Weblog

Verre reizen

dinsdag, 7 september 2010

rimbaudHet onbekende lonkt, we dromen allemaal van avontuur en verre reizen, van onbekende sensaties en ervaringen. Maar niet altijd is de werkelijkheid zo zoet als de droom. Soms is het verlangen naar dat avontuur bevredigender en inspirerender dan de reis zelf. Rimbaud, de Franse dichter, droomde al lang over het verre Oosten en schreef er lyrische poëzie over. Uiteindelijk is hij er ook naar vertrokken, via Aden naar Harar in Abysinnië. Hier handelde hij in koffie en smokkelde wapens. Maar tijdens deze reizen heeft hij geen regel poëzie geschreven. Wel schreef hij regelmatig naar huis, over de ongemakken van de reis en het gebrek aan intelligente activiteiten. Rimbaud was één van de velen die van reizen heeft geleerd dat hij toch liever thuis was.

lees verder...

Groeten uit eigen tuin

vrijdag, 3 september 2010

Groeten+uit+eigen+tuinLaatst vroeg iemand me hoe mijn vakantie was en waar ik was geweest. Helaas was zijn vraag slechts een excuus om over zijn eigen vakanties te praten. Nu gebeurt dat wel vaker, mensen maken graag hun eigen excuus om over zichzelf te kunnen beginnen. Deze man bleef maar praten en praten maar vertelde me iets heel anders dan hij had gewild. Tijdens zijn lange monoloog maakte hij duidelijk dat hij alles had bezocht maar niets had gezien, overal was geweest maar niets had gedaan. Hij wist alle plaatsen en bezienswaardigheden te noemen maar kon niet zeggen wat hij had ervaren of geleerd.

Waarom gaan we tegenwoordig zo vaak en ver op vakantie? Is het alleen nog maar om een kaartje naar huis te kunnen sturen, om nog een verre locatie aan ons verhalen repertoire toe te voegen? Als je er niets hebt geleerd is een Boeddha beeldje dan echt een waardevoller souvenir dan een klavertje vier uit je eigen tuin?

lees verder...

Klavertjes vier zoeken

vrijdag, 3 september 2010

klavertjes+vierOp vakantie hebben mijn zoontje en ik een poos in een klaverveldje naar klavertjes vier gezocht. Op onze hurken of liggend op onze zij, met de geur van gras, centimeter voor centimeter de grond naspeurend. Later hebben we op een kiezelstrandje nog naar mooie steentjes gezocht en een middag naar het komen en gaan van de branding gekeken. Dit alles deed me denken aan de tijd dat ik als kind voor het raam uren naar de regen kon kijken of door bijna dichtgeknepen oogleden naar het zonlicht. Soms als mijn ogen bijna dicht waren zag ik allerlei mooie vormpjes en kleuren, door mijn oogleden dan meer of minder dicht te knijpen kon ik die laten bewegen of van kleur laten veranderen. Op al deze momenten is tijd niet van belang. Besta je zonder horloge. Je realiseert je, als je ermee stopt, dat je even in de pas met de wereld hebt gelopen, niet harder niet zachter.

lees verder...

Zelfamputatie

maandag, 9 augustus 2010

geamputeerd+takjeZoals schakers weten moet je soms iets opofferen om een strijd te kunnen winnen. In de Natuur is dat niet anders. In mijn tuin staat een struik , geen idee hoe die heet, met hele mooie gekartelde takken en laat in het seizoen kleine rode blaadjes. Hij stond er al van de vorige bewoners maar wij zijn er erg aan gehecht. Helaas hebben wij de afgelopen maanden veel te weinig gesproeid en veel planten zijn dan ook verdord. Ook deze struik was helemaal uitgedroogd en veel takjes waren afgevallen. We hadden ons al verzoend met het idee dat hij dood was, tot we deze week ineens weer nieuwe blaadjes zagen zitten. Blijkbaar was hij taaier dan we dachten. Het bleek dat de takjes express waren opgeofferd, aan de stam zit een kurkachtige verdikking die ervoor zorgt dat er geen wondje overblijft. Bij extreme droogte sluit hij zijn sapdoorvoer naar die takjes af en laat ze vallen. Door deze takjes te offeren verminderd hij zijn vochtverlies en vergroot hij zijn overlevingskansen. Zelfamputatie als overlevingsstrategie, wie zou daar nou opkomen.

lees verder...

