Weblog

Gouden Kauri (Cypraea aurantium)

woensdag, 20 mei 2015

gouden kauri (cypraea aurantium) 5-2015 2356gouden kauri (cypraea aurantium) 5-2015 2365De Gouden kauri is voor veel verzamelaars de Heilige Graal onder de schelpen. Het is een zeer zeldzame schelp, waar men vroeger een klein fortuin voor neerlegde. Ze zijn nu iets makkelijker te verkrijgen, maar een gaaf exemplaar met een diepe kleur kan nog steeds tot €500.- opbrengen. De slakken komen voor bij Fiji en de Samar en Solomon eilanden. Ze leven daar aan de zeezijde van koraalriffen in rotsspleten en grotten op een diepte van 15 tot 45 meter. Ze verstoppen zich overdag en komen ´s nachts tevoorschijn om zich te voeden. Verse schelpen zijn magenta, dat onder invloed van zonlicht al snel tot een abrikoos oranje kleurt. Datzelfde licht kan er echter ook voor zorgen dat de schelp zijn kleur en waarde weer kwijtraakt. De kleur kan namelijk snel vervagen. Deze schelpen moeten dus zorgvuldig en donker worden bewaard. De Gouden kauri was lang het statussymbool van de Fiji-hoofdmannen. Het was een teken van macht en vertegenwoordigde de kracht van de voorouders en de status van de drager. De naam aurentium staat overigens niet voor goud maar voor de zonsopgang (aureus), die op de breedtegraad waar deze schelpen worden gevonden diep oranje kan zijn.

 

Lees ook: Tijgerkauri (Cypraea tigris) en Kamelen, vagina’s, sluitspieren en porselein.

lees verder...

Soldaatkrab (Mictyris sp.)

dinsdag, 19 mei 2015

mictyris sp 5-2015 2291-mictyris sp 5-2015 2287Dit minuscule krabje van amper één cm van kop tot staart, is hoger dan hij lang is. Boven op zijn lijfje staan twee korte oogsteeltjes en hij houdt zijn smalle scharen verticaal voor zich. Zijn poten bevinden zich meer onder dan naast zijn lichaam en hij is een van de weinige krabben die zich niet zijlings maar zich recht vooruit beweegt. Hij lijkt nog het meeste op een zeepok met pootjes.  Deze krabbenfamilie (Mictyridae) komt voor van Australië tot aan Japan en kent zeven soorten. Ze leven op modderbeddingen en stranden in groepen van enkele duizenden bij elkaar. Ze voeden zich daar met in het zand levende micro-organismen. Ze filteren steeds een kleine hoeveelheid uit en laten daarbij kleine ronden balletjes verwerkt zand achter. De mannetjes vormen vaak grote legers die gezamenlijk in rechte colonnes over het strand trekken. Hieraan danken ze in de volksmond de naam soldaatkrabben. Ze brengen het grootste gedeelte van de dag onder het zand door. Ze kunnen zich snel met een kurketrekkerbeweging ingraven en vlak voor eb graven ze zich weer uit. Om het losse zand van hun lijfje te halen gooien ze zich eerst op hun rug en springen direct daarna terug op hun pootjes.

 

Lees ook: Kiezelkrab (Randallia eburnea)De heremietkreeft, Leven op dood en Dode krabben.

 

lees verder...

Opgezette apen (2)

zondag, 17 mei 2015

chimp nat hist london 5-2015 5985orang nat hist london 5-2015 5983 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees ook: Opgezette apen en Piku de orang-oetan.

lees verder...

Mad Max: Fury Road (2015)

zondag, 17 mei 2015

mad max fury roadDe film is nog maar net in de bioscopen en er wordt nu al gesproken over een klassieker. Het publiek en de critici zijn het deze keer met elkaar eens, Fury Road is een meesterwerk. Een duistere, waanzinnige film die nog het meest wegheeft van een visualisatie van de gitaarsolo van een hardrockband. De film heeft nagenoeg geen verhaal, amper karakteropbouw en geen snedige oneliners, slechts compromisloze actie en waanzinnig mooie cinematografie.

