregen. Hoe gewild een kind ook is, het gooit het leven van zijn ouders volledig om. Je kunt de vraag dus ook stellen wie mijn ouders zouden zijn geworden als ze mij niet hadden gehad en hoeveel  ik heb bijgedragen aan hoe zij zichzelf konden ontwikkelen. Opvoeding werkt naar twee kanten. Ik zou nooit zijn geworden wie ik ben zonder mijn zoontje en ik kan en wil me ook geen ander leven meer voorstellen.

lees verder...

Super Flemish - Sacha Goldberger

woensdag, 19 november 2014

Super flamish IronmanSuper flamish Wolverine 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sacha Goldberger is een succesvolle Franse fotograaf die enkele jaren geleden veel furore maakte met “Mamika”, een serie bizarre foto’s van zijn oma. Hij poseerde haar in superheldenoutfit in verscheidene surrealistische scenario’s. Momenteel wordt er veel gesproken over zijn nieuwe project “Super Flemish”. Dit is een logisch vervolg op zijn vroegere series waarin hij al eerder speelde met anachronismen en oude kunst. In deze serie plaatst hij hedendaagse superhelden binnen het keurslijf van de zeventiende-eeuwse portretkunst. Batman, Wolverine, Superman en Iron Man zijn stijliconen uit onze moderne mythologie. Sacha kleedt hen in zeventiende-eeuws brokaat en ontneemt hen daarmee hun onaantastbaarheid. Onder het zacht bruine patina van dit verleden kijken ze je melancholisch aan, onsterfelijk maar kwetsbaar.

 

Bekijk hier meer werk van Sacha Goldberger.

Lees ook: Nina’s toilet zelfportretten.

lees verder...

Borstboormachine

zondag, 16 november 2014

borstboormachine 11-2014 1300Deze boor heb ik van mijn vader gekregen. Hij had hem 50 jaar gelden voor dertien gulden in een kleine doe-het-zelf zaak gekocht. Die zaak is allang failliet, vervangen door een grote bouwmarkt waar ze alleen maar elektrisch gereedschap verkopen. Natuurlijk heeft mijn vader ooit ook nog een moderne boormachine gekocht, je komt in beton met een handboor tenslotte niet ver. Toch heeft hij deze oude boor altijd bewaard. Als er in hout moest worden geboord, koos hij vrijwel altijd eerst zijn borstboormachine.

 

Feitelijk is het een eenvoudige handboor met overbrenging. In de ijzeren buik drijven tandwielen de boorkop aan, door het draaihengsel op één van deze twee tandwielen aan te sluiten draait de kop sneller of langzamer. Juist omdat je hem met de hand bedient, kun je heel secuur boren en voor veel kleine karweitjes heeft deze boor nog steeds mijn voorkeur boven een elektrische. Het is een knap ontwerp, elegant door zijn eenvoud en door de vele jaren van gebruik is hij er alleen maar mooier op geworden.

lees verder...

Spreeuwen

zaterdag, 15 november 2014

 

spreeuwen 10-2014 1096De laatste jaren lopen de spreeuwenpopulaties in Nederland terug, je ziet steeds minder vaak die enorme krijsende zwermen tijdens de schemering. En dat is jammer, want dat was een van de mooiste spektakels van de herfst. Sinds de jaren 80 is hun aantal meer dan gehalveerd, een tendens die men in heel Europa terugziet. De spreeuw staat nu samen met de lijster, scholekster en torenvalk op de Oranje Lijst. De vogelbescherming heeft 2014 dan ook uitgeroepen tot jaar van de Spreeuw.

lees verder...

Grote steatoda (Steatoda grossa) (2)

vrijdag, 24 oktober 2014

grote steatoda (steatoda grossa) 9-2014 0807grote steatoda (steatoda grossa) 9-2014 0797Deze oorspronkelijk Noord-Amerikaanse soort kom je het meest in Zuid-Europa tegen. In Nederland en België is ze nog vrij zeldzaam, hoewel ze wel steeds vaker worden gesignaleerd. De eerste vermelding stamt uit 1978 in Antwerpen. In ons land overleven ze overwegend binnenshuis en worden ze het vaakst in kelders of schuren gevonden. Het is een forse kogelspin (6,5 – 10 mm) die verwant is aan de beruchte Zwarte weduwe. De Grote Steatoda (Steatoda grossa) is herkenbaar aan de lichte band over de voorrand, en de meerdere lichte vlekken op de bovenkant, van het abdomen. De kleur en tekening zijn echter variabel. De spinnen vervellen zes maal voor zij volwassen zijn en kunnen onder de juiste condities zes jaar oud worden. Oudere wijfjes kleuren steeds donkerder. Het zijn taaie spinnen die meerdere maanden zonder voedsel kunnen en een typisch kogelspin-web maken. Een wirwar van kriskrasdraden die naar het centrum toe dichter opeen lopen. De spin verlaat zelden haar web en is niet agressief. Vanwege hun sterke gif en kaken zijn ze in staat om taaiere prooien te doden dan veel andere “huisspinnen” en het zijn dus nuttige hulpjes om in huis te hebben.

 

Lees ook: Koffieboonspin (Steatoda bipunctata)

lees verder...