Collega's

zaterdag, 7 augustus 2010

We kennen allemaal collega’s, mede werknemers die samen met ons aan of bij dezelfde zaak werken of werkten. Mensen die we vaker zien dan onze partners of kinderen en waar we vaak meer mee spreken dan met onze familie. Deze collega’s leren we gaandeweg waarderen en vertrouwen en voor je het weet praat je niet alleen meer over het werk maar ook over thuis, je problemen of je dromen. Deze collega’s leer je zien, maar toch blijven het collega’s, mensen waar je mee omgaat omdat je aan of bij dezelfde zaak werkt. Altijd is er het werk dat voor de binding en de afstand zorgt. Het is het werk dat ons samenbrengt en ons uit elkaar houd.

Mijn beste vriend was ooit een collega, we waardeerden elkaar en konden met elkaar lachen. Toch had ik ook wel eens het gevoel dat het werk tussen ons stond. Pas nadat we geen collega’s meer waren is er een diepere vriendschap ontstaan. Ook nu heb ik veel collega’s en veel ervan waardeer ik enorm. Ik bouw op ze, vertrouw ze en kan met ze lachen, maar het werk houd ons tezamen en uit elkaar.

Vandaag heb ik zo’n collega een afscheidsknuffel gegeven, na jaren van samenwerken gaat ze weg. Ik vind dit normaal en goed, levens moeten veranderen, mensen moeten groeien. En misschien, heel misschien, als het werk er niet meer is, ontstaat er uit deze collega ook een vriend.

lees verder...

Antwerpen Kanaaldok B1

dinsdag, 3 augustus 2010

kanaaldok+B1+07-2010+7162Onze laatst bezochte locatie van de Antwerpse haven is het Kanaaldok B1, het kanaalgedeelte dat zich tussen het Churchilldok en de Lillobrug bevindt. Een groot en open havengebied met veel containers, silo’s en kranen van ABT (Antwerp Bulk Terminal). ABT houdt zich momenteel nog bezig met de overslag van steenkool, erts en biobrandstoffen, ze laden jaarlijks 30 miljoen ton erts over op schepen, treinen en vrachtwagens.

 

kanaaldok+B1+07-2010+7062Veel van de silo’s staan nu echter leeg. Dit gaf mij voor het eerst de mogelijkheid om ze van binnen te fotograferen. De ruimte is gigantisch groot, het galmt er en er komt erg weinig licht binnen door het mansgat en de luchtgaten in het dak. De stalen bodem was nog met een dun laagje blauwwit erts bedekt en gaf mee als je er over heen liep. Hierdoor kreeg je het gevoel dat de bodem niet stabiel was en ik was dan ook blij toen ik weer buiten stond. Deze silo’s en machines van ABT zullen net als de grote kraan van het Churchilldok gaan verdwijnen. Ze worden gesloopt en het terrein wordt één grote terminal voor zeecontainers. Vanuit economisch oogpunt is waarschijnlijk wel te verklaren waarom ook hier deze stalen reuzen en machines worden gesloopt maar met het verdwijnen van deze kranen verliest de Antwerpse haven ook een gedeelte van zijn karakter en romantiek.

 

klik hier voor meer foto's van Kanaaldok B1

lees verder...

Full Circle

zaterdag, 31 juli 2010

dood+blad+7370-2Als mens ben je jezelf continu aan het herhalen, je doet steeds hetzelfde. Als je boft dan herken je het patroon vroeg genoeg om er van te leren of om het te veranderen. Wat dat betreft is het wel eens leuk om je kindertekeningen te vergelijken met het werk dat je nu maakt. Nu weet ik wel dat veel mensen niet veel meer tekenen (waarom eigenlijk niet?), kleien (dat vond iedereen vroeger zo leuk, waarom doen volwassenen het dan niet meer?) of knutselen (en dan bedoel ik echt knutselen en niet dat ge doe het zelf in de badkamer). Eén van de eerste foto’s die ik met mijn allereerste spiegelreflexcamera maakte was van een verdroogd blad. Dat was met een Pentax ME-F met een 50mm lens. God wat was ik gelukkig met die camera. Ik had er lang voor gespaard en fotografeerde alles wat los of vast zat, althans dat dacht ik. Als ik nu die foto’s terug kijk zaten er toch wel erg veel bladeren bij. Momenteel fotografeer ik met een Nikon D700 met een 105mm macro lens, een fijne camera. Maar meer dan een stuk gereedschap zal het nooit worden, de liefde die ik voor mijn eerste camera voelde is nooit meer teruggekomen. Wat niet is veranderd zijn mijn onderwerpen, ik fotografeer nog steeds graag bladeren.

lees verder...