 

Mad max speelt zich af in een post apocalyptische wereld waar benzine, water en fatsoen schaars zijn. Mensen worden gebruikt als bloedzak, melkmachine of incubator en alleen het recht van de sterkste geldt. Tom Hardy speelt Max, de titulaire hoofdpersoon die we van de drie eerdere Mad Max films uit 1979, 1981 en 1985 kennen. George Miller pakt na 30 jaar opnieuw de handschoen op en blaast in één keer een heel genre nieuw leven in. Het verhaal is simpel, Max wordt gevangen genomen door Immortan Joe, een gestoorde Messias die al het water in een verder uitgestorven woestenij bezit. De eigenlijke hoofdpersoon van de film, imperator Furiosa, fantastisch neergezet door Charlize Theron, steelt Immortan Joe zijn persoonlijke harem/fokvee en probeert samen met Max te vluchten. Immortan Joe wil echter koste wat kost zijn bezit terug en dat resulteert in een waanzinnige achtervolging. Auto’s en levens worden achteloos opgeofferd, ontploffingen, botsingen beukend metaal en schurend zand volgen elkaar zo snel op dat de film je vrijwel geen adempauze gunt. En al die actie en al die waanzin is onwaarschijnlijk mooi gefilmd. Alles is ondergeschikt aan de cinematografie, geen compromis.

lees verder...

Moqui knikkers

vrijdag, 15 mei 2015

moqui knikker 5-2015 2259Moqui is een Hopi woord dat “lieve overledenen” betekent. In de Navajo woestenij bij Utah en Arizona worden veel kogelronde stenen gevonden. De Hopi Indianen geloofden dat de geesten van de doden ’s nachts met deze knikkers speelden en ze ’s morgens voor de levenden achter lieten om hen te laten weten dat ze gelukkig waren.

 Deze zwarte knikkers worden in weg geërodeerd zandsteen gevonden en variëren van kleine kogeltjes tot honkbal grote knikkers. Waar water en wind de zandsteenduinen eroderen, rollen ze van de hellingen. Geschuurd en gepolijst door het zand komen ze in verschillende vormen voor. De meeste zijn kogelrond of hebben een iets verbrede ring. Sommige mensen denken dat ze helende krachten hebben en kennen ze geslachten toe, waarbij ze de ronde vorm vrouwelijk en de geringde vorm mannelijk noemen. Ze lijken van massief ijzer gemaakt, maar zijn daar eigenlijk te licht voor. Voor lange tijd wist men niet hoe ze ontstonden en toen men ontdekte dat de knikkers slechts 25 miljoen jaar oud waren, terwijl ze uit 160 miljoen jaar oud gesteente kwamen, nam het mysterie alleen maar toe.

 

Alleen de buitenste laag van de Moqui stenen is van ijzer. Een donker laag hematiet, een stabiel ijzeroxide, omringt een lichtere zandstenen binnenste.  De Navajo zandsteenlagen werden tijdens het Jura gevormd. Het dankt zijn geelrode kleur aan ijzerrijke mineralen die samen met het zand werden bedolven. Door tektonische verschuivingen werd olie en gas tussen het steen ingesloten en toen de zandlagen onder water kwamen te staan, sijpelde dit water tussen het gesteente door. Het nam allerlei mineralen met zich mee die zand en modder bij elkaar kleefden. Dit water bleekte het ijzer uit het rode zand en ving het op in de gasbellen tussen het steen. Dit ijzer was waarschijnlijk limoniet, een water bevattend ijzeroxide, dat zich in de zandlagen onder druk van een 450 meter hoge watermassa, in een gel vormde. Hete vulkanische gassen die zich door het gesteente heen omhoog werkten, vormden bellen in het limoniet en zette het om in hematiet, het stabiel ijzeroxide dat de knikkers omringt.

 

Sommige stenen die werden gevonden bleken echter aanzienlijk jonger te zijn. In plaats van 25 miljoen jaar terug ontstonden zij slechts 2 miljoen jaar geleden. Het ontstaan van deze jongere stenen valt samen met het moment dat de Colorado rivier zijn weg door het gesteente baande. Ze zijn overwegend uit goethiet in plaats van hematiet samengesteld, wat weer door de veranderende chemische samenstelling van het grondwater wordt verklaard.

 

Toen de Opportunity Rover op Mars vergelijkbare ronde stenen vond, zag men dit als verder bewijs van het eerdere bestaan van water op mars en stimuleerde dit een hernieuwde interesse in de Moqui stenen. David Loope is een geoloog die denkt dat de jongere Moqui stenen dankzij bacteriën zijn ontstaan. Zij zouden tijdens de chemische verandering van het grondwater voor de transformatie van het ene mineraal in het andere hebben gezorgd.  Middels een sterke microscoop hebben wetenschappers in de stenen minuscule structuren ontdekt waarvan men vermoedt dat deze door bacteriën zijn ontstaan, structuren die weer verdacht veel lijken op de beroemde buisjes die in sommige meteorieten van Mars voorkomen.

lees verder...

Londen

vrijdag, 15 mei 2015

het financiele centrum van londen 5-2015 5917Het was ruim 15 jaar geleden dat ik voor het laatst in Londen was, maar toen ik er vorige week terugkwam was ik toch nog verrast door wat er was veranderd. Er zijn veel gebouwen bijgekomen die de stad volledig hebben getransformeerd. Gebouwen als de Gherkin, Walkie-Talkie, St George Wharf tower, de Leadenhall building en The Shard domineren nu het Londens landschap. Op sommige plaatsen wordt nu zo driftig gebouwd dat het lijkt alsof het geen mensenwerk is maar dat de stad zichzelf uitbreidt. 

lees verder...

Power corrupts

vrijdag, 10 april 2015

Momenteel hoor je veel over corruptie bij politici. Onze geschiedenis staat vol van schrijnende conflicten tussen gedrag en boodschap. Hoewel het een bekend feit is dat mensen die de maatschappelijke ladder beklimmen zich steeds minder empathisch naar anderen opstellen, heb ik toch nog steeds de hoop dat niet iedereen zijn idealen zo makkelijk laat varen. Maar waarschijnlijk is dat een loze hoop. Je beklimt die ladder namelijk niet zonder compromissen te sluiten.

 

Power corrupts and absolute power corrupts absolutely. Al heel lang is men bekend met de ongezonde relatie tussen macht en corruptie. Het idee dat aan bovenstaande quote, die aan Baron Acton wordt toegewezen, ten grondslag lag, is al sinds mensenheugenis bekend. Hoewel ik niet denk dat iedereen, zonder uitzondering, door macht corrupt zal worden geloof ik wel dat macht mensen die makkelijk gecorrumpeerd worden, zal aantrekken. Een bepaalde positie heeft voor bepaalde mensen zo zijn aantrekkingskracht. Laten we dus maar hopen dat niet elke brandweerman een pyromaan, elke politieagent een crimineel en elke zwemleraar een pedofiel is. Dan kunnen we ook blijven hopen dat een politicus het beste met ons voorheeft en zijn positie niet misbruikt om zichzelf te verrijken.

 

Lees ook: Het politieke spel, Politiek en Zomaar een ideetje.

lees verder...

Diarree en humor

dinsdag, 7 april 2015

Humor wordt vaak ingezet als wapen, iedereen heeft zich wel eens met sarcasme of een snedige opmerking verdedigd. Dit soort acties beperken zich echt niet alleen tot individuele gevallen, er zijn genoeg situaties waar men grootschalig gebruik heeft gemaakt van tactieken die achteraf bezien alleen maar als komisch kunnen worden bestempeld.