De wereld is te veel

zaterdag, 31 juli 2010

De materiële wereld is zo aanwezig en zo overweldigend dat we het vaak allemaal niet kunnen bevatten. Alsof in een overvolle concertzaal tientallen orkesten tegelijkertijd verschillende stukken spelen worden we door de kakofonie overweldigd en proberen we ons voor al het geluid af te sluiten. Wat we dan moeten leren is om alleen naar dat ene deuntje te luisteren, proberen om alleen dat ene melodietje er uit te vissen en daar onze aandacht op te richten. Met kijken is het niet anders. Zoals ik bij rijles niet moest leren om meer te zien moest ik me juist aanwennen om minder te zien. Niet kijken naar de koeien, de reclameposters, de bloemen langs de weg, let op de auto’s, de verkeersborden en negeer de rest. Dit is één van de eerste dingen die we kinderen leren. Kijk naar mij en negeer de rest. Met gebaartjes en geluidjes proberen we de aandacht van de baby van de wereld af te leiden en hem te leren ons te zien. Als het kind daar aan is gewend leren we hem langzaam om minder te negeren. Als we alles om ons heen de aandacht zouden geven die het vraagt zouden we niet meer in staat zijn om te functioneren. Zo bekeken is focussen niet je concentreren op het enkele maar juist het negeren van het vele. Hoe meer iemand is gefocust hoe minder hij opneemt.

lees verder...

Het Maaslandziekenhuis in Sittard

vrijdag, 30 juli 2010

sloop+Maasland+Ziekenhuis+2010-0559Het ziekenhuis, gelegen aan de Walramstraat in Sittard, is in 1908 gebouwd. Oorspronkelijk heette het “Ziekenhuis der Goddelijke Voorzienigheid”. Het was door de rooms katholieke zustercongregatie de zusters van de goddelijke voorzienigheid gesticht. In de 80er jaren fuseerde het met het Sint Barbara ziekenhuis in Geleen en kreeg het zijn huidige naam. Uiteindelijk werd de Geleense locatie echter gesloten en concentreerde alle activiteiten zich in Sittard. Het is sinds 31 januari 2009 gesloten en wordt momenteel gesloopt. Alleen het in 1904 gebouwde kloostergebouw en de voormalige ziekenhuis kapel blijven waarschijnlijk behouden. Lange tijd ging de sloop schuil achter gesloten schuttingen maar na veel verzoeken van omwonenden zijn daar toch kijkgaten in aangebracht. Het is een sloop die met veel emoties gepaard gaat. Veel mensen hebben in dit ziekenhuis verdriet en geluk gedeeld. Ook het personeel heeft afscheid van deze plek moeten nemen, en niet iedereen deed dat met even veel plezier. Op veel afdelingen vonden we afscheidsbrieven en groeten op de muren.

 

sloop+Maasland+Zieknhuis+2010-0364Toen we er voor de eerste keer kwamen om te fotograferen waren er al wat gebouwen gestript, maar vooral de oudere gedeeltes waren nog intact. Het enorme complex was bijna niet in één keer te bewandelen, en we zijn er ook meerdere malen verdwaald. Veel gedeeltes zagen eruit of ze net waren verlaten, er stonden nog bedden of rolstoelen en er hingen nog gordijnen. Het leek dan of iedereen net even weg was, alleen de verwelkte planten gaven aan dat er al langere tijd niemand was geweest. In de gestripte gebouwen stonden alleen nog betonnen wanden met gaten waar ooit de deuren en kozijnen hadden gezeten. Op de kinderafdeling waren de ramen ingegooid en waaiden de gordijnen naar buiten, toch hingen er nog tekeningen en lagen er knuffels. Het complex was zo groot en er was zoveel te zien dat we er maanden hadden kunnen doorbrengen. We hebben er vooral een verlaten gevoel, een gevoel van bijna vergeten verdriet en leed van meegekregen.

 

klik hier voor meer foto's van het Maasland Ziekenhuis

lees verder...

Knoppergal

vrijdag, 30 juli 2010

knoppergal+7253Van alle bomen wordt de eik door de meeste insecten bezocht. Zelfs 90% van alle bekende galwespen worden op eiken aangetroffen. Deze galwespen zijn de veroorzakers van de vele vreemde uitgroeisels aan bladeren, stam en eikels (en dus niet van de bastknobbels). De oorzaak van deze belangstelling voor de eik is niet zeker maar vermoed wordt dat het komt omdat eiken een buitengewoon harde samenstelling hebben en bladeren, takken en eikels daardoor minder snel vergaan dan van andere bomen. Het Andricus Quercuscalicis wespje is verantwoordelijk voor de bekende knoppergal, het harde en onregelmatige uitgroeisel dat soms op eikeltjes zit. De larve zelf leeft in het harde binnenste. Het vrouwtje legt een eitje in de eikel en als het eitje uitkomt, zwellen de weefsels rondom de larve op om ten slotte de knoppergal te vormen. Deze gal is keihard en vind je soms lang nadat het wespje is uitgevlogen nog op de grond. Het is dan een fraai onregelmatig gevormd stukje eik.

lees verder...