 

Tijdens de tweede wereldoorlog wilden de nazi’s bijvoorbeeld beslag leggen op de volledige sardine vangst van Noorwegen. De bevolking was vanzelfsprekend verbolgen maar het verzet zag een kans. Een spion in het Nazi-hoofdkantoor had hen laten weten dat deze specifieke vangst gebruikt zou gaan worden voor de Duitse troepen. De beste ingemaakte sardines zouden daarbij naar de U-boot bemanningen van Saint-Nazaire gaan. Daar lagen de U-boten die de geallieerde schepen op de Atlantische Oceaan aanvielen. Het verzet verzocht hun contacten in Engeland direct om een grote hoeveelheid Croton-olie, een buitengewoon sterk laxeermiddel. Deze olie wist het verzet naar de sardinefabrieken te smokkelen en kwam uiteindelijk terecht in de blikjes die voor de Duitse onderzeeërs van Saint-Nazaire waren bestemd. De gevolgen voor de bemanning, die gezamenlijk waren opgesloten in zo’n onderzeeër, kan men zich wel voorstellen.

 

De Britten waren zo onder de indruk van deze Noorse strategie dat zij gelijk ook hun eigen diarree campagne begonnen. Men dropte flessen met een sterk laxatief, vergezeld van een handleiding, achter de vijandelijke linies. Hiermee maakten zij de Duitse soldaten duidelijk dat explosieve diarree nog altijd een stuk leuker was, dan worden opgeblazen. Veel soldaten brachten hun tijd dan ook liever in het ziekenhuisbed door dan in de loopgraven aan het front.

 

Bron: Black Propaganda-The British Malingering and Desertion Campaign against the Third Reich (Lee Richards) en Deceptions of World War II (William B. Breuer).

lees verder...

Prinsesjes en brandweermannen

zondag, 5 april 2015

Je kunt de jongens het makkelijkst van de meisjes scheiden door ze in te delen in wat ze later willen worden: brandweermannen en prinsesjes. Met enkele kleine uitzonderingen, zoals jongetjes die prinsesje willen worden en vice versa, geldt dit voor bijna alle mensen. Dit beeld dragen ze de rest van hun leven bij zich, ongeacht wat ze later worden. Menig man zijn wens is om ooit een prinsesje uit een brandend huis te redden.

 

Veel volwassenen zien zichzelf (stiekem als ze in de spiegel kijken en s ’nachts in hun dromen) nog steeds zo. Ongeacht hun baan of functie hebben ze de hoop dat ze speciaal zijn. Af en toe, als je goed kijkt zie je de brandweerhelmpjes en tiara’s nog bij mensen op hun hoofd zitten. Stel je de vele volwassenen die je tegenkomt maar eens met zo’n hoofddekseltje voor, het verklaart  vaak veel van hun gedrag.

lees verder...

Verpoppende langpootmug

zondag, 5 april 2015

verpoppende langpootmug 3-2015 2038Deze langpootmug is net verpopt. De lege pophuid hangt echter nog aan zijn achterlijf. Normaal gesproken steekt de pop in de grond en blijft de poppenhuid, als de langpootmug daar uit kruipt, in de grond achter. Verpoppen is een intensieve bezigheid en gaat ook niet altijd goed. Het kost het diertje veel energie en soms het leven. Langpootmuggen hebben opvallend lange dunne poten, die niet al te stevig vastzitten. Als ze worden vastgegrepen kunnen ze zo’n poot opofferen door hem aan de basis af te laten breken. Dergelijke zelf-amputatie noemt men autotomie en vergroot het dier zijn overlevingskansen. Liever verder met een pootje minder dan helemaal niet verder. Ondanks dat deze langpootmug nog amper met het verpoppen klaar is, mist hij nu al twee poten. De grauwe pootloze larven van de langpootmug noemt men emelten, zij verstoppen zich overdag onder de grond en eten ’s nachts het verse groen van planten. Deze larve heeft geen duidelijk zichtbare kop maar aan het uiteinde van zijn achterlijf wel een paar opvallende uitsteeksels rond de twee tracheale openingen die het enigszins op het gezicht van een duivel doen lijken. Langpootmuggen kunnen niet steken, de meeste eten zelfs helemaal niet. Hun volwassen stadium duurt maar kort en dient maar een doel: paren en liefst zo snel mogelijk. Hoewel emelten soms schade aan gewassen kunnen toe richten lijken ze vooral als voedsel te dienen, ze zijn een veel gezochte prooi van vogels en mollen.

lees verder...